@mysunandmoonnovel: ភាគ ៣៧ (១/៥) "តើមួយណាជាក្ដីស្រឡាញ់របស់បងទៅស៊ុងហ៊ុន! អូនមិនមានអារម្មណ៍ថាស្គាល់បងសោះរហូតមកដល់ពេលនេះបងជាមនុស្សបែបណាទៅ?ត្រជាក់ឬក្ដៅ ល្អឬអាក្រក់? អូនគ្រាន់តែដឹងថាបងជាតារាចម្រៀងទោល ធ្លាប់ឃើញតែបងកាន់មេក្រូឈរនៅលើឆាកច្រៀងចម្រៀងជាច្រើនតែអូនមិនដែលឃើញបងសម្ដែងក្នុងភាពយន្ដណាឡើយ! បងក៏ធ្លាប់និយាយថាបងមិនចេះសម្ដែង តែ..តែហេតុអីបងពូកែសម្ដែងម្លេះនៅក្នុងស្នេហារបស់ពួកយើង?" ជេគត្រឡប់មកដល់ផ្ទះគេឈរនៅមុខទ្វារ ទប់ខ្លួនតែខ្សោះឥតកម្លាំងក្នុងខ្លួនគេអស់គ្រប់យ៉ាង សូម្បីតែកម្លាំងរុញទ្វារចូលក្នុងក៏គ្មាន ឃើញតែទិដ្ឋភាពដែលកើតឡើងដដែលៗវាផុសឡើងនៅនឹងមុខគេ ក្នុងទ្រូងវាតឹងណែនអួលអាប់រកអ្វីមកនិយាយមិនបានសូម្បីតែទឹកភ្នែកដែលចង់យំក៏គ្មាន។ "តើអូនជាអ្វីឲ្យប្រាកដក្នុងបេះដូងបង?" __ ស៊ុងហ៊ុនស្ថិនក្នុងសណ្ឋាគាមួយកន្លែងដោយគ្មានវត្តមានយ៉េរីនឡើយ មានតែ វិនស៉ីនិងហ្សេនប៉ុណ្ណោះ ពួកគេចំណាយពេលជាច្រើនម៉ោងនិយាយការងារក្នុងបន្ទប់រហូតបញ្ចប់។ «ចៅហ្វាយមិនប្រញ៉ាប់ទេ?» រឿងការងារទាក់ទងនិងលោកលីប៉ាចិញ្ចើមរបស់យ៉េរីន មកទល់ពេលមានព័ត៌មានជាច្រើនដែលខុសច្បាប់ក៏មានជាប់ពាក់ព័ន្ធនិងលោកលីជាច្រើនទាំងសម្លាប់មនុស្សនិងការងារខុសច្បាប់ផ្សេងៗកាលដែលចៅហ្វាយធ្វើរឿងទាំងអស់នេះសុទ្ធតែត្រូវពាក់ព័ន្ធនិងទំនាក់ទំនងផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ចៅហ្វាយទើបខ្លួនជាកូនចៅចង់បញ្ចប់រឿងនេះឲ្យលឿនតាមដែលអាចធ្វើទៅបានប៉្ន្តែផ្ទុយទៅវិញចៅហ្វាយធ្វើវាសន្សឹមៗខុសពីការគិតរបស់ពួកគេ។ «ទេ!ធ្វើតាមសម្រួលចុះ កុំឲ្យប៉ះពាល់ដល់អាយុជីវិតពួកឯងឲ្យសោះ» នាយស៊កដៃទៅនិងហោប៉ៅខោដើរទៅឈរក្បែរកញ្ចក់ដែលអាចឃើញនូវទេសភាពនាពេលយប់នៃទីក្រុង។ «ចុះជេគ?» ហ្សេនអត់មិនបានក៏សួរ គេដឹងថាគេមិនគួលើកសំនួរនេះមកនិយាយតែគេចង់ដឹងណាស់តើចៅហ្វាយគេកំពុងគិតអ្វីចង់ធ្វើអ្វីនោះ។ ស៊ុងហ៊ុនគ្រាន់តែងាកមើលមុខរបស់ហ្សេនបន្តិចរួចដើរជ្រែកហោប៉ៅទៅអង្គុយនិងសាឡុងប្រណិតហៅវិនស៉ីមកនិយាយ។ «មាត់របស់ឯងគួរតែបានស៉ីរបស់ឆ្ងាញ់ជាងនេះ!» ស្ថិតក្នុងភាពស្ងប់ស្ងាតព្រោះកូនចៅទាំងពីរលែងហ៊ានលូកមាត់ទៀតក្រៅពីរឿងការងារ។ ទូរស័ព្ទដែលផ្កាប់លើតុក៏រោរ៍ឡើងនាយក៏ទាញវាមកមើលបង្ហាញឲ្យឃើញnicknameខ្លីមួយនាយក៏ផ្កាប់ទៅវិញរហូតនាក់ម្ខាងផ្ដាច់ការខលបន្ទាប់ពីរព្យាយាមជាច្រើនដង។ រីង ~ រីង ~ រីង វិនស៉ីប្រញ៉ាប់ទាញទូរស័ព្ទមកមើលក៏ឃើញថាវាជាលេខយ៉េរីន! «ចៅហ្វាយ!» «ឲ្យវាមកនេះ» «ស៊ុងហ៊ុន!! ហេតុអ្វីទុកអូនចោលនៅសណ្ឋាគាតែម្នាក់ឯង?បងនៅឯណា?» • in south korea ក្នុងបន្ទប់ងងឹតគ្មានសូម្បីពន្លឺឲ្យឃើញនៅរាងកាយមនុស្សម្នាក់ដែលគេងទៅលើគ្រែដែលកំពុងយំគគ្រូកអោបភួយជាប់ក្ដោបនូវការឈឺចាប់ទាំងភ្នែកទាំងប៉ុន្មានគេបញ្ចេញវាមកអស់ឲ្យហើយ។ វាមានតែសំឡេងយំមានតែការឈឺចាប់ឥតឧបមាដែលគ្មានអ្នកឮប៉ុណ្ណោះ ព្រោះគេមិនឮឬ?ទើបគេមិនយល់ពីការឈឺចាប់មួយនេះ?ព្រោះស្រឡាញ់គេពេក? ជេគគេងយំរហូតទាល់តែគេងលក់ទាល់ភ្លឺ…ថ្ងៃថ្មីដែលគ្មានពន្លឺឬ?ពន្លឺព្រះអាតិទ្យនៅតែបាំងបិទដោយវាំងននដដែលប៉ុន្តែម្ចាស់រាងកាយក៏ទាញខ្លួនឯងឲ្យក្រោកទៅតាមនាឡិការរោរ៍។ ជេគក៏រៀបចំខ្លួនទៅធ្វើការ។ ••• រយៈពេលកន្លងផុតរយៈពេល២អាទិត្យទៅហើយតែពួកគេគ្មានទំនាក់ទំនងនិងគ្នា។ ជេគនៅតែអូសខ្លួនឯងមកធ្វើការទាំងឈឺថ្ងៃខ្លះក៏ដាក់ច្បាប់កន្លះថ្ងៃថ្ងៃខ្លះក៏ឈប់ពេញមួយថ្ងៃ។ «ជេគ អូខេទេ?» «មិនអីទេខ្ញុំអូខេ!» ជេគញញឹមខ្សោះតបពួកគេកុំឲ្យបារម្ភយ៉ាងការងានេះក៏នៅសល់មិនយូរប៉ុន្មានដែលត្រូវតែប្រញ៉ាប់បញ្ចប់។ «អ៊ឹម! ឯងស្លេកៗចឹងគួរសម្រាកឲ្យបានច្រើនមើលតាមរាងកាយឯងនេះជំងឺក៏មិនស្រាល ចឹងហើយមានពេលសម្រាកខ្លះខំទាំងចឹងការងាក៏មិនទៅមុខដែល» «ត្រូវហើយ មើលចុះគ្រាន់តែគម្រោងការងាឯងទៅសាបមីតឲ្យចៅហ្វាយជិត20ដងហើយនៅតែអូខេទៀតមិនដូចពីមុនដែលលិទ្ធផលការងារល្អណាស់!» ធឹមរួមការងាម្នាក់សុទ្ធតែបារម្ភទីជេគបើមើលជេគពេលដូចមនុស្សឈឺស្លេកដល់តំណាក់កាលចុងក្រោយទៅហើយ។ ជេគបានត្រឹមញញឹមតបពួកគេ។ រីង ~ រីង ~ រីង «ខ្ញុំចេញទៅលើទូរស័ព្ទបន្តិច» «អូខេ អូខេ» — «ហាឡូ-» «ជេគអូនកំពុងធ្វើស្អី?» «…» «មើលការងាររបស់អូនចុះ! អូនជួយយកចិត្តទុកដាក់បន្តិចបានទេ?កុំយករឿងផ្ទាល់ខ្លួនមកលូកលាន់បានទេ?» «…» «រាល់ថ្ងៃនេះអូនទៅណា?ឈប់ឈប់ ឈប់ឥតឈប់អូនគិតអី?ការងារមិនមែនរឿងលែងសើចទេអូន-ទឺត ~ ទឺត ~» __ Sorry reader for later nahh 🙇‍♀️🤍 #reader #jakehoon #moon #CapCut

My sun and moon 🩵ིྀ

Open In TikTok:

Region: KH

Monday 01 June 2026 06:46:08 GMT