@tori.cz: 🐝🐝🚫🤗 #bezrobocie

ig:ka_zur2137 :

Niby sama a jednak z zespołem

𝒜𝑔𝒶𝓉𝓀𝒶🦈 :

mnie tam akurat bzykał

Undret :

Ładna i pierdolnięta

Młody_sigma :

czym się rożni brunetka od idioty ? niczym

zlomek24 :

To może zostanimy przy ładna 😂

itzz_GIGANIIGA :

inwalida :

w mojej glowie sie przyjaznimy

Romantyczny :

hahaha w mojej głowie jesteś moją żoną ale tylko w głowie bo jestem rudy 🥰

hania 🪽 :

na 10 like powiem czy potwierdzam

stacziudinho :

to moze zostanmy na part 2

Lucyfer :

Tak smieszne że aż sucho

𝑳ꨄ :

Rudy i ja

🧟 :

Bezrobocie 🥀

123456789 :

Dawaj dalej

Ig:liluxx_xa :

Weź zrób troszkę ciemniejsze usta myślę że będą ci bardziej pasować nie hejt

funky :

Twój żart był, szczerze mówiąc, jedną z najbardziej imponująco nieśmiesznych rzeczy, jakich doświadczyłem od dłuższego czasu. Nie mam na myśli tego w zwyczajny sposób "to nie było zbyt dobre". Mam na myśli to w tym sensie, że spodziewałem się od ciebie przynajmniej odrobiny humoru, nawet małej iskierki rozbawienia, ale zamiast tego usłyszałem coś tak kompletnie pozbawionego komedii, że jakoś pogorszyło to całą chwilę. Kiedy ktoś opowiada dowcip, zwykle istnieje podstawowe oczekiwanie, że wywoła to przynajmniej odrobinę śmiechu lub poprawi nastrój. Twój żart jednak zdołał zrobić dokładnie odwrotnie. Kiedy zacząłeś to opowiadać, miałem nadzieję. Założyłem, że masz coś sprytnego w kolejce. Konfiguracja brzmiała, jakby prowadziła w interesujące miejsce, a ja mentalnie przygotowywałem się do śmiechu lub przynajmniej uśmiechu. Ale w miarę jak żart trwał, to uczucie powoli zanikało. Zamiast budować w kierunku puenty, która miała sens, wydawało mi się, że żart błąka się bez wyraźnego celu. Kiedy dotarłeś do końca, zdałem sobie sprawę, że tak naprawdę nigdy nie było puenty - tylko stwierdzenie, które miało być zabawne. Szczególnie bolesny był moment po tym, jak skończyłeś. Nastąpiła ta długa pauza, w której wszyscy po cichu przetwarzali to, co właśnie usłyszeli. Normalnie ta pauza była wypełniona śmiechem lub reakcjami, ale zamiast tego była po prostu cicha. To była taka cisza, w której ludzie rozglądali się po pokoju, zastanawiając się, czy ktoś inny zareaguje pierwszy. Myślę, że wszyscy próbowali dowiedzieć się, czy źle zrozumieliśmy żart, czy to naprawdę wszystko. Oczekiwałem od ciebie odrobiny humoru. Nie pełna rutyna komediowa, nie perfekcyjnie wykonana puenta, po prostu coś, co sprawiłoby, że chwila byłaby lżejsza. Zamiast tego twój żart jakoś wyssał energię z całej rozmowy. To było tak, jakby ktoś odrzucił jasność pomieszczenia. Atmosfera zmieniła się z swobodnej i zrelaksowanej na nieco niezręczną i zdezorientowaną. Co gorsza, żart utkwił mi później w głowie. Zwykle, gdy ktoś opowiada kiepski dowcip, zapominasz o tym kilka sekund później i kontynuujesz swój dzień.