a :
Bu mənim ilk şərhimdir. Yoldaşımla dalaşmışıq və bu vidyo qabağıma çıxdı. Baxdım, zatən dolmuşdum, gözümdən yaş süzüldü. Yoldaşım vaxtilə mənim üçün dünyaları ayağımın altına sərirdi. İndi elə bir soyuqluq göstərir ki, ürəyimi üşüdür. Mən onu çox sevirəm və onu incidəndə könlünü alıram, amma artıq baxıram ki, özüm incinəndə də onun könlünü alıram. Özümü, mənliyimi itirmişəm, qabağımdakı insan məni mənə yadlaşdırıb. Nə məhəbbətini hiss edirəm, nə hörmətini, nə də mərhəmətini. Könlümdən o qədər sözlər keçir ki, məni anlayan olarmı, bilmirəm. Bir dostum yoxdur, dərdimi danışım, dediyim kimi şərh olaraq ilk yazımdır, zatən dərdimi də danışan adam deyiləm. Ürəyimdə elə bir sızıltı var ki.. kaş belə olmazdı. Axı o məni çox sevirdi, göstərirdi ki, məni itirmək istəmir, amma belə baxıram ki, mən eşqimizə o qədər əfsunlanmışam ki, özüm özümü itirmişəm. Hiss edə bilmirəm, yorğunam, nə edim? Məni hamıdan, hər şeydən uzaqlaşdırıb, özümü sıxılmış, qapanda qalmış kimi hiss edirəm, bunu deyəndə isə, günahkar, özbaşına oluram, ailəmə də ancaq bu sözləri deyir. Axı mən oxumuş, ağıllı, öz ayaqları üzərində duran, əzəmətli bir qala idim. O qalanı fəth etmək üçün elədiklərini desəm, dastan olar. İndi o qalanın divarlarını niyə dağıdır? Niyə məni ilk gördüyü gündəki kimi bəyənmir? Nəyimi dəyişdirmək istəyir? Elə davranır ki, sanki mən onun kuklasıyam, mənə istədiyi şeyi edə bilər. Bu gün, nəinki bu gün dalaşdığımız hər gün incindiyimi, ağladığımı, özümü pis hiss elədiyimi görsə də, heç nə eləmir. Bu vidyonu da onunla əlaqələndirdim anlıq olaraq… soruşsan, sevir. Bəs hanı o “sevgi”?
2026-05-29 20:43:18