@baby.myanmar.educa: သင့်ကလေး အိပ်ရာမသိမ်းဘူး၊ ပန်းကန်မဆေးဘူး၊ အဝတ်မလျှော်ဘူး၊ လွယ်အိတ်ကိုလည်း စနစ်တကျမထားဘူးဆိုရင်... ​ဒါဟာ "ခေတ္တခဏ ကြုံရတဲ့ အရွယ်အလိုက် အကျင့်တစ်ခု" မဟုတ်ပါဘူး။ တာဝန်ယူတတ်တဲ့ အလေ့အထကို ကောင်းကောင်း မတည်ဆောက်ပေးရသေးဘူး ဆိုတာကို ပြသနေတာပါ။ ​သင့်ကလေးက ပျင်းနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ တစ်ခုခုဆို သူတို့ကိုယ်စား ဝင်လုပ်ပေးမယ့်သူ အမြဲရှိတယ်ဆိုတာကို သူတို့ စိတ်ထဲ မှတ်သွားလို့ပါ။ ဒီလိုမျိုး ကြာလာတဲ့အခါမှာတော့ သူတို့ကိုယ်တိုင် တာဝန်ယူရမယ်ဆိုတဲ့ အသိစိတ်ဟာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတတ်ပါတယ်။ ​တကယ့်လက်တွေ့မှာတော့ ဒီနေ့ခေတ် ဆယ်ကျော်သက် တော်တော်များများဟာ အိမ်မှုကိစ္စတွေ မလုပ်ဘဲ၊ မိမိပတ်ဝန်းကျင်ကို ကိုယ်တိုင်မစီမံဘဲ ကြီးပြင်းလာကြပါတယ်။ ဒါဟာ သူတို့မလုပ်နိုင်လို့ မဟုတ်ပါဘူး။ မိဘတွေက ကာကွယ်လွန်းလို့၊ ခွင့်လွှတ်လွန်းလို့ ဒါမှမဟုတ် အလိုလိုက်လွန်းလို့ ဖြစ်ပါတယ်။ ​အဲဒီလိုနဲ့ ကြီးပြင်းလာတဲ့အခါ သူတို့ဟာ ပြင်ပဘဝကိုလည်း ဒီအတိုင်းပဲ မျှော်လင့်လာကြတယ်—အရာရာဟာ လွယ်ကူနေရမယ်၊ ကိုယ်ရှုပ်ထားသမျှကို တစ်ယောက်ယောက်က လိုက်ရှင်းပေးရမယ်ဆိုပြီးတော့ပေါ့။ ​ဒါပေမဲ့ အိပ်ရာသိမ်းတာ၊ ပန်းကန်ဆေးတာ၊ လွယ်အိတ်ကို စနစ်တကျ စီတာ စတဲ့ သေးငယ်တဲ့ အလုပ်လေးတွေဟာ သန့်ရှင်းရေး သက်သက်တင် မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါဟာ ဘဝအတွက် ကြိုတင်လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်နေတာပါ။ ​သင်ခန်းစာရစေမယ့် ဖြစ်ရပ်မှန်တစ်ခု ​အမေတစ်ယောက်က သူမရဲ့ ၁၇ နှစ်အရွယ် သားဖြစ်သူဟာ တစ်ခါမှ အိပ်ရာမသိမ်းဖူးကြောင်း ပြောပြဖူးပါတယ်။ သူမပေးတဲ့ အကြောင်းပြချက်ကတော့ — ​"သနားပါတယ်၊ သူတစ်နေ့လုံး ကျောင်းတက်ရတာ ပင်ပန်းရှာမှာပေါ့" တဲ့။ ​တစ်ရက်တော့ အဲဒီသားဖြစ်သူ အိမ်မှာ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့ပါတယ်။ သုံးရက်မြောက်နေ့မှာတော့ သူ့အခန်းဟာ မုန်တိုင်းတိုက်ထားသလို ပရိုပရဲ ဖြစ်နေပြီး၊ အိပ်ရာကလည်း လုံးထွေးနေကာ၊ ပန်းကန်တွေ ပုံလို့၊ ရေလည်း မချိုးဖြစ်ခဲ့ပါဘူး။ ​သူ့အမေ အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါ သားဖြစ်သူက ရိုးရိုးသားသားပဲ ဒီလိုပြောရှာပါတယ် — ​"သား ဘယ်ကနေ စလုပ်ရမှန်း မသိလို့ပါ အမေ..." ​သူ လုပ်နိုင်စွမ်း ရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခါမှ မလုပ်ခဲ့ဖူးလို့ ဖြစ်ပါတယ်။ ​မိဘများအတွက် အမြန်စစ်ဆေးချက် ​သင့်ကလေးရဲ့ အိပ်ရာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပါ။ အိပ်ရာမသိမ်းထားဘူးဆိုရင် ကလေးကို မဆူပါနဲ့—ကိုယ်တိုင်ပဲ ပြန်လည်သုံးသပ်ကြည့်ပါ။ ​မိမိကိုယ်ကို ဒီလိုမေးခွန်းထုတ်ကြည့်ပါ — ​ငါဟာ ငါ့ကလေးကို သက်တောင့်သက်သာ ဖြစ်ဖို့ပဲ မွေးမြူနေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် "ဘဝ" အတွက် အဆင်သင့်ဖြစ်အောင် ပြုစုပျိုးထောင်နေတာလား။ ​နောင်တစ်ချိန် ဘဝက တောင်းဆိုလာမယ့် သင်ခန်းစာတွေကို အခုအချိန်မှာ ငါကပဲ ကြိုပြီး ကျော်ဖြတ်ပေးနေမိသလား။ ​မိဘများ လက်တွေ့ပြောင်းလဲရမည့် အချက်များ ​သေးငယ်တဲ့အရာကနေ စတင်ပါ- အိမ်ကမထွက်ခင် အိပ်ရာကို အရင်သိမ်းတဲ့ အလေ့အထလိုမျိုး သေးငယ်တဲ့အရာကနေ စတင်ပါ။ ဒါဟာ စနစ်တကျရှိမှုနဲ့ မိမိကိုယ်ကို ဂုဏ်ယူတတ်မှုကို သင်ပေးပါတယ်။ ​အခြေခံအလုပ်တွေအတွက် ဆုမပေးပါနဲ့- မိမိပတ်ဝန်းကျင်ကို သန့်ရှင်းအောင်ထားတာဟာ အပိုဆုရမယ့်အလုပ် မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါဟာ မိမိကိုယ်ကို လေးစားမှု (Self-respect) ဖြစ်ပါတယ်။ ​ပြတ်သားပါ၊ စွဲမြဲပါ- ကလေးက ငြင်းဆန်တဲ့အခါ မိဘက ခိုင်ခိုင်မာမာ ရပ်တည်ပါ။ မိဘရဲ့ စွဲမြဲပြတ်သားမှုက ကလေးရဲ့ စရိုက်လက္ခဏာကို ပိုမိုခိုင်မာစေပါတယ်။ ​အရေးကြီးဆုံးအချက်- သူတို့ကိုယ်စား ထပ်ပြီး ဝင်မလုပ်ပေးပါနဲ့။ တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှပင် မလုပ်ပေးပါနဲ့။ ​ဒီနေ့ အိပ်ရာမသိမ်းနိုင်တဲ့ ကလေးဟာ မနက်ဖြန် သူတို့ရဲ့ ဘဝကို စနစ်တကျဖြစ်အောင် တည်ဆောက်ဖို့ ရုန်းကန်ရပါလိမ့်မယ်။ ​အခုအချိန်မှာ မတည်ဆောက်ပေးခဲ့တဲ့ အလေ့အထတိုင်းဟာ နောင်တစ်ချိန်မှာ သူတို့ ထမ်းပိုးရမယ့် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေ ဖြစ်လာပြီး၊ တစ်ခါတရံ အဲဒီဝန်က သူတို့ကို ကျိုးပျက်သွားစေလောက်အောင်အထိ လေးလံတတ်ပါတယ်။ ​ပြင်ပဘဝက ခါးသီးတဲ့ သင်ခန်းစာတွေ မပေးခင်... ဘဝအတွက် အဆင်သင့်ဖြစ်နေတဲ့ ကလေးတွေအဖြစ် ပြုစုပျိုးထောင်ကြပါစို့။ Sharing Myanmar

BABY MYANMAR EDUCATION Centre

Open In TikTok:

Region: MM

Tuesday 26 May 2026 13:38:02 GMT