@nangce8: Không cần là công chúa của cuộc đời ai, tôi tự là nữ hoàng của cuộc đời mình ❤️

Lady’s Choice
Lady’s Choice
Open In TikTok:
Region: VN
Tuesday 26 May 2026 05:35:55 GMT
854
27
1
1

Music

Download

Comments

user7148570269247
user7148570269247 :
🥰🥰🥰❤️❤️❤️🥰🥰🥰
2026-06-09 16:15:07
0
To see more videos from user @nangce8, please go to the Tikwm homepage.

Other Videos

हाम्रो गौरव, हाम्रो पहिचान: म्यान्माको माटोबाट आदिकवि भानुभक्त र नेपाली भाषाप्रति एक गोर्खालीको ऐक्यबद्धता ​ ​उपसंहार: म्यान्माको नागरिक हुनुको गर्व र नेपाली भाषा जोगाउने हाम्रो ऐतिहासिक दायित्व। ​१. प्रस्तावना: म्यान्माको माटो र नेपाली भाषाको सुगन्ध ​हामी म्यान्मा (बर्मा) का नागरिक हौं। यो हाम्रो जन्मभूमि हो, हाम्रो कर्मभूमि हो र हाम्रो प्राणभन्दा प्यारो देश हो। तर, हाम्रो नशा-नशामा बग्ने रगत, हाम्रा पुर्खाको इतिहास र हाम्रो ओठबाट फुट्ने बोली— नेपाली (गोर्खाली) भाषा हो। म्यान्माको सुन्दर र शान्त भूमिमा बसेर पनि जब हामी आफ्नो भाषा, साहित्य र संस्कृतिको कुरा गर्छौं, तब हाम्रो मानसपटलमा एउटा नाम सबैभन्दा अगाडि आउँछ— आदिकवि भानुभक्त आचार्य। ​वि.सं. १८७१ आषाढ २९ गते नेपालको तनहुँ, चुँदी रम्घामा जन्मिएका भानुभक्त केवल नेपालका मात्र विभूति होइनन्, उनी त विश्वभरि छरिएर रहेका हामीजस्ता तमाम नेपाली भाषीका भाषिक पिता र सांस्कृतिक मेरुदण्ड हुन्। हरेक वर्ष आषाढ २९ गते म्यान्माका कुना-कुनामा मनाइने भानु जयन्ती हाम्रा लागि केवल एउटा कविको स्मरण होइन, यो त परदेशमा आफ्नो भाषा र अस्तित्व बचाइराख्ने गोर्खाली दृढताको महापर्व हो। ​२. ऐतिहासिक सन्दर्भ: इरावतीको किनारमा नेपाली भाषाको यात्रा ​हाम्रा जिजुबुबा र बराजुहरू ऐतिहासिक कालखण्डमा सैनिकका रूपमा, मजदुरका रूपमा वा कृषकका रूपमा यो बर्मेली भूमिमा आए। उनीहरूले यहाँका पहाडहरू फँडानी गरे, खेत खने र म्यान्माको विकासमा आफ्नो रगत-पसिना बगाए। त्यो कठिन समयमा हाम्रा पुर्खासँग भौतिक सम्पत्ति त धेरै थिएन, तर उनीहरूसँग दुईवटा अमूल्य धरोहर थिए— एउटा कम्मरको खुकुरी र अर्को ओठको नेपाली भाषा। ​नयाँ परिवेश, नयाँ मुलुक र भिन्न भाषा (बर्मेली) को बाहुल्यता भएको ठाउँमा आफ्नो रैथाने पहिचान गुम्ने ठुलो खतरा थियो। यस्तो अवस्थामा भानुभक्त आचार्यले नेपालीमा लेखेको 'रामायण' हाम्रा पुर्खाका लागि एउटा ठुलो संजीवनी बुटी बन्यो। इरावती र छिनटून नदीका किनारहरूमा, मोगोकका मणिखानीहरूमा र मचिनाका धानखेतहरूमा रामायणका श्लोकहरू गुञ्जिन थाले, जसले हाम्रा पुर्खालाई आफ्नो जरा (Roots) सँग कहिल्यै टुट्न दिएन। ​३. घाँसीको महा-दर्शन र म्यान्माका गोर्खालीको जीवनशैली ​भानुभक्तको जीवनलाई बदल्ने त्यो ऐतिहासिक 'घाँसी' को कथा हामी म्यान्माका गोर्खालीहरूका लागि निकै अनुकरणीय छ। घाँस काटेर बेचेको पैसाले समाजका लागि इनार खनाउने घाँसीको परोपकारी भावना जस्तै म्यान्माका नेपालीहरूले पनि यहाँको समाजमा अनगिन्ती 'इनारहरू' खनेका छन्। ​
हाम्रो गौरव, हाम्रो पहिचान: म्यान्माको माटोबाट आदिकवि भानुभक्त र नेपाली भाषाप्रति एक गोर्खालीको ऐक्यबद्धता ​ ​उपसंहार: म्यान्माको नागरिक हुनुको गर्व र नेपाली भाषा जोगाउने हाम्रो ऐतिहासिक दायित्व। ​१. प्रस्तावना: म्यान्माको माटो र नेपाली भाषाको सुगन्ध ​हामी म्यान्मा (बर्मा) का नागरिक हौं। यो हाम्रो जन्मभूमि हो, हाम्रो कर्मभूमि हो र हाम्रो प्राणभन्दा प्यारो देश हो। तर, हाम्रो नशा-नशामा बग्ने रगत, हाम्रा पुर्खाको इतिहास र हाम्रो ओठबाट फुट्ने बोली— नेपाली (गोर्खाली) भाषा हो। म्यान्माको सुन्दर र शान्त भूमिमा बसेर पनि जब हामी आफ्नो भाषा, साहित्य र संस्कृतिको कुरा गर्छौं, तब हाम्रो मानसपटलमा एउटा नाम सबैभन्दा अगाडि आउँछ— आदिकवि भानुभक्त आचार्य। ​वि.सं. १८७१ आषाढ २९ गते नेपालको तनहुँ, चुँदी रम्घामा जन्मिएका भानुभक्त केवल नेपालका मात्र विभूति होइनन्, उनी त विश्वभरि छरिएर रहेका हामीजस्ता तमाम नेपाली भाषीका भाषिक पिता र सांस्कृतिक मेरुदण्ड हुन्। हरेक वर्ष आषाढ २९ गते म्यान्माका कुना-कुनामा मनाइने भानु जयन्ती हाम्रा लागि केवल एउटा कविको स्मरण होइन, यो त परदेशमा आफ्नो भाषा र अस्तित्व बचाइराख्ने गोर्खाली दृढताको महापर्व हो। ​२. ऐतिहासिक सन्दर्भ: इरावतीको किनारमा नेपाली भाषाको यात्रा ​हाम्रा जिजुबुबा र बराजुहरू ऐतिहासिक कालखण्डमा सैनिकका रूपमा, मजदुरका रूपमा वा कृषकका रूपमा यो बर्मेली भूमिमा आए। उनीहरूले यहाँका पहाडहरू फँडानी गरे, खेत खने र म्यान्माको विकासमा आफ्नो रगत-पसिना बगाए। त्यो कठिन समयमा हाम्रा पुर्खासँग भौतिक सम्पत्ति त धेरै थिएन, तर उनीहरूसँग दुईवटा अमूल्य धरोहर थिए— एउटा कम्मरको खुकुरी र अर्को ओठको नेपाली भाषा। ​नयाँ परिवेश, नयाँ मुलुक र भिन्न भाषा (बर्मेली) को बाहुल्यता भएको ठाउँमा आफ्नो रैथाने पहिचान गुम्ने ठुलो खतरा थियो। यस्तो अवस्थामा भानुभक्त आचार्यले नेपालीमा लेखेको 'रामायण' हाम्रा पुर्खाका लागि एउटा ठुलो संजीवनी बुटी बन्यो। इरावती र छिनटून नदीका किनारहरूमा, मोगोकका मणिखानीहरूमा र मचिनाका धानखेतहरूमा रामायणका श्लोकहरू गुञ्जिन थाले, जसले हाम्रा पुर्खालाई आफ्नो जरा (Roots) सँग कहिल्यै टुट्न दिएन। ​३. घाँसीको महा-दर्शन र म्यान्माका गोर्खालीको जीवनशैली ​भानुभक्तको जीवनलाई बदल्ने त्यो ऐतिहासिक 'घाँसी' को कथा हामी म्यान्माका गोर्खालीहरूका लागि निकै अनुकरणीय छ। घाँस काटेर बेचेको पैसाले समाजका लागि इनार खनाउने घाँसीको परोपकारी भावना जस्तै म्यान्माका नेपालीहरूले पनि यहाँको समाजमा अनगिन्ती 'इनारहरू' खनेका छन्। ​"भर्जनम घाँसतिर मन दिई धन कमायो नाम क्यै रहून् भनी कुवा यसतर्फ लायो..." ​हामी म्यान्माका नागरिक हौं र हामीले यहाँका बौद्ध विहारहरू, मन्दिरहरू, विद्यालयहरू र सामाजिक संस्थाहरूको निर्माणमा सधैं उदारता देखाएका छौं। घाँसीको त्यो दर्शन— "आफ्नो स्वार्थभन्दा माथि उठेर समाजका लागि केही छोडेर जानुपर्छ" भन्ने कुरालाई हामीले म्यान्माको गोर्खाली समाजमा जीवन्त राखेका छौं। भानुभक्तले शब्दको इनार खनेर नेपाली जातिको तिर्खा मेटे, र हामी त्यही शब्दको पानी पिएर आजसम्म आफ्नी आमाको भाषा बोलिरहेका छौं। ​४. भानुभक्तीय रामायण: घर-घरलाई जोड्ने सांस्कृतिक सेतु ​हाम्रो म्यान्माको गोर्खाली समाजमा एउटा सुन्दर परम्परा छ— सुखमा होस् या दुःखमा, पूजाआजामा होस् या एकादशी-पूर्णिमामा, हाम्रा घरहरूमा रामायण लगाउने (वाचन गर्ने) चलन अझै जीवित छ। भानुभक्तले संस्कृतको क्लिष्ट रामायणलाई जुन सरल र सरस नेपाली श्लोकमा ढाले, त्यसैले गर्दा नै आज नेपालभन्दा हजारौं माइल टाढा म्यान्मामा जन्मे-हुर्केका नयाँ पुस्ताले पनि नेपाली भाषा सहजै बुझ्न र बोल्न सकेका हुन्। ​हामी बर्मेली भाषामा लेख्छौं, पढ्छौं र यहाँको प्रशासनिक काम गर्छौं, जुन हाम्रो नागरिक कर्तव्य हो। तर, जब रामायणका श्लोकहरू जस्तै: 'एकदिन् नारद् सत्यलोक् पुगिगया लोक्को हितैको भनी...' हाम्रा घरमा गुञ्जिन्छन्, तब हामीलाई आफ्नो सांस्कृतिक पहिचानको सर्वोच्च गौरव अनुभूत हुन्छ। भानुभक्तको रामायणले हामीलाई आफ्नो संस्कृतिसँग मात्र जोडेको छैन, बरु यसले हामीलाई असल, नैतिकवान् र अनुशासित बन्न सिकाएको छ। ​५. म्यान्माको डायस्पोरा र भानु जयन्तीको रौनक ​म्यान्मामा भानु जयन्ती मनाउने परम्परा निकै पुरानो र भव्य छ। मोगोक, मचिना , प्यु ओ ल्विन (मेम्यो), टाउॅजी , याङ्गुन, मण्डले लगायतका नेपाली बाहुल्यता भएका क्षेत्रहरूमा आषाढ २९ गतेको रौनक हेर्नलायक हुन्छ। हाम्रा साना-साना भाइबहिनीहरू पोशाक (दौरा-सुरुवाल र गुन्यू-चोली) मा सजिएर भानुभक्तका कविता वाचन गर्छन्, रामायणका श्लोकहरू प्रतियोगिताका रूपमा गाउँछन्। ​#myanmargurkhaadvanture

About