Yuri Gutierrez🏸 :
It honestly feels unfair… kasi ikaw naman yung unang pumasok sa buhay ko. I wasn’t the one who looked for you, hindi kita hinanap—ikaw yung nag-initiate, ikaw yung unang nagparamdam na may something, na may meaning lahat. You made it feel real, like hindi lang siya temporary. I wasn’t even searching for anyone, pero somehow, naging part ka ng everyday life ko.
As time went by, nasanay ako sa’yo—sa presence mo, sa way mo makipag-usap, sa kung paano mo ako tratuhin. You made me feel seen, like I actually mattered, na ako yung gusto mo, na ako yung pipiliin mo. Pero ngayon, I can’t help but think… maybe you didn’t really love me, maybe you just loved how I made you feel. Yung care ko, yung pag-stay ko, yung pag-intindi ko sa’yo. But when it came to actually choosing me, to standing firm sa kung anong meron tayo—you couldn’t do it. Hindi ka naging sure, hindi ka naging consistent.
Hindi ako manhid. I notice everything. Napapansin ko yung small changes—yung paglayo mo, yung pagiging inconsistent mo, yung mga moments na parang wala ka na. I can clearly see kung sino yung mas nag-eeffort, kung sino yung mas may pakialam, at kung sino yung mas natatakot mawala yung isa.
Alam ko rin na kinakausap mo lang ako kapag gusto mo—when you feel okay, when you’re happy, when it’s convenient for you. But did you ever realize na kaya kitang intindihin kahit anong pinagdadaanan mo? Even at your lowest, I was willing to be there, to make you feel na hindi ka nag-iisa. I was ready to stay—not just sa good days mo, but even sa worst ones.
Ramdam ko kung kailan nag-iiba yung trato mo. I know when you’re no longer sure. Kahit wala kang sabihin, naiintindihan ko na kung anong nangyayari sa atin. I’m not stupid—I just chose to stay, kahit alam ko na yung truth.
And the truth is… kahit nakikita ko na lahat clearly, pinili ko pa ring manatili—kahit ramdam ko na unti-unti, nagiging one-sided na lang lahat.
2026-06-03 05:40:24