@homedecoration90: Floor resin art and home decoration tranformation please follow and share for more content. #homedecoration #viralvideos #fyp #viral #epoxyresin

Home Decor Hub
Home Decor Hub
Open In TikTok:
Region: PK
Sunday 24 May 2026 16:42:51 GMT
1002
35
1
5

Music

Download

Comments

respectedengineer
respectedengineer :
ما اسم الخليط المثبت
2026-07-17 09:32:51
0
To see more videos from user @homedecoration90, please go to the Tikwm homepage.

Other Videos

တစ်ခါတလေ ယောက်ျားလေးတစ်ယောက်ရဲ့ဘဝမှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပြနိုင်တဲ့အချိန်တွေ ရှိတတ်တယ်။ “အဆင်ပြေပါတယ်” လို့ ပြောနေရပေမယ့် တကယ်တမ်းမှာတော့ ဘာမှအဆင်မပြေတော့တဲ့အချိန်တွေ… လူတွေရှေ့မှာ ပြုံးပြနိုင်သေးပေမယ့် တစ်ယောက်တည်းကျန်တဲ့အချိန်မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုတောင် ဘယ်လိုပြန်အားပေးရမလဲ မသိတော့တဲ့အချိန်တွေ… ယောက်ျားလေးဆိုတာ အမြဲတမ်းသန်မာနေရမယ်၊ အမြဲတမ်းတာဝန်ယူနိုင်ရမယ်၊ အမြဲတမ်း မျက်ရည်မကျရဘူးလို့ လူတွေက သတ်မှတ်ထားကြတယ်။ ဒါပေမယ့် ယောက်ျားလေးတစ်ယောက်လည်း နာကျင်တတ်ပါတယ်။ စိတ်ပျက်တတ်ပါတယ်။ အားနည်းတတ်ပါတယ်။ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောဘဲ တိတ်တိတ်လေး ငိုချင်တတ်ပါတယ်။ အထူးသဖြင့် ကိုယ်တကယ်ကြိုးစားခဲ့သမျှတွေ အချည်းနှီးဖြစ်သွားတဲ့အချိန်၊ ကိုယ်ယုံကြည်ခဲ့တဲ့လူတွေက ကိုယ့်ဘက်မှာ မရှိတော့တဲ့အချိန်၊ ကိုယ်ချစ်ခဲ့တဲ့လူက ကိုယ့်ကို မလိုအပ်တော့တဲ့အချိန်၊ ကိုယ်လုပ်နိုင်သမျှ အကုန်လုပ်ပြီးသွားပေမယ့် အခြေအနေတွေက ကိုယ့်ဘက်ကို မလှည့်လာတဲ့အချိန်… အဲဒီအချိန်မှာ ယောက်ျားလေးတစ်ယောက်ဟာ တကယ်ကို အကူအညီမဲ့သွားတတ်တယ်။ တစ်ယောက်ယောက်ကို “ငါမနိုင်တော့ဘူး” လို့ ပြောချင်ပေမယ့် အဲဒီစကားကို ဘယ်သူ့ဆီမှာ သွားပြောရမလဲ မသိဘူး။ “ငါပင်ပန်းနေပြီ” လို့ ပြောချင်ပေမယ့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုပဲ ပြန်ပြောရတယ်— “နည်းနည်းလေးပဲ ထပ်ခံလိုက်ပါဦး…” “မင်းက ယောက်ျားလေးပဲ…” “မင်းမရှိရင် ဒီအရာတွေကို ဘယ်သူလုပ်ပေးမလဲ…” “အားတင်းထား…” ဒီလိုနဲ့ ကိုယ့်စိတ်ကို ကိုယ်ပြန်လိမ်ပြီး နောက်တစ်နေ့ကို ထပ်ဖြတ်သန်းရတယ်။ တစ်ခါတလေ ညဘက်အိပ်ရာပေါ်မှာ လှဲနေရင်း တစ်နေ့တာလုံး ကိုယ့်အပေါ်မှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှတွေကို တိတ်တိတ်လေး ပြန်စဉ်းစားမိတယ်။ “ငါ ဘာများမှားခဲ့လဲ…” “ငါ ဒီလောက်ကြိုးစားခဲ့တာတောင် ဘာလို့မလုံလောက်တာလဲ…” “ငါက တကယ်ပဲ မကောင်းတဲ့လူတစ်ယောက်လား…” “ငါ့ကို တကယ်နားလည်ပေးမယ့်သူ မရှိတော့ဘူးလား…” ဆိုတဲ့မေးခွန်းတွေက အဖြေမရှိဘဲ စိတ်ထဲမှာပဲ ထပ်ခါထပ်ခါ လည်ပတ်နေတတ်တယ်။ အဆိုးဆုံးက နာကျင်နေတာကို လူတွေမမြင်တာမဟုတ်ဘူး။ နာကျင်နေတာကို ကိုယ်တိုင်တောင် ဖုံးကွယ်ထားရတဲ့အရာ ဖြစ်လာတာပဲ။ မိသားစုရှေ့မှာ အဆင်ပြေသလို နေရတယ်။ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ဟာသလုပ်ပြီး ရယ်တယ်။ လူတွေနဲ့တွေ့တဲ့အခါ ပုံမှန်လိုပဲ ပြောဆိုတယ်။ ဒါပေမယ့် တစ်ယောက်တည်းကျန်တဲ့အခါ… အဲဒီပြုံးထားတဲ့မျက်နှာနောက်က ပင်ပန်းနေတဲ့လူတစ်ယောက် ပေါ်လာတယ်။ ဘယ်သူ့ကိုမှ အပြစ်မတင်ချင်တော့ဘူး။ ဘယ်သူ့ကိုမှ တောင်းပန်ခိုင်းချင်တော့ဘူး။ ဘယ်သူ့ကိုမှ ကိုယ့်အကြောင်းရှင်းပြဖို့တောင် အားမရှိတော့ဘူး။ “ထားလိုက်ပါတော့…” ဆိုတဲ့စကားတစ်ခွန်းနဲ့ အရာအားလုံးကို လက်လွှတ်ချင်လာတယ်။ ဒါပေမယ့် လက်လွှတ်လိုက်ဖို့လည်း မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကိုယ့်နောက်မှာ ကိုယ်တာဝန်ယူထားရတဲ့လူတွေ ရှိနေတယ်။ ကိုယ်ချစ်တဲ့လူတွေ ရှိနေတယ်။ ကိုယ့်ကို မျှော်လင့်နေတဲ့လူတွေ ရှိနေတယ်။ အဲဒါကြောင့် ကိုယ်ပဲ နာကျင်နေရင်တောင် ကိုယ်ပဲ အားနည်းနေရင်တောင် ကိုယ်ပဲ မျက်ရည်ကျချင်နေရင်တောင် နောက်တစ်နေ့မနက်မှာ ပြန်ထရတယ်။ မျက်နှာသစ်တယ်။ အဝတ်အစားလဲတယ်။ အလုပ်သွားတယ်။ လူတွေနဲ့ ပြန်တွေ့တယ်။ ပြီးတော့… “အဆင်ပြေပါတယ်” လို့ ပြန်ပြောတယ်။ ဘယ်သူမှ မသိဘူး။ အဲဒီ “အဆင်ပြေပါတယ်” ဆိုတဲ့စကားရဲ့နောက်မှာ ညပေါင်းများစွာ အိပ်မပျော်ခဲ့တဲ့အကြောင်း၊ တိတ်တိတ်လေးကျခဲ့တဲ့မျက်ရည်တွေအကြောင်း၊ မပြောဖြစ်ခဲ့တဲ့စကားတွေအကြောင်း၊ ပျက်စီးသွားတဲ့မျှော်လင့်ချက်တွေအကြောင်း၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်တည်ဆောက်ဖို့ နေ့တိုင်းကြိုးစားနေရတဲ့အကြောင်းတွေ ရှိနေတယ်ဆိုတာ… တစ်ယောက်မှ မသိဘူး။ ဒါပေမယ့် တစ်နေ့နေ့မှာတော့ ဒီအချိန်တွေကို ပြန်လှည့်ကြည့်နိုင်မယ်လို့ ယုံကြည်ချင်တယ်။ “အဲဒီတုန်းက ငါတကယ်ပင်ပန်းခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် ငါမလဲခဲ့ဘူး…” လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်ပြောနိုင်မယ့်နေ့တစ်နေ့ ရှိလာမယ်။ အခုအချိန်မှာ မင်းဘယ်လောက်ပဲ အကူအညီမဲ့နေပါစေ၊ ဘယ်လောက်ပဲ စိတ်ဓာတ်ကျနေပါစေ၊ အရာအားလုံးကို တစ်ခါတည်း ဖြေရှင်းဖို့ မလိုဘူး။ ဒီနေ့ကို ဖြတ်ကျော်နိုင်ရင် လုံလောက်တယ်။ နည်းနည်းနားပါ။ မင်းအားနည်းနေလို့ မင်းတန်ဖိုးလျော့သွားတာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းလည်း လူတစ်ယောက်ပဲ။ ပင်ပန်းရင် နားလို့ရတယ်။ ဝမ်းနည်းရင် ငိုလို့ရတယ်။ မနိုင်တော့ရင် အကူအညီတောင်းလို့ရတယ်။ ယောက်ျားလေးတစ်ယောက်ဖြစ်နေလို့ အမြဲတမ်း တစ်ယောက်တည်း ခံနေရမယ်ဆိုတဲ့ စည်းမျဉ်းမရှိဘူး။ တစ်နေ့နေ့မှာ မင်းဒီနေ့ထက် ပိုကောင်းတဲ့နေရာတစ်ခုကို ရောက်သွားတဲ့အခါ အခု မင်းဖြတ်သန်းနေရတဲ့ ဒီညတွေကို ပြန်ကြည့်ပြီး “ငါ အဲဒီအချိန်တုန်းက ဘယ်လောက်တောင် အကူအညီမဲ့ခဲ့ပါလိမ့်…” လို့ တွေးမိလိမ့်မယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီနောက်မှာ တစ်ခွန်းတော့ ထပ်ပြောနိုင်ပါစေ— “ဒါပေမယ့်… ငါ ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့တယ်။” @Yoon🌺
တစ်ခါတလေ ယောက်ျားလေးတစ်ယောက်ရဲ့ဘဝမှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပြနိုင်တဲ့အချိန်တွေ ရှိတတ်တယ်။ “အဆင်ပြေပါတယ်” လို့ ပြောနေရပေမယ့် တကယ်တမ်းမှာတော့ ဘာမှအဆင်မပြေတော့တဲ့အချိန်တွေ… လူတွေရှေ့မှာ ပြုံးပြနိုင်သေးပေမယ့် တစ်ယောက်တည်းကျန်တဲ့အချိန်မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုတောင် ဘယ်လိုပြန်အားပေးရမလဲ မသိတော့တဲ့အချိန်တွေ… ယောက်ျားလေးဆိုတာ အမြဲတမ်းသန်မာနေရမယ်၊ အမြဲတမ်းတာဝန်ယူနိုင်ရမယ်၊ အမြဲတမ်း မျက်ရည်မကျရဘူးလို့ လူတွေက သတ်မှတ်ထားကြတယ်။ ဒါပေမယ့် ယောက်ျားလေးတစ်ယောက်လည်း နာကျင်တတ်ပါတယ်။ စိတ်ပျက်တတ်ပါတယ်။ အားနည်းတတ်ပါတယ်။ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောဘဲ တိတ်တိတ်လေး ငိုချင်တတ်ပါတယ်။ အထူးသဖြင့် ကိုယ်တကယ်ကြိုးစားခဲ့သမျှတွေ အချည်းနှီးဖြစ်သွားတဲ့အချိန်၊ ကိုယ်ယုံကြည်ခဲ့တဲ့လူတွေက ကိုယ့်ဘက်မှာ မရှိတော့တဲ့အချိန်၊ ကိုယ်ချစ်ခဲ့တဲ့လူက ကိုယ့်ကို မလိုအပ်တော့တဲ့အချိန်၊ ကိုယ်လုပ်နိုင်သမျှ အကုန်လုပ်ပြီးသွားပေမယ့် အခြေအနေတွေက ကိုယ့်ဘက်ကို မလှည့်လာတဲ့အချိန်… အဲဒီအချိန်မှာ ယောက်ျားလေးတစ်ယောက်ဟာ တကယ်ကို အကူအညီမဲ့သွားတတ်တယ်။ တစ်ယောက်ယောက်ကို “ငါမနိုင်တော့ဘူး” လို့ ပြောချင်ပေမယ့် အဲဒီစကားကို ဘယ်သူ့ဆီမှာ သွားပြောရမလဲ မသိဘူး။ “ငါပင်ပန်းနေပြီ” လို့ ပြောချင်ပေမယ့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုပဲ ပြန်ပြောရတယ်— “နည်းနည်းလေးပဲ ထပ်ခံလိုက်ပါဦး…” “မင်းက ယောက်ျားလေးပဲ…” “မင်းမရှိရင် ဒီအရာတွေကို ဘယ်သူလုပ်ပေးမလဲ…” “အားတင်းထား…” ဒီလိုနဲ့ ကိုယ့်စိတ်ကို ကိုယ်ပြန်လိမ်ပြီး နောက်တစ်နေ့ကို ထပ်ဖြတ်သန်းရတယ်။ တစ်ခါတလေ ညဘက်အိပ်ရာပေါ်မှာ လှဲနေရင်း တစ်နေ့တာလုံး ကိုယ့်အပေါ်မှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှတွေကို တိတ်တိတ်လေး ပြန်စဉ်းစားမိတယ်။ “ငါ ဘာများမှားခဲ့လဲ…” “ငါ ဒီလောက်ကြိုးစားခဲ့တာတောင် ဘာလို့မလုံလောက်တာလဲ…” “ငါက တကယ်ပဲ မကောင်းတဲ့လူတစ်ယောက်လား…” “ငါ့ကို တကယ်နားလည်ပေးမယ့်သူ မရှိတော့ဘူးလား…” ဆိုတဲ့မေးခွန်းတွေက အဖြေမရှိဘဲ စိတ်ထဲမှာပဲ ထပ်ခါထပ်ခါ လည်ပတ်နေတတ်တယ်။ အဆိုးဆုံးက နာကျင်နေတာကို လူတွေမမြင်တာမဟုတ်ဘူး။ နာကျင်နေတာကို ကိုယ်တိုင်တောင် ဖုံးကွယ်ထားရတဲ့အရာ ဖြစ်လာတာပဲ။ မိသားစုရှေ့မှာ အဆင်ပြေသလို နေရတယ်။ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ဟာသလုပ်ပြီး ရယ်တယ်။ လူတွေနဲ့တွေ့တဲ့အခါ ပုံမှန်လိုပဲ ပြောဆိုတယ်။ ဒါပေမယ့် တစ်ယောက်တည်းကျန်တဲ့အခါ… အဲဒီပြုံးထားတဲ့မျက်နှာနောက်က ပင်ပန်းနေတဲ့လူတစ်ယောက် ပေါ်လာတယ်။ ဘယ်သူ့ကိုမှ အပြစ်မတင်ချင်တော့ဘူး။ ဘယ်သူ့ကိုမှ တောင်းပန်ခိုင်းချင်တော့ဘူး။ ဘယ်သူ့ကိုမှ ကိုယ့်အကြောင်းရှင်းပြဖို့တောင် အားမရှိတော့ဘူး။ “ထားလိုက်ပါတော့…” ဆိုတဲ့စကားတစ်ခွန်းနဲ့ အရာအားလုံးကို လက်လွှတ်ချင်လာတယ်။ ဒါပေမယ့် လက်လွှတ်လိုက်ဖို့လည်း မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကိုယ့်နောက်မှာ ကိုယ်တာဝန်ယူထားရတဲ့လူတွေ ရှိနေတယ်။ ကိုယ်ချစ်တဲ့လူတွေ ရှိနေတယ်။ ကိုယ့်ကို မျှော်လင့်နေတဲ့လူတွေ ရှိနေတယ်။ အဲဒါကြောင့် ကိုယ်ပဲ နာကျင်နေရင်တောင် ကိုယ်ပဲ အားနည်းနေရင်တောင် ကိုယ်ပဲ မျက်ရည်ကျချင်နေရင်တောင် နောက်တစ်နေ့မနက်မှာ ပြန်ထရတယ်။ မျက်နှာသစ်တယ်။ အဝတ်အစားလဲတယ်။ အလုပ်သွားတယ်။ လူတွေနဲ့ ပြန်တွေ့တယ်။ ပြီးတော့… “အဆင်ပြေပါတယ်” လို့ ပြန်ပြောတယ်။ ဘယ်သူမှ မသိဘူး။ အဲဒီ “အဆင်ပြေပါတယ်” ဆိုတဲ့စကားရဲ့နောက်မှာ ညပေါင်းများစွာ အိပ်မပျော်ခဲ့တဲ့အကြောင်း၊ တိတ်တိတ်လေးကျခဲ့တဲ့မျက်ရည်တွေအကြောင်း၊ မပြောဖြစ်ခဲ့တဲ့စကားတွေအကြောင်း၊ ပျက်စီးသွားတဲ့မျှော်လင့်ချက်တွေအကြောင်း၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်တည်ဆောက်ဖို့ နေ့တိုင်းကြိုးစားနေရတဲ့အကြောင်းတွေ ရှိနေတယ်ဆိုတာ… တစ်ယောက်မှ မသိဘူး။ ဒါပေမယ့် တစ်နေ့နေ့မှာတော့ ဒီအချိန်တွေကို ပြန်လှည့်ကြည့်နိုင်မယ်လို့ ယုံကြည်ချင်တယ်။ “အဲဒီတုန်းက ငါတကယ်ပင်ပန်းခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် ငါမလဲခဲ့ဘူး…” လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်ပြောနိုင်မယ့်နေ့တစ်နေ့ ရှိလာမယ်။ အခုအချိန်မှာ မင်းဘယ်လောက်ပဲ အကူအညီမဲ့နေပါစေ၊ ဘယ်လောက်ပဲ စိတ်ဓာတ်ကျနေပါစေ၊ အရာအားလုံးကို တစ်ခါတည်း ဖြေရှင်းဖို့ မလိုဘူး။ ဒီနေ့ကို ဖြတ်ကျော်နိုင်ရင် လုံလောက်တယ်။ နည်းနည်းနားပါ။ မင်းအားနည်းနေလို့ မင်းတန်ဖိုးလျော့သွားတာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းလည်း လူတစ်ယောက်ပဲ။ ပင်ပန်းရင် နားလို့ရတယ်။ ဝမ်းနည်းရင် ငိုလို့ရတယ်။ မနိုင်တော့ရင် အကူအညီတောင်းလို့ရတယ်။ ယောက်ျားလေးတစ်ယောက်ဖြစ်နေလို့ အမြဲတမ်း တစ်ယောက်တည်း ခံနေရမယ်ဆိုတဲ့ စည်းမျဉ်းမရှိဘူး။ တစ်နေ့နေ့မှာ မင်းဒီနေ့ထက် ပိုကောင်းတဲ့နေရာတစ်ခုကို ရောက်သွားတဲ့အခါ အခု မင်းဖြတ်သန်းနေရတဲ့ ဒီညတွေကို ပြန်ကြည့်ပြီး “ငါ အဲဒီအချိန်တုန်းက ဘယ်လောက်တောင် အကူအညီမဲ့ခဲ့ပါလိမ့်…” လို့ တွေးမိလိမ့်မယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီနောက်မှာ တစ်ခွန်းတော့ ထပ်ပြောနိုင်ပါစေ— “ဒါပေမယ့်… ငါ ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့တယ်။” @Yoon🌺

About