@banu.karabasan: “İnsan en çok anlaşılmadığında yalnızdır. Kalabalıkların içinde olmak, gerçekten yanında birilerinin olduğu anlamına gelmez. Bazen saatlerce insanlarla konuşursun ama yine de içindeki o boşluk geçmez. Çünkü insanı yalnızlaştıran şey sessizlik değil; hislerinin görülmemesi, söylediklerinin anlaşılmamasıdır. Anlaşılmadığını hisseden insan zamanla susmayı öğrenir. İçindekileri anlatmaktan vazgeçer, kendini geri çeker. Çünkü her yanlış anlaşılma, kalpte küçük bir mesafe oluşturur. Ve insan en çok da, kendini anlatamadığı yerde yorulur. Oysa bazen sadece gerçekten dinleyen bir insan bile yeterlidir. Yargılamadan, düzeltmeye çalışmadan, sadece anlamak için dinleyen biri… Çünkü insan, anlaşıldığı yerde hafifler; anlaşılmadığı yerde ise yavaş yavaş yalnızlaşır.”