noviztch.34 :
Ben…
içine kapanmış bir gecenin içinden yazıyorum kendimi,
her şey susmuş gibi ama aslında
içimde hiç susmayan bir şey var.
Bazen her şey üzerime yıkılıyor sanıyorum,
sanki dünya benden çekilmiş gibi…
ama sonra fark ediyorum,
ben hâlâ buradayım.
Bu bile bir şey.
Gözlerim yorulmuş,
düşüncelerim dağınık,
içimde yarım kalmış cümleler dolaşıyor.
Ama yine de
her sabah uyanıyorum.
İstemesem bile.
Kendime yetişemediğim doğru,
kendimi çoğu zaman geride bırakıyorum.
Ama ilginç bir şey var:
Ne kadar uzaklaşsam da
bir yerlerde beni bekleyen bir “ben” var.
Ben kimim?
Belki de kırılmış ama dağılmamış bir şeyim.
Belki de yanlış yollarda bile
doğru bir çıkışı arayan bir insanım.
İnsanlar geçiyor,
bazıları iz bırakıyor, bazıları sadece toz.
Ama ben hâlâ
kendimi toparlamaya çalışan bir el gibi
içimde dolaşıyorum.
Karanlık var, evet…
bazen ağır, bazen boğucu.
Ama karanlığın bile bir sonu var,
bunu biliyorum.
Çünkü en dipte bile
çok küçük bir şey kalıyor insanda:
vazgeçmeyen bir taraf.
Adını koyamıyorsun,
ama orada.
Ben o tarafı taşıyorum belki de.
Bazı günler sadece nefes almak bile zor,
ama yine de nefes var.
Bu bile tesadüf değil.
Ve bazen,
hiç beklemediğim bir anda
içimde çok küçük bir şey fısıldıyor:
“Henüz bitmedi.”
Belki yüksek sesle değil,
belki kimsenin duymayacağı kadar zayıf…
ama gerçek.
Ben hâlâ buradayım.
Kırık, yorgun, dağınık…
ama tamamen kaybolmamış.
Ve belki de
en büyük başlangıç
tam da burada saklı.
2026-05-20 00:23:03