@pat_arman1: #pashtopoetry #fyp #viral #creatorsearchinsights خو آخر مې دا زده کړل چې د انسان تر ټولو ستره تېروتنه دا ده چې خپل سکون د بل انسان په شتون پورې وتړي. کله کله موږ د یو چا په مینه، خبرو او خوږ چلند دومره عادت شو چې بیا مو ټوله دنیا هماغه یو انسان ښکاري، خو ژوند وروسته دا حقیقت راښيي چې هر څوک د تل لپاره نه پاتې کېږي. ځینې خلک یوازې د یو وخت لپاره راځي، احساسات درکوي، عادت دې جوړ شي، او بیا ناڅاپه داسې لاړ شي لکه هېڅکله چې موجود نه وو. انسان چې له چا سره ډېر زړه وتړي، نو بیا د هغه د بدلېدو درد هم تر هر څه سخت وي. ته به فکر کوې چې دومره مینه، دومره وفا او دومره وخت به هېڅکله ضایع نه شي، خو حقیقت دا دی چې په دې دنیا کې هر احساس د تل لپاره نه وي. ځینې خلک د وخت په تېرېدو بدلېږي، ځینې د ګټې لپاره نږدې کېږي، او ځینې یوازې تر هغه وخته درسره وي چې زړه یې غواړي. کله چې یې زړه بدل شي، نو خبرې، تعلق او حتی یادونه هم بدلې شي. ژوند دې دا زده کړي چې هره مینه تر پایه نه رسېږي، هر نږدې انسان نصیب نه وي، او هره وعده رښتیا نه وي. ځینې خلک به دې دومره خپل شي چې ته به پرته له هغوی ژوند تصور نه کړې، خو هماغه خلک به یو وخت ستا د خاموشۍ سبب شي. همدا وجه ده چې انسان باید خپل ارزښت د بل چا په مینه کې ورک نه کړي. ځکه که ته خپل سکون د یو انسان پورې وتړې، نو د هغه د تګ سره به ستا ټوله دنیا ماته شي. خو قوي انسان هغه دی چې د ماتېدو وروسته هم خپل ځان راټول کړي. ژوند د چا لپاره نه درېږي، که څوک پاتې شي که لاړ شي، وخت بیا هم تېرېږي. نو هڅه وکړه له خلکو سره مینه وکړه، خو خپل ځان مه هېروه. وفا وکړه، خو دومره مه ماتیږه چې بیا دې خپل وجود هم درته پردی شي. ځکه آخر کې انسان ته خپل سکون، خپل عزت او خپل وجدان تر هر تعلق مهم پاتې کېږي. 🖤