သန်မာလိုက်တာဆိုတဲ့ စကားတွေကြားရင်လေ ကျွန်မ ခပ်မဲ့မဲ့လေး ပြုံးဖြစ်တယ် ။ ဒီကောင်မလေး ဘယ်လောက် မျက်ရည်လွယ်တယ်ဆိုတာ တစ်လောကလုံးမှာ သူ တစ်ယောက်တည်းပဲ သိခဲ့တာလေ ။ အခု အရာရာသိပါတယ်ဆိုတဲ့ လူတစ်ယောက်ကလဲ ကျွန်မအနားရှိမနေတဲ့အခါ ဘယ်သူရှေ့မှာမှ မငိုဖြစ်တော့ရုံပါ ။ တချို့ရက်တွေ လူထက် စိတ်က ပိုပင်ပန်းရတဲ့အခါတွေ ရှိတယ် ။ အဲ့ဒီရက်တွေမှာဆိုလေ ကျွန်မ အိပ်မက်တွေလဲ မမက်ချင်တော့သလို လမ်းတွေ အရှည်ကြီးလဲ မလျှောက်ချင်တော့တာမျိုးတွေထိ ကျွန်မက ပျော့ညံ့ပါတယ် ။ ပြိုလဲသွားလို့မှမရတာဆိုတဲ့ စိတ်တစ်ခုနဲ့ ကျားကန်ထားရတဲ့ ငိုတတ်တဲ့ လူသားတစ်ဦးပါပဲ ။ ဒါပေမယ့်လေ ... လူတွေရှေ့မှာ မျက်ရည်တွေကျပြနေလို့မရဘူး သိလား ... ကျွန်မ တစ်ချိန်က အငိုသန်ခဲ့ဖူးတယ် ပြီးတော့ ထစ်ကနဲရှိမျက်ရည်တွေကျခဲ့ဖူးတယ် ။ အဲ့ဒီအချိန်တွေတုန်းက စာနာသလိုလိုနဲ့ ခဏခဏ ထိုးနှက်ခံရတာပဲ ။ သနားသလိုလိုနဲ့ နှပ်ချသွားကြတတ်တယ် ။ အဆိုးဆုံးက ကူညီမလိုနဲ့ အဖျားရှုးသွားကြတာပဲ များတာပါ ။ ဒဏ်ရာတွေ ရလာတာများသွားတဲ့အခါ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ရှင်သန်တတ်လာတယ် ငိုချင်လာတဲ့အခါ ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ပြီး စကားတွေပြောတတ်လာတယ်။ ဒါတွေက ခဏပါ မကြာခင်မှာ ပြီးသွားမှာပါဆိုပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အားပေးစကားပြောတာမျိုးပေါ့ ။ ဒီလိုပါပဲ ... ပျော်စရာတွေရှားတဲ့ အခြေအနေမှာ ငိုစရာတွေတော့အများသားပေါ့ ... ဒါပေမယ့် ဘယ်အချိန် လဲကျသွားမလဲဆိုပြီး စောင့်ကြည့်နေတဲ့ မျက်လုံးတွေအောက်မှာ ခေါင်းကိုမော့ထားရင်းပဲ နေ့ရက်တွေကို ကျော်ဖြတ်ပါတယ် ။ အနည်းဆုံးတော့ သန်မာတယ်ထင်ခံရလဲ အဆင်ပြေတာပဲလေ - @ahyu461