1. Home
  2. Detail

@ghiblirise90s: Susral Ki Taraf Se Pehli Eid ul Adha 🐐🌙 | First Bakra Eid After Marriage 📄 Caption “Pehli Eid susral walon ke sath… naye rishton ki mohabbat aur Eid ki khushiyan 🥹💖🐐” #EidulAdha2026 #FirstEid #SusralKiEid #BakraEid #ChandRaat #FamilyVlog #MuslimWedding #EidVibes #PakistaniVlog #EidShorts #CoupleVlog #ViralShorts #EidMoments #TikTokPakistan #InstagramReels

ghiblirise90s
ghiblirise90s
Open In TikTok:
Region: LT
Sunday 17 May 2026 14:07:26 GMT
352
5
1
0

Music

Download

No Watermark .mp4 (6.75MB) No Watermark(HD) .mp4 (6.75MB) Watermark .mp4 (7.07MB) Music .mp3

Comments

shabirhussain959
Shabir Hussain :
😁😁😁
2026-05-17 14:12:51
1
To see more videos from user @ghiblirise90s, please go to the Tikwm homepage.

Other Videos

Em quyến gũ aiiiii #fyp #刘轩丞 #展丞 #展轩 #zhancheng
Em quyến gũ aiiiii #fyp #刘轩丞 #展丞 #展轩 #zhancheng
#蜘蛛人
#蜘蛛人
Notifikasi Dana💸 #notification #notifwhatsapp #dana #sound #notif #fypシ
Notifikasi Dana💸 #notification #notifwhatsapp #dana #sound #notif #fypシ
﴿ إِنَّ ٱللَّهَ وَمَلَٰٓئِكَتَهُۥ يُصَلُّونَ عَلَى ٱلنَّبِيِّۚ ﴾ ‏سورة الأحزاب | الشيخ #ياسر_الدوسري | #قران #quran #ان_الله_وملائكته_يصلون_على_النبي_
﴿ إِنَّ ٱللَّهَ وَمَلَٰٓئِكَتَهُۥ يُصَلُّونَ عَلَى ٱلنَّبِيِّۚ ﴾ ‏سورة الأحزاب | الشيخ #ياسر_الدوسري | #قران #quran #ان_الله_وملائكته_يصلون_على_النبي_
#Eryka #💖✨ #musica #historias #canciones #historiasdeamor #simplementeyo #siguemeytesigo_apoyomutuo
#Eryka #💖✨ #musica #historias #canciones #historiasdeamor #simplementeyo #siguemeytesigo_apoyomutuo
ที่สถานีรถไฟหัวหิน...ผมเห็นชายคนหนึ่งซื้อตั๋วสองใบ ทั้งที่เดินทางคนเดียว หลายปีก่อน ผมมีงานที่หัวหินครับ ขากลับวันนั้น ผมแวะที่สถานีรถไฟหัวหินก่อนเดินทางต่อ ช่วงเย็นคนไม่เยอะมาก อากาศร้อนแต่มีลม ผมนั่งรออยู่แถวชานชาลา แล้วสังเกตเห็นคุณลุงคนหนึ่งอายุประมาณ 70 กว่า แต่งตัวเรียบร้อยมาก เสื้อเชิ้ตสีอ่อน กางเกงขายาว รองเท้าหนังเก่าแต่ขัดสะอาด แกเดินไปที่ช่องขายตั๋ว แล้วผมได้ยินว่า... “สองที่ครับ” ผมไม่ได้สนใจอะไร คิดว่าคงมีใครตามมา แต่พักใหญ่แล้ว แกก็ยังนั่งอยู่คนเดียว ที่ข้าง ๆ แกว่าง บนเก้าอี้มีเพียงกระเป๋าผ้าผู้หญิงใบเล็ก ๆ วางอยู่ ผมนึกว่าเจ้าของคงไปซื้อของ จนรถไฟใกล้เข้า ผมเลยถามเล่น ๆ ว่า... “คุณป้าจะมาทีหลังหรือครับ?” ลุงมองหน้าผม ยิ้ม แล้วตอบว่า... “ไม่มาหรอกครับ เขาเสียไปแล้ว” ผมเงียบเลยครับ ไม่รู้จะถามต่ออย่างไร แกคงเห็นสีหน้าผม เลยพูดต่อเองว่า... เมื่อก่อนแกกับภรรยาชอบนั่งรถไฟมาเที่ยวหัวหิน ไม่ได้มาบ่อย ปีละครั้งบ้าง สองปีครั้งบ้าง พอมีเงินหน่อยก็มากัน กินข้าวง่าย ๆ เดินตลาด นั่งดูทะเล แล้วกลับ ก่อนภรรยาจะเสีย เธอเคยพูดกับแกเล่น ๆ ว่า... “ถ้าวันหนึ่งฉันไปก่อน ก็มาเที่ยวแทนฉันด้วยนะ” แกบอกว่า ตอนนั้นทั้งคู่หัวเราะกัน ไม่มีใครคิดว่าประโยคนั้นจะกลายเป็นเรื่องจริงเร็วขนาดนั้น หลังเธอจากไป ปีแรกแกไม่ได้มาเลยครับ บอกว่า... “มันไม่กล้ามา” เพราะทุกที่มีแต่ความทรงจำ ร้านที่เคยนั่ง ถนนที่เคยเดิน แม้แต่เก้าอี้บนรถไฟ ก็เหมือนมีใครอีกคนเคยนั่งอยู่ตรงนั้น จนปีต่อมา... แกตัดสินใจกลับมา แล้วซื้อตั๋วสองใบเหมือนเดิม ผมถามว่า... “ทำไมต้องซื้ออีกใบครับ?” ลุงหัวเราะเบา ๆ แล้วตอบว่า... “เมื่อก่อนผมจ่ายให้เขาตลอด ตอนนี้ก็ยังอยากจ่ายให้อยู่” ประโยคนั้น... ผมจำได้จนวันนี้ แกไม่ได้เพ้อครับ ไม่ได้ดูเศร้า ตรงกันข้าม สีหน้าแกสงบมาก เหมือนคนที่ยอมรับแล้วว่า คนรักไม่ได้กลับมา แต่ความรักไม่จำเป็นต้องหายตามไปด้วย ก่อนรถไฟเข้า แกหยิบกระเป๋าผ้าของภรรยาขึ้นมาสะพายไว้ ผมถามว่า... “ของคุณป้าเหรอครับ?” แกพยักหน้า แล้วบอกว่า... “เขาชอบถือใบนี้ ผมเลยเอามาด้วย” ผมมองผู้ชายสูงวัยคนหนึ่ง ยืนอยู่บนชานชาลา ตั๋วสองใบอยู่ในมือ แต่มีผู้โดยสารเพียงคนเดียว ตอนนั้นผมคิดขึ้นมาว่า... ชีวิตคนเราประหลาดดีนะครับ ตอนที่คนที่เรารักยังอยู่ เรามักคิดว่า... ไว้วันหลังค่อยไป ไว้มีเวลาค่อยกินข้าวด้วยกัน ไว้ปีหน้าค่อยเที่ยว ไว้เสร็จงานก่อน ไว้พร้อมกว่านี้ เรามีคำว่า “ไว้ก่อน” เยอะมาก เพราะเราคิดว่า... คนคนนั้นจะยังอยู่ตรงเดิม แต่ชีวิตไม่เคยรับปากเรื่องนั้นกับเราเลย วันหนึ่ง... เงินอาจพร้อม เวลาว่างอาจมี สุขภาพอาจยังดี แต่เก้าอี้ข้าง ๆ... อาจไม่มีคนนั้นนั่งแล้ว รถไฟเข้าชานชาลา ลุงขึ้นไป ก่อนขึ้นแกหันมาพูดกับผมว่า... “ถ้ามีคนที่อยากพาไปไหน พาไปตอนเขายังไปได้นะคุณ” ผมยกมือไหว้ แล้วมองแกเดินขึ้นรถไฟไป วันนั้นผมไม่ได้จำเลขขบวน จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่ากลับกรุงเทพฯ กี่โมง แต่ผมจำ... ตั๋วสองใบ ได้แม่นจนวันนี้ ถ้าคุณมีใครที่พูดว่า... “อยากไปทะเล” “อยากกลับบ้าน” “อยากกินร้านนี้” หรือแค่... “วันไหนว่างมากินข้าวด้วยกันนะ” ถ้าพอทำได้... ไปเถอะครับ อย่ารอจนชีวิตพร้อมทุกอย่าง เพราะบางครั้งวันที่เราพร้อมที่สุด... อาจเป็นวันที่ไม่มีใคร ให้เราซื้อตั๋วใบที่สองให้อีกแล้ว และตั๋วที่แพงที่สุดในชีวิต... อาจไม่ใช่ตั๋วเครื่องบินชั้นหนึ่ง แต่มันคือ... ตั๋วใบที่เรายังซื้อได้ แต่คนที่อยากนั่งข้างเรา ไม่อยู่แล้ว ชาติ #ชาติเตมียเชิด #ลุงชาติ #เรื่องเล่าจากลุงชาติ #บทเรียนชีวิต #ชีวิตระหว่างทาง
ที่สถานีรถไฟหัวหิน...ผมเห็นชายคนหนึ่งซื้อตั๋วสองใบ ทั้งที่เดินทางคนเดียว หลายปีก่อน ผมมีงานที่หัวหินครับ ขากลับวันนั้น ผมแวะที่สถานีรถไฟหัวหินก่อนเดินทางต่อ ช่วงเย็นคนไม่เยอะมาก อากาศร้อนแต่มีลม ผมนั่งรออยู่แถวชานชาลา แล้วสังเกตเห็นคุณลุงคนหนึ่งอายุประมาณ 70 กว่า แต่งตัวเรียบร้อยมาก เสื้อเชิ้ตสีอ่อน กางเกงขายาว รองเท้าหนังเก่าแต่ขัดสะอาด แกเดินไปที่ช่องขายตั๋ว แล้วผมได้ยินว่า... “สองที่ครับ” ผมไม่ได้สนใจอะไร คิดว่าคงมีใครตามมา แต่พักใหญ่แล้ว แกก็ยังนั่งอยู่คนเดียว ที่ข้าง ๆ แกว่าง บนเก้าอี้มีเพียงกระเป๋าผ้าผู้หญิงใบเล็ก ๆ วางอยู่ ผมนึกว่าเจ้าของคงไปซื้อของ จนรถไฟใกล้เข้า ผมเลยถามเล่น ๆ ว่า... “คุณป้าจะมาทีหลังหรือครับ?” ลุงมองหน้าผม ยิ้ม แล้วตอบว่า... “ไม่มาหรอกครับ เขาเสียไปแล้ว” ผมเงียบเลยครับ ไม่รู้จะถามต่ออย่างไร แกคงเห็นสีหน้าผม เลยพูดต่อเองว่า... เมื่อก่อนแกกับภรรยาชอบนั่งรถไฟมาเที่ยวหัวหิน ไม่ได้มาบ่อย ปีละครั้งบ้าง สองปีครั้งบ้าง พอมีเงินหน่อยก็มากัน กินข้าวง่าย ๆ เดินตลาด นั่งดูทะเล แล้วกลับ ก่อนภรรยาจะเสีย เธอเคยพูดกับแกเล่น ๆ ว่า... “ถ้าวันหนึ่งฉันไปก่อน ก็มาเที่ยวแทนฉันด้วยนะ” แกบอกว่า ตอนนั้นทั้งคู่หัวเราะกัน ไม่มีใครคิดว่าประโยคนั้นจะกลายเป็นเรื่องจริงเร็วขนาดนั้น หลังเธอจากไป ปีแรกแกไม่ได้มาเลยครับ บอกว่า... “มันไม่กล้ามา” เพราะทุกที่มีแต่ความทรงจำ ร้านที่เคยนั่ง ถนนที่เคยเดิน แม้แต่เก้าอี้บนรถไฟ ก็เหมือนมีใครอีกคนเคยนั่งอยู่ตรงนั้น จนปีต่อมา... แกตัดสินใจกลับมา แล้วซื้อตั๋วสองใบเหมือนเดิม ผมถามว่า... “ทำไมต้องซื้ออีกใบครับ?” ลุงหัวเราะเบา ๆ แล้วตอบว่า... “เมื่อก่อนผมจ่ายให้เขาตลอด ตอนนี้ก็ยังอยากจ่ายให้อยู่” ประโยคนั้น... ผมจำได้จนวันนี้ แกไม่ได้เพ้อครับ ไม่ได้ดูเศร้า ตรงกันข้าม สีหน้าแกสงบมาก เหมือนคนที่ยอมรับแล้วว่า คนรักไม่ได้กลับมา แต่ความรักไม่จำเป็นต้องหายตามไปด้วย ก่อนรถไฟเข้า แกหยิบกระเป๋าผ้าของภรรยาขึ้นมาสะพายไว้ ผมถามว่า... “ของคุณป้าเหรอครับ?” แกพยักหน้า แล้วบอกว่า... “เขาชอบถือใบนี้ ผมเลยเอามาด้วย” ผมมองผู้ชายสูงวัยคนหนึ่ง ยืนอยู่บนชานชาลา ตั๋วสองใบอยู่ในมือ แต่มีผู้โดยสารเพียงคนเดียว ตอนนั้นผมคิดขึ้นมาว่า... ชีวิตคนเราประหลาดดีนะครับ ตอนที่คนที่เรารักยังอยู่ เรามักคิดว่า... ไว้วันหลังค่อยไป ไว้มีเวลาค่อยกินข้าวด้วยกัน ไว้ปีหน้าค่อยเที่ยว ไว้เสร็จงานก่อน ไว้พร้อมกว่านี้ เรามีคำว่า “ไว้ก่อน” เยอะมาก เพราะเราคิดว่า... คนคนนั้นจะยังอยู่ตรงเดิม แต่ชีวิตไม่เคยรับปากเรื่องนั้นกับเราเลย วันหนึ่ง... เงินอาจพร้อม เวลาว่างอาจมี สุขภาพอาจยังดี แต่เก้าอี้ข้าง ๆ... อาจไม่มีคนนั้นนั่งแล้ว รถไฟเข้าชานชาลา ลุงขึ้นไป ก่อนขึ้นแกหันมาพูดกับผมว่า... “ถ้ามีคนที่อยากพาไปไหน พาไปตอนเขายังไปได้นะคุณ” ผมยกมือไหว้ แล้วมองแกเดินขึ้นรถไฟไป วันนั้นผมไม่ได้จำเลขขบวน จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่ากลับกรุงเทพฯ กี่โมง แต่ผมจำ... ตั๋วสองใบ ได้แม่นจนวันนี้ ถ้าคุณมีใครที่พูดว่า... “อยากไปทะเล” “อยากกลับบ้าน” “อยากกินร้านนี้” หรือแค่... “วันไหนว่างมากินข้าวด้วยกันนะ” ถ้าพอทำได้... ไปเถอะครับ อย่ารอจนชีวิตพร้อมทุกอย่าง เพราะบางครั้งวันที่เราพร้อมที่สุด... อาจเป็นวันที่ไม่มีใคร ให้เราซื้อตั๋วใบที่สองให้อีกแล้ว และตั๋วที่แพงที่สุดในชีวิต... อาจไม่ใช่ตั๋วเครื่องบินชั้นหนึ่ง แต่มันคือ... ตั๋วใบที่เรายังซื้อได้ แต่คนที่อยากนั่งข้างเรา ไม่อยู่แล้ว ชาติ #ชาติเตมียเชิด #ลุงชาติ #เรื่องเล่าจากลุงชาติ #บทเรียนชีวิต #ชีวิตระหว่างทาง

About

Legal