भविष्य बनाउला भन्दै म परदेश पसेको दिनदेखि हाम्रो सम्बन्धलाई सानो ज्वरो आएको थियो, हामीले वास्ता गरेनौँ। अहिले त्यो आईसियुमा छ, र म… म आफैँ बिरामीको कुरुवा भएर बाँचिरहेको छु। म भन्छु— पैसा कमाउन समय बेच्नुपर्छ। उनी भन्छन सम्बन्ध जोगाउन समय मिलाउनुपर्छ। सम्झाउन सक्दिन तिमीलाई— सानु, सन्चो–बिसन्चो सोधेर फोन राखिदिए पुग्दैन र? हेर न, आज आउँदा–आउँदै ट्रेनमै निदाएँछु, केही समय खेर गयो। आज जिस्किने समय छैन, आज खाना पकाउने समय छैन, आज आफैँलाई सम्झाउने समय पनि छैन। समय मिलाउन खोज्दा–खोज्दै हाम्रो सम्बन्धले मौन व्रत बस्ने घोषणा गर्‍यो। यता स्ट्रेसले मेरो दिनचर्या खायो, निद्रा खायो, भोक खायो, अनि बिस्तारै… मेरो होस पनि खायो। आजकाल म हिँड्दा–हिँड्दै बाटो बिर्सन्छु, बोल्दा–बोल्दै शब्द बिर्सन्छु, नाम बिर्सन्छु। अस्ति त आफ्नै कोठाको ढोका अगाडि उभिएर केही बेर सोचिरहेँ— “म यहाँ बस्छु कि बस्दिन?” केटी मान्छेको कोठा यस्तो हुन्छ? छि! टेबलभरि छरिएका किताब, भुइँभरि झरेका कपाल, बाल्कोनीको छेउमा आधा पिएको निकोटिन, सिङ्कमा दुई दिनअघिको भाँडा, र ओछ्यानमा नसुतिएको निद्रा। हेर न— हाम्रो सम्बन्ध बिरामी परेको दिनदेखि मेरो कोठा पनि बिरामी छ। भित्ताहरू चुप छन्, तर मलाई लाग्छ राति–राति तिनले मेरो नाम लिएर रुन्छन्। तैले बिर्सेकै होस् भनेर सम्बन्धको ढोकामा ताल्चा लगाएको दिन मेरो होस पनि हरायो। अहिले कोठाको डोरबेल बज्छ— दौडिएर फोन हेर्छु, सायद तिम्रो मेसेज होला भनेर। ढोका खोल्छु— बिलका चिठ्ठी। तर म… म ती चिठ्ठीमा पनि तिम्रै नाम खोज्छु। मानिसहरू भन्छन्— परदेश गएपछि मान्छे बलियो हुन्छ रे। सायद झुट बोल्छन्। म त कमजोर भएँ। यति कमजोर कि कहिलेकाहीँ राति एक्लै कोठामा कराएर रुन्छु, अनि डर लाग्छ— छिमेकीले सुने भने के भन्लान्? तर त्यसपछि फेरि सोच्छु जसले वास्ता गर्थ्यो , उ मौन ब्रत बसेको छ जुन दिन ब्रत तोडेर फर्किन्छ मलाई सोध्ला ''तिमि ठिक छ्यौ नि? '' हेर न, तिमी समय पाएनौ भनेर रिसाएर मौन बस्यौ, म समय कमाउन दौडिरहेँ। बीचमा हाम्रो सम्बन्ध मर्‍यो कि बाँचेको छ— कसैले हेरेन। अहिले कहिलेकाहीँ आफ्नै छायाँसँग कुरा गर्छु। आफ्नै नाम लिएर सोध्छु— “सन्चै छस्?” अनि आफैँ जवाफ दिन्छु— “छैन… सम्बन्ध बिरामी परेको दिनदेखि म पनि अलिअलि मरिरहेको छु।” - @saheba_206