@user7029399144191: ព្រះអានន្ទ គឺជាព្រះមហាថេរមួយព្រះអង្គដែលមានព្រះនាមល្បីល្បាញបំផុតក្នុងព្រះពុទ្ធសាសនា។ និងជាព្រះឧបដ្ឋាក (អ្នកបម្រើផ្ទាល់) ដ៏ស្មោះត្រង់បំផុតរបស់ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ។ ខាងក្រោមនេះជាជីវប្រវត្តិសង្ខេបរបស់ព្រះអានន្ទ៖ ១. ជាតិកំណើត និងការសាងផ្នួស ព្រះជាតិផ្ទាល់៖ ព្រះអង្គជាបុត្ររបស់ព្រះចៅអមិតោធនៈ (ដែលត្រូវជាព្រះអនុជរបស់ព្រះបាទសុទ្ធោទនៈ ព្រះវររាជបិតារបស់ព្រះពុទ្ធ) ស្ថិតក្នុងសាក្យរាជវង្ស នៃក្រុងកបិលវត្ថុ។ នាម «អានន្ទ»៖ មានន័យថា «សេចក្តីរីករាយ» ឬ «អ្នកញុំាងចិត្តឱ្យរីករាយ» ព្រោះនៅថ្ងៃដែលព្រះអង្គប្រសូត ញាតិវង្សទាំងឡាយមានសេចក្តីត្រេកអរ និងរីករាយជាខ្លាំង។ ការសាងផ្នួស៖ ព្រះអង្គបានស្ម័គ្រព្រះទ័យសាងផ្នួសក្នុងសំណាក់ព្រះពុទ្ធ រួមជាមួយរាជកុមារដទៃទៀត (ដូចជា ព្រះអនុរុទ្ធ និងព្រះទេវទត្ត ជាដើម)។ ក្រោយសាងផ្នួសមិនយូរប៉ុន្មាន ព្រះអង្គក៏បានសម្រេចធម៌ថ្នាក់សោតាបន្ន (អរិយបុគ្គលថ្នាក់ដំបូង)។ ២. ការទទួលតំណែងជាព្រះពុទ្ធុបដ្ឋាក បន្ទាប់ពីព្រះពុទ្ធបានត្រាស់ដឹងអស់រយៈពេល ២០ វស្សា ព្រះអង្គពុំទាន់មានព្រះឧបដ្ឋាកប្រចាំការនៅឡើយទេ។ ព្រះពុទ្ធក៏បានប្រកាសជ្រើសរើស ភិក្ខុសង្ឃទាំងឡាយបានស្ម័គ្រចិត្ត ប៉ុន្តែព្រះពុទ្ធមិនទាន់យល់ព្រម។ ពេលនោះ ព្រះសង្ឃទាំងឡាយបានជម្រុញឱ្យព្រះអានន្ទសុំខមាទោស និងទទួលតំណែងនេះ។ មុននឹងទទួលតំណែងជាព្រះឧបដ្ឋាក ព្រះអានន្ទបានទូលសុំ ពរ ៨ ប្រការ ពីព្រះពុទ្ធ (បដិសេធ ៤ ប្រការ ដើម្បីការពារពាក្យនិន្ទា និងសុំ ៤ ប្រការ ដើម្បីផលប្រយោជន៍ក្នុងការរៀនសូត្រធម៌)។ ក្នុងនោះមានចំណុចសំខាន់ៗដូចជា៖ មិនទទួលស្បង់ចីវរល្អៗ ឬចង្ហាន់បិណ្ឌបាតដ៏ផ្អែមឆ្ងាញ់ដែលគេ ថ្វាយព្រះពុទ្ធ។ បើមានអ្នកនិមន្តព្រះពុទ្ធទៅទីណា ព្រះអង្គមិនសុំទៅតាមដោយសារតែការយោគយល់នោះទេ។ ចំណុចសំខាន់បំផុត៖ បើព្រះពុទ្ធសម្តែងធម៌ទេសនានៅកន្លែងណា ដែលព្រះអានន្ទមិនបានវត្តមាន ព្រះពុទ្ធត្រូវតែសម្តែងធម៌នោះឡើងវិញឱ្យព្រះអានន្ទបានស្តាប់។ ព្រះអានន្ទបានបំពេញតួនាទីជាព្រះឧបដ្ឋាកយ៉ាងល្អឥតខ្ចោះអស់រយៈពេល ២៥ ឆ្នាំ រហូតដល់ព្រះពុទ្ធចូលបរិនិព្វាន។ ៣. ឯតទគ្គៈ (ភាពឆ្នើម) ៥ ប្រការ ព្រះអានន្ទត្រូវបានព្រះពុទ្ធលើកតម្កើងថាជាបុគ្គលឆ្នើមបំផុត (ឯតទគ្គៈ) ជាងភិក្ខុទាំងឡាយ ៥ ផ្នែកគឺ៖ 1 ពហុស្សូត៖ អ្នកបានស្តាប់បានដឹងឮធម៌អាថ៌ច្រើនបំផុត។ 2 សតិមន្ត៖ អ្នកមានស្មារតីចងចាំល្អបំផុត (មិនភ្លេចភ្លាំង)។ 3 គតិមន្ត៖ អ្នកមានរបៀបរៀបរយ និងដំណើរជីវិតល្អច្បាស់លាស់។ 4 ធិតិមន្ត៖ អ្នកមានសេចក្តីព្យាយាម និងការអត់ធ្មត់ខ្ពស់។ 5 ឧបដ្ឋាក៖ អ្នកបម្រើព្រះពុទ្ធបានល្អបំផុត គ្មាននរណាប្រៀបបាន។ ៤. គុណបំណាច់ចំពោះស្ត្រីភេទ (ភិក្ខុនី) ព្រះអានន្ទគឺជាអ្នកមានគុណដ៏ធំធេងចំពោះស្ត្រីភេទក្នុងព្រះពុទ្ធសាសនា។ ព្រះអង្គបានជួយទូលអង្វរព្រះពុទ្ធជាច្រើនលើកច្រើនសា រហូតដល់ព្រះពុទ្ធអនុញ្ញាតឱ្យព្រះនាងមហាបជាបតីគោតមី (ព្រះមាតាចិញ្ចឹមរបស់ព្រះពុទ្ធ) និងស្ត្រីឯទៀតអាចសាងផ្នួសជា «ភិក្ខុនី» បានសម្រេច។ ៥. ការសម្រេចព្រះអរហត្ត និងការធ្វើសង្គាយនា សម្រេចធម៌ក្នុងឥរិយាបថប្លែក៖ ក្រោយពេលព្រះពុទ្ធបរិនិព្វាន គេរៀបចំធ្វើសង្គាយនាព្រះត្រៃបិដកលើកទី១។ ព្រះអានន្ទត្រូវបានគេជ្រើសរើសឱ្យចូលរួម ប៉ុន្តែព្រះអង្គមិនទាន់ជាព្រះអរហន្តនៅឡើយ។ ព្រះអង្គបានខំប្រឹងប្រែងចម្រើនសមណធម៌យ៉ាងខ្លាំង រហូតដល់យប់មុនថ្ងៃសង្គាយនា ក្នុងខណៈដែលព្រះអង្គកំពុងដាក់កាយចុះទៅលើគ្រែ (ជើងផុតពីដី ក្បាលមិនទាន់ដល់ខ្នើយ — គឺក្នុងឥរិយាបថរវាងដើរ ឈរ អង្គុយ និងដេក) ព្រះអង្គក៏បានសម្រេចជាព្រះអរហន្ត។ ឃ្លាំងព្រះត្រៃបិដក៖ នៅក្នុងការធ្វើសង្គាយនាលើកទី១ ព្រះអានន្ទជាតួអង្គសំខាន់បំផុតក្នុងការវិនិច្ឆ័យ និងវិភាគលើផ្នែក «ព្រះសូត្រ» (ព្រះធម៌ទេសនា) និង «ព្រះអភិធម្ម» ដោយសារព្រះអង្គចាំសូត្រទាំងអស់ដែលព្រះពុទ្ធធ្លាប់សម្តែង។ រាល់គ្រប់ព្រះសូត្រដែលផ្តើមដោយពាក្យថា «ឯវម្មេ សុតំ...» (ផ្ដើមថា៖ ខ្ញុំ [អានន្ទ] បានស្តាប់មកយ៉ាងនេះថា...) គឺចេញពីការសូត្រថ្វាយរបស់ព្រះអានន្ទទាំងអស់។ ៦. ការចូលបរិនិព្វាន ព្រះអានន្ទបានចូលបរិនិព្វាននៅក្នុងជន្មាយុ ១២០ វស្សា (ក្រោយព្រះពុទ្ធបរិនិព្វានបាន ៤០ ឆ្នាំ)។ ការចូលបរិនិព្វានរបស់ព្រះអង្គមានលក្ខណៈប្លែកណាស់ គឺព្រះអង្គបានហោះឡើងទៅលើអាកាស ចំកណ្តាលទន្លេ រោហិណី (Rohini) ដែលជាព្រំប្រទល់រវាងរដ្ឋទាំងពីរដែលកំពុងទាស់ទែងគ្នាដណ្តើមទឹកទន្លេ។ ព្រះអង្គបានសម្តែងធម៌ពន្យល់ញាតិទាំងសងខាង រួចហើយក៏ឈានចូលសមាបត្តិ ធ្វើឱ្យភ្លើងតេជោធាតុឆេះរលាយរូបកាយព្រះអង្គលើអាកាស រួចចែកព្រះបរមសារីរិកធាតុជាពីរចំណែក ធ្លាក់ចុះទៅខាងត្រើយម្ខាងម្នាក់ ធ្វើឱ្យស្តេច និងប្រជាជននៃរដ្ឋទាំងពីរឈប់ឈ្លោះគ្នា និងបានយកព្រះធាតុទៅធ្វើចេតិយគោរពបូជារៀងៗខ្លួន។ ជ្រះថ្លាអនុមោទនា ភិក្ខុចន្ទមុនីរោ