@shamiawanofficial24: Sajra kar ta sada dil darya ay🥹❤️‍🩹🫂@👑Singer ShAmi AwAN👑 #ملک_ماہ_رخ_اعوان_جوہرآلہ🦅🦅 #Singer_Shami_Awan #Awan #reposteria #foryouoage

👑ShAmi AwAN👑
👑ShAmi AwAN👑
Open In TikTok:
Region: PK
Sunday 24 May 2026 20:20:24 GMT
11845
1717
127
23

Music

Download

Comments

malikramzanlatif292
💎جوھرآبادآلہ۔Ok kr🇵🇰 :
Ap ki mohbton ka shokriya bhai.....🥰@
2026-05-24 20:52:14
2
akramafroz71
شاعر اکرم افروز :
قادر یار بھائی ❤️🥰
2026-05-31 03:40:50
0
user7971633173090
🦅⚡بلال کرتوانہ⚡🦅 :
2026-05-24 23:07:30
0
salerm78
saleem :
[Photo]
2026-05-24 22:18:59
0
user123456789123459
hamza :
hyeeeeeee
2026-05-25 16:29:39
0
295sharjeelawan
𒆜SHARJEEL♥️AWAN𒆜 :
Mashallah 🥰
2026-05-25 04:17:54
0
arslan786299
Arslan jutt :
🥰🥰🥰One video for me
2026-06-07 08:28:30
0
yasir.niazi601
yasir niazi :
Bhai @Qadir Yar Gunjial✨🖤👑 abad rhooo ❤️❤️
2026-05-28 11:12:32
1
maliktanveergunjial
Malik Tanveer Gunjial 🇵🇰🪖 :
Ma Sha ALLAH Bhai @Qadir Yar Gunjial✨🖤👑 Sohna Bhiraa ❤️
2026-05-25 02:59:11
2
maliknaeemraza
Malik Naeem Raza👑♥️ :
@Qadir Yar Gunjial✨🖤👑
2026-05-24 22:05:51
2
chand.chaudharyy
چوھدری چاند گنجیال🙌🏻🥷🏿 :
lala@Qadir Yar Gunjial✨🖤👑 🖤
2026-05-24 20:56:53
2
zabi_khan2171
zabi Khan :
♥️♥️♥️
2026-05-26 11:25:56
1
faizan.bhatti3317
Faizan Bhatti3317 :
🥰🥰🥰
2026-06-05 09:30:00
0
waleedhassan9349
❤️Waleed❤️Hassan❤️9349📿 :
❤️❤️❤️
2026-06-11 14:11:17
0
rajajahangirkhan537
Raجay👑🚩 :
🥰🥰🥰
2026-06-08 04:48:46
0
ali_asghar001
ali_asghar official 001 :
❤️❤️❤️
2026-05-28 10:41:21
0
azharabbas4330
اظر مائی :
🥰🥰🥰
2026-05-28 20:29:38
0
junaid.niazi955
(っ◔◡◔)っ ❤ Junaid Niazi ❤ :
🥰🥰🥰
2026-06-03 11:06:32
0
m.abdullah.waris
m Abdullah waris :
🥰🥰🥰
2026-06-03 08:43:02
0
nomi.sayial
Nomi sayial :
♥️♥️♥️
2026-06-02 15:59:15
0
rana.parvez.parwe
Rana Parvez Parwez :
🌹🌹🌹
2026-05-29 23:37:08
0
tahirusman114
💔طاہرشاکر آلہ💔 :
❤️❤️❤️
2026-06-10 09:36:26
0
shahzad.bhachar
Malik Shahzad Bhachar :
❤️❤️❤️
2026-06-14 00:26:59
0
ali_asghar001
ali_asghar official 001 :
🥰🥰🥰
2026-05-28 10:41:20
0
zainaligariala
zainaligariala :
🥰🥰🥰
2026-05-24 20:21:45
0
To see more videos from user @shamiawanofficial24, please go to the Tikwm homepage.

Other Videos

امان ڪالهه آئون پنهنجو گهر ڇڏي آيس...! ‎اهو گهر جيڪو مون لئه آکيرو هيو. جهرڪي به پنهنجو آکيرو آساني سان ناهي ڇڏيندي. اها به احتجاج ڪندي آھي، پر مون کي ته احتجاج جو به حق نه مليو ۽ آئون پنهنجو گهر ڇڏي آيس. اُهو گهر جنهن ۾ منهنجي ڄائي جون ڄرون پوريل هيون. اُھو گهر جنهن ۾ مون پهرين جُدائي تي پهرين چيخ ڪئي هُئي، تڏھن جڏھن دائي ناڙو ڪپي توکان مون کي الڳ ڪيو هو. ٻي چيخ ڪالهه ڪيم، جڏھن تو کان هميشه لئه الڳ ڪيو ويو. ٻنهي دانهُن جو درد مون لئه ساڳيو هو. اُھو گهر جنهن کي مون ڪڏھن پنهنجو سمجهيو هو. مون اُن گهر جي وکارين جي پڇنڊين تي پنهنجي هٿن سان چُن وارا چِٽ ڪڍيا هُئا..اُھو گهر جنهن جي کُڏن جي ڪٻٽن جا ڪونگرا ٺاهيندي مون ڪيئي ڪوڏ ڪيا هئا. منهنجي هٿ جا ٺاهيل مور اڄ به گهر جي ديوارن تي ائين آويزان آھن جيئن منهنجي دل جي فريم ۾ تنهنجي تصوير فٽ ٿيل آھي. منهنجي هٿ جا ٺاهيل چٽ ڏسي تون هر پل ائين روئندين جيئن مور پنهنجي پيرن کي ڏسي روئندو آھي. ‎امان.! جنهن مهل منهنجي سهلين مون کي ڏورو ڳايو هو ان مهل آئون ائين رُني هيس جيئن ميلي ۾ وڃائجي ويل ٻار سندس ماءُ لئه روئندو آھي. منهنجي لُڙڪن ۽ اوڇنگارن تي ڪنهن کي رحم نه آيو ڇاڪاڻ ته، آئون نياڻي هيس مون کي هر حال ۾ اباڻو گهر ڇڏڻون هو. ڏوري جو ڏنجهه ڳائڻ واريون ناهن سمجهنديون اهو ڏنجهه اُها نياڻي ئي سمجهي سگهندي آھي جيڪا پنهنجي ئي گهر مان جيئري جُدا ٿيندي آھي. ‎امان توکي ته خبر هُئي هي گهر منهنجو ناهي ته پوءِ مون کي ڇو وڏي ڪيئي.؟ تون ته عورت هُئين ان ڪيفيت مان گُذري هوندينءَ. ‎اڄ آئون مائٽاڻو گهر ڇڏي آيس. هاڻي ساهوراڻي گهر ۾ هونديس. اُتان به منهنجو ور ۽ ان جا ڀائر پاڻ ۾ الڳ ٿيندا، تڏھن اهو به منهنجو گهر نه رهندو ۽ پوءِ منهنجا پُٽ ٿيندا انهن جو گهر ٿيندو. منهنجو ڪو به گهر نه هوندو. اي امان! ٻُڌاءِ عورت جو ڪو پنهنجو گهر به هوندو آھي ڇا...؟ هاڻي ان گهر ۾ منهنجو ڪو به حصو پتي ناهي رهيو، جنهن گهر جي ديوارن جي هر سر ۾ منهنجو ساھُ آھي. جنهن گهر جي گهٽي ۾ بيٺل نم جي وڻ سان منهنجو ٻالاپڻ جو ناتو آھي. ان وڻ جي وجود سان منهنجو روح وچڙيل آھي. جنهن گهر جي هر در جي چانئٺ چانئٺ ۾ منهنجو چِت اٽڪيل آھي. عورت لئه جڏھن سندس اباڻو گهر هميشه لئه ڌاريو ٿي ويندو آھي تڏھن عورت جو پهريون موت ٿيندو آھي. ان موت تي سمورو گهر ماتم ڪندو آھي، پر ان جبري جدائي جو درد فقط عورت ئي سمجهي سگهندي آھي جيڪا ان پيڙا جي پلصراط پار ڪندي آھي. مڃان ٿي منهنجا ڀائر مون کي ڪڏھن ڪڏھن ڏسڻ به ايندا ته ڪنهن وار پرٻ تي، ڪنهن تٿ تهوار تي ڪوٺڻ به ايندا، پر منهنجو وڃايل گهر مون کي واپس ڪڏھن به نه ملندو. ائين جيئن ڪُنڀ جي ميلي ۾ وڃايل ٻار سندس مائٽن کي ڪڏھن به ناهي ملندو. ڪڏھن به نه ملڻ وارو ڪرب ماڻھو کي ڪڏھن به ماري سگهي ٿو. ‎پنهنجو گهر هو ته سڀ ڪجهه پنهنجو هو. هر شي ھٿ تي ملندي ھُئي هاڻي هر شي ھٿ تي ڏيئڻي پوندي. تون ماني پچائڻ ۾ دير ڪندي هُئينءَ ته آئون وڙھندي هيس پر هاڻي آئون ماني پچائڻ ۾ دير ڪنديس ته مون کي ڌاريا دڙڪا ڏيندا. جيڪي آئون سهي نه سگهنديس پر سهڻا پوندا. سڀ ڪجهه بدلجي ويو. پنهنجي گهر ۾ هر شي مرضي مطابق ملندي هُئي، اُھا مرضي مائٽاڻي گهر ۾ ئي رهجي ويئي. ماڻھوءَ جي مرضي جڏھن ختم ڪئي ويندي آھي تڏھن زندگي زندان ۾ تبديل ٿي ويندي آھي. عورت پنهنجي گهر ۾ پکيءَ وانگي آزاد هوندي آھي. اُڏامندي آھي. گيت ڳائيندي آھي. راند ڪندي آھي. سائيڪل هلائيندي آھي. مائٽ ھُن جو هر ناز خوشيءَ سان کڻندا آھن، پر پرڻجڻ بعد هُن جي آزادي ختم ٿي ويندي آھي. بقولِ شاعر  ‎بہت ناز سی پالا تھا جس کو ماں باپ نے ‎بعدِ شادي کے وه بيٽياں جل گئی ‎ ‎عورت لئه پنهنجو اباڻو گهر پنهنجو وطن هوندو آھي. هُوءَ ٻئي جي گهر جلاوطن ٿي ويندي آھي. امان! ڪالهه آئون به جلاوطن ٿي ويس. ‎امان! آئون پنهنجا سمورا انگل ان گهر جي ديوارن ۾ ڇڏي آيس جنهن گهر کي مون پاڻ کان وڌ سينگاريو هو. جنهن گهر جي ڀتين کي پنهنجي هٿن سان راڳا ڏنا هئا. امان! منهنجون سموريون رانديون ڳوٺ جي اُن ريل ۾ رهجي ويون جنهن جي ريت تي منهنجي پيرن جا پدم اڄ به پونم چنڊُ جيئن چِٽا هوندا. هاڻي آئون پنهنجي پسند جون چوڙيون، پسند جا ڪپڙا، پسند جا جهومڪ ۽ جهيلا شايد ئي پائي سگهان. هاڻي سڀ ڪجهه پرائي پسند تي هوندو. آئون پرائي ٿي ويس امان! هاڻي پرائي رحم ڪرم تي جيئڻو پوندو. هاڻي پرائي منشا تي مشين وانگي ڪم ڪرڻو پوندو. هاڻي پنهنجي مرضي تي ماني به مُشڪل ملي. هاڻي تنهنجو بُخار ۾ مٿو چانپي نه سگهنديس. هاڻي بابل کي فُوٽن واري چانهه شايد ئي ملي. امان تون سدائين چوندي هئينءَ ته ڌيءَ پرايو ڌڻ آھي. واقعي ڌيءَ پرايو ڌڻ آھي، پر مائٽن لئه ڌيءَ جو جيترو پيٽ ٻرندو آھي ايترو پُٽن جو به ناهي ٻرندو. پُٽ ته پنهنجو ڌڻ هوندي به  پرايا ٿي ويندا آھن.  نھڙي صاحب
امان ڪالهه آئون پنهنجو گهر ڇڏي آيس...! ‎اهو گهر جيڪو مون لئه آکيرو هيو. جهرڪي به پنهنجو آکيرو آساني سان ناهي ڇڏيندي. اها به احتجاج ڪندي آھي، پر مون کي ته احتجاج جو به حق نه مليو ۽ آئون پنهنجو گهر ڇڏي آيس. اُهو گهر جنهن ۾ منهنجي ڄائي جون ڄرون پوريل هيون. اُھو گهر جنهن ۾ مون پهرين جُدائي تي پهرين چيخ ڪئي هُئي، تڏھن جڏھن دائي ناڙو ڪپي توکان مون کي الڳ ڪيو هو. ٻي چيخ ڪالهه ڪيم، جڏھن تو کان هميشه لئه الڳ ڪيو ويو. ٻنهي دانهُن جو درد مون لئه ساڳيو هو. اُھو گهر جنهن کي مون ڪڏھن پنهنجو سمجهيو هو. مون اُن گهر جي وکارين جي پڇنڊين تي پنهنجي هٿن سان چُن وارا چِٽ ڪڍيا هُئا..اُھو گهر جنهن جي کُڏن جي ڪٻٽن جا ڪونگرا ٺاهيندي مون ڪيئي ڪوڏ ڪيا هئا. منهنجي هٿ جا ٺاهيل مور اڄ به گهر جي ديوارن تي ائين آويزان آھن جيئن منهنجي دل جي فريم ۾ تنهنجي تصوير فٽ ٿيل آھي. منهنجي هٿ جا ٺاهيل چٽ ڏسي تون هر پل ائين روئندين جيئن مور پنهنجي پيرن کي ڏسي روئندو آھي. ‎امان.! جنهن مهل منهنجي سهلين مون کي ڏورو ڳايو هو ان مهل آئون ائين رُني هيس جيئن ميلي ۾ وڃائجي ويل ٻار سندس ماءُ لئه روئندو آھي. منهنجي لُڙڪن ۽ اوڇنگارن تي ڪنهن کي رحم نه آيو ڇاڪاڻ ته، آئون نياڻي هيس مون کي هر حال ۾ اباڻو گهر ڇڏڻون هو. ڏوري جو ڏنجهه ڳائڻ واريون ناهن سمجهنديون اهو ڏنجهه اُها نياڻي ئي سمجهي سگهندي آھي جيڪا پنهنجي ئي گهر مان جيئري جُدا ٿيندي آھي. ‎امان توکي ته خبر هُئي هي گهر منهنجو ناهي ته پوءِ مون کي ڇو وڏي ڪيئي.؟ تون ته عورت هُئين ان ڪيفيت مان گُذري هوندينءَ. ‎اڄ آئون مائٽاڻو گهر ڇڏي آيس. هاڻي ساهوراڻي گهر ۾ هونديس. اُتان به منهنجو ور ۽ ان جا ڀائر پاڻ ۾ الڳ ٿيندا، تڏھن اهو به منهنجو گهر نه رهندو ۽ پوءِ منهنجا پُٽ ٿيندا انهن جو گهر ٿيندو. منهنجو ڪو به گهر نه هوندو. اي امان! ٻُڌاءِ عورت جو ڪو پنهنجو گهر به هوندو آھي ڇا...؟ هاڻي ان گهر ۾ منهنجو ڪو به حصو پتي ناهي رهيو، جنهن گهر جي ديوارن جي هر سر ۾ منهنجو ساھُ آھي. جنهن گهر جي گهٽي ۾ بيٺل نم جي وڻ سان منهنجو ٻالاپڻ جو ناتو آھي. ان وڻ جي وجود سان منهنجو روح وچڙيل آھي. جنهن گهر جي هر در جي چانئٺ چانئٺ ۾ منهنجو چِت اٽڪيل آھي. عورت لئه جڏھن سندس اباڻو گهر هميشه لئه ڌاريو ٿي ويندو آھي تڏھن عورت جو پهريون موت ٿيندو آھي. ان موت تي سمورو گهر ماتم ڪندو آھي، پر ان جبري جدائي جو درد فقط عورت ئي سمجهي سگهندي آھي جيڪا ان پيڙا جي پلصراط پار ڪندي آھي. مڃان ٿي منهنجا ڀائر مون کي ڪڏھن ڪڏھن ڏسڻ به ايندا ته ڪنهن وار پرٻ تي، ڪنهن تٿ تهوار تي ڪوٺڻ به ايندا، پر منهنجو وڃايل گهر مون کي واپس ڪڏھن به نه ملندو. ائين جيئن ڪُنڀ جي ميلي ۾ وڃايل ٻار سندس مائٽن کي ڪڏھن به ناهي ملندو. ڪڏھن به نه ملڻ وارو ڪرب ماڻھو کي ڪڏھن به ماري سگهي ٿو. ‎پنهنجو گهر هو ته سڀ ڪجهه پنهنجو هو. هر شي ھٿ تي ملندي ھُئي هاڻي هر شي ھٿ تي ڏيئڻي پوندي. تون ماني پچائڻ ۾ دير ڪندي هُئينءَ ته آئون وڙھندي هيس پر هاڻي آئون ماني پچائڻ ۾ دير ڪنديس ته مون کي ڌاريا دڙڪا ڏيندا. جيڪي آئون سهي نه سگهنديس پر سهڻا پوندا. سڀ ڪجهه بدلجي ويو. پنهنجي گهر ۾ هر شي مرضي مطابق ملندي هُئي، اُھا مرضي مائٽاڻي گهر ۾ ئي رهجي ويئي. ماڻھوءَ جي مرضي جڏھن ختم ڪئي ويندي آھي تڏھن زندگي زندان ۾ تبديل ٿي ويندي آھي. عورت پنهنجي گهر ۾ پکيءَ وانگي آزاد هوندي آھي. اُڏامندي آھي. گيت ڳائيندي آھي. راند ڪندي آھي. سائيڪل هلائيندي آھي. مائٽ ھُن جو هر ناز خوشيءَ سان کڻندا آھن، پر پرڻجڻ بعد هُن جي آزادي ختم ٿي ويندي آھي. بقولِ شاعر ‎بہت ناز سی پالا تھا جس کو ماں باپ نے ‎بعدِ شادي کے وه بيٽياں جل گئی ‎ ‎عورت لئه پنهنجو اباڻو گهر پنهنجو وطن هوندو آھي. هُوءَ ٻئي جي گهر جلاوطن ٿي ويندي آھي. امان! ڪالهه آئون به جلاوطن ٿي ويس. ‎امان! آئون پنهنجا سمورا انگل ان گهر جي ديوارن ۾ ڇڏي آيس جنهن گهر کي مون پاڻ کان وڌ سينگاريو هو. جنهن گهر جي ڀتين کي پنهنجي هٿن سان راڳا ڏنا هئا. امان! منهنجون سموريون رانديون ڳوٺ جي اُن ريل ۾ رهجي ويون جنهن جي ريت تي منهنجي پيرن جا پدم اڄ به پونم چنڊُ جيئن چِٽا هوندا. هاڻي آئون پنهنجي پسند جون چوڙيون، پسند جا ڪپڙا، پسند جا جهومڪ ۽ جهيلا شايد ئي پائي سگهان. هاڻي سڀ ڪجهه پرائي پسند تي هوندو. آئون پرائي ٿي ويس امان! هاڻي پرائي رحم ڪرم تي جيئڻو پوندو. هاڻي پرائي منشا تي مشين وانگي ڪم ڪرڻو پوندو. هاڻي پنهنجي مرضي تي ماني به مُشڪل ملي. هاڻي تنهنجو بُخار ۾ مٿو چانپي نه سگهنديس. هاڻي بابل کي فُوٽن واري چانهه شايد ئي ملي. امان تون سدائين چوندي هئينءَ ته ڌيءَ پرايو ڌڻ آھي. واقعي ڌيءَ پرايو ڌڻ آھي، پر مائٽن لئه ڌيءَ جو جيترو پيٽ ٻرندو آھي ايترو پُٽن جو به ناهي ٻرندو. پُٽ ته پنهنجو ڌڻ هوندي به پرايا ٿي ويندا آھن. نھڙي صاحب

About