Na e kalojmë jetën tu vrapu mas pareve, statusit e bukurisë… e shpesh harrojmë që fundi ynë osht me u bo pjesë e këtij cikli natyror. Ndoshta osht e rondë me e pranu këtë realitet, po ai moment vjen për secilin. Kur zemra rreh për herë t’fundit, natyra e merr rrugën e vet. Trupi që e njohëm nuk funksionon ma, edhe fillon ni proces që ka miliona vjet që ndodh njejtë. Me kalimin e kohës, gjithçka ndryshon. Trupi fillon mu tretë, mikroorganizmat edhe insektet e kryejnë rolin e vet në këtë cikël natyror. Dalëngadalë, çdo pjesë kthehet prapë n’dhe. Çka na duket fund… n’fakt osht fillim i diçkaje t’re. Pas disa javësh, prej pamjes që e njohshim nuk mbetet pothuajse kurgjo. N’fund mbetet veç skeleti — ai që na ka mbajtë tanë jetën. Po pikërisht aty fillon jeta e re. Rrënjët e bimëve hyjnë n’dhe, marrin ushqimin prej tokës, edhe prej asaj që dikur ka qenë trup njeriu… del gjelbërim i ri, lule, jetë e re. Ky cikël mundet me i dokë i rondë egos së njeriut. Na shpesh mendojmë që jemi qendra e botës, po n’vërtetë jemi veç ni pjesë shumë e vogël e ni sistemi perfekt që funksionon prej fillimit t’kohës. Procesi që shumë njerëzve ju duket frikë… osht thjesht kthimi i trupit edhe energjisë te natyra — ajo natyrë që na i ka dhanë përkohësisht. Me kuptu që fundi fizik nuk osht fundi i gjithçkaje, po fillim i ni jete t’re n’natyrë… ndoshta na ndihmon me i pa ndryshe gjanat. Me i lanë pak anash brengat e vogla edhe me e jetu ma shumë jetën, sa kohë e kemi këtë mundësi mbi këtë tokë. - @tedallendyshja