என் மனசுல ஒரு பொண்ணு நுழைஞ்சா அவள் பெயர் சொன்னாலே உயிர் துடிக்கும் கண்ணால பார்த முதல் நொடி வாழ்கை மாறிடுச்சு எனக்கு அவள் சிரிப்பில் என் உலகம் ஒளிரும் அவள் கண்ணீரில் நான் கரையும் காதல் சொன்னேன் தயங்காம அவளும் சொன்னா ஆமான்னு நிலவும் சாட்சி, காத்தும் சாட்சி நாங்க ஒண்ணா இருப்போம்னு சத்தியம் செஞ்சோம் ஆனா வீட்டுல சொன்ன போது சாதி வந்து குறுக்க நின்னது "எங்க சாதி இல்ல, கூடாது"ன்னு சொன்னாங்க காரணம் கேட்டா பதில் இல்ல பழக்கம், பாரம்பரியம், பயம்னு சொன்னாங்க ஆனா காதலுக்கு சாதி என்ன செய்யும்? மனசு ஒண்ணா இருந்தா போதாதா? நான் கெஞ்சினேன், அழுதேன் அவளும் அழுதா எனக்காக ஆனா வீட்டில கேக்கல்ல அவளை மறந்துடு, வேற பொண்ணு பாக்குறோம்" அப்படின்னு சொன்னாங்க என் அம்மா எப்படி மறப்பேன் 3 வருஷ காதலை? அவள் இல்லாம நான் யாரு? ஒவ்வொரு நாளும் நரகமா போச்சு சாப்பாடு இறங்கல, தூக்கம் வரல போன்ல பேசினாலும் அழுகை தான் நம்மால முடியாதா"ன்னு கேட்டா என் மனசு கத்துச்சு "முடியும்"னு ஒரு நாள் முடிவு பண்ணேன் சாதிய விட காதல் பெருசுன்னு அவளை கூட்டிட்டு வந்துட்டேன் ஊரை விட்டு, வீட்டை விட்டு யாரும் தெரியாத ஊர்ல ஒரு சின்ன வீடு வாடகைக்கு பிடிச்சேன் இப்போ நாங்க ரெண்டு பேர் மட்டும் எங்க உலகம் எங்களுக்கு மட்டும் ஊரு பேசும், உறவு ஒதுங்கும் இப்படி பண்ணிட்டான்"னு சொல்லும் பரவாயில்லைன்னு நினைச்சேன் என் சந்தோஷம் என் கையில இருக்கு அவள் கூட இருந்தா போதும் யாரு என்ன சொன்னாலும் கவலை இல்ல சின்ன சின்ன சண்டை வரும் சின்ன சின்ன சமாதானம் ஆகும் கஷ்டம் வந்தாலும் சேர்ந்து தாங்குறோம் சந்தோஷம் வந்தா பகிர்ந்துக்குறோம் அவள் சமைக்கும் போது நான் பக்கத்துல உட்கார்ந்திருப்பேன் அவள் தூங்கும் போது நான் காவல் காப்பேன் சில நேரம் நினைப்பேன் அம்மா என்னை நினைப்பாங்களா? தங்கச்சி என்னை மிஸ் பண்றாளா? ஆனா திரும்பி போக மனசு வரல ஏன்னா அங்க என் காதல் இல்ல இங்க என் உயிர் இருக்கு சாதி பெருசா, மனுஷன் பெருசா? நான் கேட்குற கேள்வி இது தான் ரெண்டு பேரும் மனுஷன் தானே ரத்தம் ஒரே கலர் தானே அப்புறம் ஏன் இந்த பிரிவினை? காதல் புரிஞ்சா இது புரியும் காதல் கண்ணுக்கு எல்லாரும் ஒண்ணு தான் இப்போ நான் சந்தோஷமா இருக்கேன் நிம்மதியா தூங்குறேன் காலைல எந்திரிச்சா அவள் முகம் ராத்திரி தூங்குறப்ப அவள் கை இதுக்கு மேல என்ன வேணும்? பணமா? பதவியா? பெருமையா? எதுவும் வேண்டாம் எனக்கு அவள் மட்டும் போதும் சிலர் சொல்லுவாங்க "தப்பு பண்ணிட்ட"ன்னு நான் சொல்லுவேன் "என் வாழ்கை"ன்னு என் முடிவுக்கு நான் பொறுப்பு என் சந்தோஷத்துக்கு நான் உரிமை யாரும் என் மேல முடிவு எடுக்க முடியாது இந்த கவிதை என் கதை என் வலி, என் போராட்டம், என் வெற்றி காதலிக்கிற எல்லாருக்கும் சொல்றேன் பயப்படாதீங்க உண்மையா காதலிச்சா உலகம் எதிர்தாலும் ஜெயிப்பீங்க சாதி ஒரு சுவர் தான் காதல் அந்த சுவரை தாண்டும் அவள் கை பிடிச்ச நொடி என் பயம் எல்லாம் போயிடுச்சு இனி நாங்க ரெண்டு பேர் ஒண்ணு தனியா இருந்தாலும் தனிமை இல்ல ஏன்னா ஒருத்தர் ஒருத்தருக்கு இருக்கோம் காலைல எந்திரிச்சு காபி போடுவா நான் கடைக்கு போய் சாமான் வாங்குவேன் சின்ன வீடு தான், ஆனா சொர்கம் யார் குறுக்கீடும் இல்ல யார் கேள்வியும் இல்ல சில நேரம் நினைப்பேன் அம்மா சமைச்ச சாப்பாடு அப்பா கண்டிக்கிற குரல் மிஸ் பண்றேன் தான் ஆனா அவங்க என்னை ஏத்துக்காத வரை என்னால திரும்ப முடியாது ஏன்னா திரும்பினா அவளை இழப்பேன் அவளை இழந்தா நான் செத்துடுவேன் சில நேரம் அழுவேன் ஏன் இவ்ளோ போராடணும்னு அப்போ அவள் வந்து கண்களை துடைப்பாள் நாம சேர்ந்து இருக்கோம்ல, போதும்"ன்னு அந்த ஒரு வார்தை போதும் மறுபடியும் தைரியம் வரும் ஊர்ல இருக்கிறவங்க கேட்பாங்க எப்படி வாழ்றான்"னு நான் சொல்லுவேன் "நிம்மதியா வாழ்றேன்"னு பொய் சொல்லி சிரிக்கல உண்மையாக சந்தோஷமா இருக்கேன் காதல் இருந்தா போதும் மற்றதெல்லாம் சரியாகும் கடைசியா ஒண்ணு சொல்றேன் சாதி கேட்குறவங்க கிட்ட மனசு பாருங்க அது புரிஞ்சா எல்லாம் சரியாகும் புரியலைன்னா விட்டுடுங்க உங்க வாழ்கை உங்க கையில வேற யாரும் ஆளக்கூடாது இப்போ நான் எழுதுகிறது என் காதலுக்காக என் பொண்டாட்டிக்காக அவள் பெயர் சொல்ல மாட்டேன் ஏன்னா அவள் எனக்கு மட்டும் தான் எனக்கு அவள் எல்லாம் இந்த வரி போதாது என் காதலை சொல்ல ஆனா ஆரம்பம் இது தான் மிச்சத்தை வாழ்கை எழுதும் நானும் அவளும் சேர்ந்து பயணிப்போம் கடைசி மூச்சு வரை சாதி போனாலும் பரவாயில்லை சொந்தம் போனாலும் பரவாயில்லை அவள் மட்டும் இருந்தா போதும் அவள் தான் என் வீடு அவள் தான் என் உலகம் அவள் தான் என் கடவுள் By. Jk✍️ - @jaksanjk