1. Home
  2. Detail

@cr123661: #audit#fyp#foryou#usa#cops#tiktok

Mute
Mute
Open In TikTok:
Region: US
Wednesday 27 May 2026 21:09:13 GMT
194
0
0
0

Music

Download

No Watermark .mp4 (7.18MB) No Watermark(HD) .mp4 (7.18MB) Watermark .mp4 (6.74MB) Music .mp3

Comments

There are no more comments for this video.
To see more videos from user @cr123661, please go to the Tikwm homepage.

Other Videos

Warga tangsel mana nih suaranya, udah ketemu Arya saloka sama Acha Septriasa belum ⁉️😍 #munafikmelawaniblis #bahayajadimunafik #munafiknyaindo #fyp #film #editfilm #rekomemdasifilm #hororindonesia #filmhoror #aryasaloka
Warga tangsel mana nih suaranya, udah ketemu Arya saloka sama Acha Septriasa belum ⁉️😍 #munafikmelawaniblis #bahayajadimunafik #munafiknyaindo #fyp #film #editfilm #rekomemdasifilm #hororindonesia #filmhoror #aryasaloka
#fyp #cobaes
#fyp #cobaes
Gemesh Banget Duo Ini❤️‍🔥 #munafikmelawaniblis #bahayajadimunafik #munafiknyaindo #rekomendasifilm #filmbioskop #flimhoror #aryasaloka #achaseptriasa #jodoh
Gemesh Banget Duo Ini❤️‍🔥 #munafikmelawaniblis #bahayajadimunafik #munafiknyaindo #rekomendasifilm #filmbioskop #flimhoror #aryasaloka #achaseptriasa #jodoh
max verstappen / #maxverstappen #f1edit #f1 #fyp #viral #f1drivers #redbullf1 ✦ upload method ✦ @lukef1.aep #LukeUploadMethod
max verstappen / #maxverstappen #f1edit #f1 #fyp #viral #f1drivers #redbullf1 ✦ upload method ✦ @lukef1.aep #LukeUploadMethod
Bəzi İnsanlar Yorulmur, Sadəcə Yorulduqlarını Deməkdən Vaz Keçirlər Bəzi insanlar var… Onlara baxanda hər şey qaydasında görünür. Danışırlar, gülümsəyirlər, işlərini görürlər, başqalarının dərdinə qulaq asırlar, hər kəsə “narahat olma, keçəcək” deyirlər. Amma heç kim onların içində nə qədər uzun müddətdir davam edən bir səssizliyin yaşadığını görmür. Çünki insanın yorğunluğu həmişə gözlərində görünmür. Bəzən ən dərin yorğunluq sakitlik şəklinə düşür. İnsan əvvəl “yoruldum” deyir. Sonra bunu anlayan olmayanda susur. Bir müddət sonra isə artıq yorulduğunu izah etməyə belə ehtiyac duymur. Çünki hər dəfə içindəki ağırlığı sözlərə çevirmək və qarşılığında anlaşılmamaq insanı öz hisslərindən belə uzaqlaşdırır. Bəzi insanlar yorulmur, sadəcə yorulduqlarını deməkdən vaz keçirlər. Onlar bir gün ağlamağı dayandırırlar. Amma bu, artıq ağrımadıqları demək deyil. Sadəcə göz yaşlarının da heç nəyi dəyişmədiyini öyrənirlər. Bir gün şikayət etməyi dayandırırlar. Bu, həyatlarından razı olduqları üçün deyil; izah etməkdən bezdikləri üçündür. Bir gün kömək istəmirlər. Çünki dəfələrlə “mən yaxşıyam” deməyi, əslində yaxşı olmadıqlarını izah etməkdən daha asan hesab edirlər. İnsan bəzən ən böyük məğlubiyyətini yıxılaraq deyil, artıq ayağa qalxmağa ehtiyacı olmadığını düşünərək yaşayır. Ən ağrılı tərəfi isə budur: ətrafındakı insanlar onun sakitliyini güc zənn edə bilərlər. “Nə qədər dözümlüdür”, deyərlər. “Heç nədən şikayət etmir”, deyərlər. Amma bəzən dözümlülük dediyimiz şey sadəcə insanın içində qalan son səbr qırıntısıdır. Çünki hər kəsin görünməyən bir həddi var. İnsan uzun müddət hər şeyi içində saxladıqca dəyişməyə başlayır. Əvvəllər onu incidən şeylərə reaksiya verirdi, sonra sadəcə susurdu. Əvvəllər kiminsə getməsi onu sarsıdırdı, sonra gedənlərin arxasınca baxmamağı öyrənirdi. Əvvəllər “niyə belə etdin?” deyə soruşurdu, sonra cavabın heç nəyi dəyişdirməyəcəyini anlayıb suallarını da içində basdırırdı. Və bir gün ətrafındakılar deyirlər: “Çox dəyişmisən.” Bəli… dəyişib. Amma heç kim soruşmur: “Səni bu qədər dəyişdirən nə oldu?” Bəlkə də insanı dəyişdirən bir böyük hadisə deyil. Bəzən yüzlərlə kiçik məyusluqdur. Vaxtında deyilməyən bir söz, yarımçıq qalan bir ümid, qarşılıqsız verilən dəyər, eşidilməyən bir fəryad, qulaqardına vurulan bir hiss… Bunların hər biri insanın içində görünməz bir iz buraxır. Sonra insan susur. Amma bu susmaq boşluq deyil. Bu, içində minlərlə cümlənin danışdığı bir səssizlikdir. Bəzi insanlar gecələr hamı yatdıqdan sonra özləri ilə tək qalırlar. Gün ərzində gizlətdikləri bütün hisslər gecənin sakitliyində geri qayıdır. Heç kimə demədikləri sözlər, heç kimə göstərmədikləri yaralar, heç kimin bilmədiyi peşmanlıqlar bir-bir yaddaşlarının qapısını döyür. Onlar səhər yenə qalxırlar. Yenə həyatlarına davam edirlər. Yenə gülümsəyirlər. Və yenə “yaxşıyam” deyirlər. Bəlkə də insanın ən böyük yorğunluğu bədənində deyil, daim güclü görünmək məcburiyyətində qalmağındadır. Çünki hər kəs güclü görünən insanın da bir gün sadəcə “Mən artıq bacarmıram” deməyə ehtiyacı olduğunu unudur. Bəzən insana məsləhət lazım deyil. Həll yolu da lazım deyil. Sadəcə biri yanında oturub onun səssizliyindən qorxmadan deməlidir: “Danışmaq məcburiyyətində deyilsən. Mən buradayam.” Bəlkə də bəzi yaralar sözlə sağalmır. Amma anlaşılmaq insanın içindəki ağırlığı bir az yüngülləşdirə bilir. Ona görə də qarşınızdakı insanın susmağını həmişə rahatlıq hesab etməyin. Gülüşünü həmişə xoşbəxtlik, sakitliyini həmişə güc sanmayın. Çünki bəzən ən çox “mən yaxşıyam” deyən insan, içində ən uzun müddətdir “mən yoruldum” deyə qışqırır. Və bəlkə də bu dünyada ən böyük mərhəmət, insanın demədiyini hiss edə bilməkdir. Çünki bəzi insanlar həqiqətən yorulmur… Sadəcə bir gün yorulduqlarını söyləməyin belə heç nəyi dəyişmədiyini anlayırlar.
Bəzi İnsanlar Yorulmur, Sadəcə Yorulduqlarını Deməkdən Vaz Keçirlər Bəzi insanlar var… Onlara baxanda hər şey qaydasında görünür. Danışırlar, gülümsəyirlər, işlərini görürlər, başqalarının dərdinə qulaq asırlar, hər kəsə “narahat olma, keçəcək” deyirlər. Amma heç kim onların içində nə qədər uzun müddətdir davam edən bir səssizliyin yaşadığını görmür. Çünki insanın yorğunluğu həmişə gözlərində görünmür. Bəzən ən dərin yorğunluq sakitlik şəklinə düşür. İnsan əvvəl “yoruldum” deyir. Sonra bunu anlayan olmayanda susur. Bir müddət sonra isə artıq yorulduğunu izah etməyə belə ehtiyac duymur. Çünki hər dəfə içindəki ağırlığı sözlərə çevirmək və qarşılığında anlaşılmamaq insanı öz hisslərindən belə uzaqlaşdırır. Bəzi insanlar yorulmur, sadəcə yorulduqlarını deməkdən vaz keçirlər. Onlar bir gün ağlamağı dayandırırlar. Amma bu, artıq ağrımadıqları demək deyil. Sadəcə göz yaşlarının da heç nəyi dəyişmədiyini öyrənirlər. Bir gün şikayət etməyi dayandırırlar. Bu, həyatlarından razı olduqları üçün deyil; izah etməkdən bezdikləri üçündür. Bir gün kömək istəmirlər. Çünki dəfələrlə “mən yaxşıyam” deməyi, əslində yaxşı olmadıqlarını izah etməkdən daha asan hesab edirlər. İnsan bəzən ən böyük məğlubiyyətini yıxılaraq deyil, artıq ayağa qalxmağa ehtiyacı olmadığını düşünərək yaşayır. Ən ağrılı tərəfi isə budur: ətrafındakı insanlar onun sakitliyini güc zənn edə bilərlər. “Nə qədər dözümlüdür”, deyərlər. “Heç nədən şikayət etmir”, deyərlər. Amma bəzən dözümlülük dediyimiz şey sadəcə insanın içində qalan son səbr qırıntısıdır. Çünki hər kəsin görünməyən bir həddi var. İnsan uzun müddət hər şeyi içində saxladıqca dəyişməyə başlayır. Əvvəllər onu incidən şeylərə reaksiya verirdi, sonra sadəcə susurdu. Əvvəllər kiminsə getməsi onu sarsıdırdı, sonra gedənlərin arxasınca baxmamağı öyrənirdi. Əvvəllər “niyə belə etdin?” deyə soruşurdu, sonra cavabın heç nəyi dəyişdirməyəcəyini anlayıb suallarını da içində basdırırdı. Və bir gün ətrafındakılar deyirlər: “Çox dəyişmisən.” Bəli… dəyişib. Amma heç kim soruşmur: “Səni bu qədər dəyişdirən nə oldu?” Bəlkə də insanı dəyişdirən bir böyük hadisə deyil. Bəzən yüzlərlə kiçik məyusluqdur. Vaxtında deyilməyən bir söz, yarımçıq qalan bir ümid, qarşılıqsız verilən dəyər, eşidilməyən bir fəryad, qulaqardına vurulan bir hiss… Bunların hər biri insanın içində görünməz bir iz buraxır. Sonra insan susur. Amma bu susmaq boşluq deyil. Bu, içində minlərlə cümlənin danışdığı bir səssizlikdir. Bəzi insanlar gecələr hamı yatdıqdan sonra özləri ilə tək qalırlar. Gün ərzində gizlətdikləri bütün hisslər gecənin sakitliyində geri qayıdır. Heç kimə demədikləri sözlər, heç kimə göstərmədikləri yaralar, heç kimin bilmədiyi peşmanlıqlar bir-bir yaddaşlarının qapısını döyür. Onlar səhər yenə qalxırlar. Yenə həyatlarına davam edirlər. Yenə gülümsəyirlər. Və yenə “yaxşıyam” deyirlər. Bəlkə də insanın ən böyük yorğunluğu bədənində deyil, daim güclü görünmək məcburiyyətində qalmağındadır. Çünki hər kəs güclü görünən insanın da bir gün sadəcə “Mən artıq bacarmıram” deməyə ehtiyacı olduğunu unudur. Bəzən insana məsləhət lazım deyil. Həll yolu da lazım deyil. Sadəcə biri yanında oturub onun səssizliyindən qorxmadan deməlidir: “Danışmaq məcburiyyətində deyilsən. Mən buradayam.” Bəlkə də bəzi yaralar sözlə sağalmır. Amma anlaşılmaq insanın içindəki ağırlığı bir az yüngülləşdirə bilir. Ona görə də qarşınızdakı insanın susmağını həmişə rahatlıq hesab etməyin. Gülüşünü həmişə xoşbəxtlik, sakitliyini həmişə güc sanmayın. Çünki bəzən ən çox “mən yaxşıyam” deyən insan, içində ən uzun müddətdir “mən yoruldum” deyə qışqırır. Və bəlkə də bu dünyada ən böyük mərhəmət, insanın demədiyini hiss edə bilməkdir. Çünki bəzi insanlar həqiqətən yorulmur… Sadəcə bir gün yorulduqlarını söyləməyin belə heç nəyi dəyişmədiyini anlayırlar.
international
international

About

Legal