@wifagesam: شرفونا في المحل في اللبيني فيصل محل سما استور للطلب والاستفسار ٠٠٢٤٩٩٢٢٢٢٨٨٣٢ ٠١١١٠٣٦٤٣٣٣ ‏https://chat.whatsapp.com/Bs0GbPhloW85ztIeavIenH?mode=hqrt1

سما استور ♥️
سما استور ♥️
Open In TikTok:
Region: EG
Monday 01 June 2026 14:13:17 GMT
470
7
1
2

Music

Download

Comments

mounyamoony
🔥Beni Daza ❤️ :
ماكا بكم
2026-06-03 18:22:04
0
To see more videos from user @wifagesam, please go to the Tikwm homepage.

Other Videos

Zaman keçir… Deyirlər, zaman hər şeyə alışdırır. İnsan hər şeyə alışır, hətta sənsizliyə də… Çünki həyat davam edir. İstəsək də, istəməsək də… Bizdən sevgi gözləyən, qayğı gözləyən, ehtiyaclarını qarşılamağımızı gözləyən övladlarımız var. Onların yanında olmalı, onlara dayaq durmalı, sevgimizi, gücümüzü onlardan əsirgəməməliyik. Bir də sənin övladların var, Ülvi… Böyüdüb boya-başa çatdıra bilmədiyin, arzularının gerçəkləşdiyini görə bilmədiyin, ata nəvazişinə həsrət qoyub getdiyin balaların… Onların da arxasında dayanmaq, onlara sahib çıxmaq bizim həm borcumuz, həm də vicdanımızın qarşısında öhdəliyimizdir. Bilmirəm, bütün bunlar kənardan necə görünür. Bəlkə də gülməyimiz, danışmağımız, gündəlik həyatımıza qayıtmağımız kimlərəsə səni unutmuşuq kimi görünür. Amma heç kim bilmir ki, insan bəzən yaşamaq istədiyi üçün deyil, yaşamağa məcbur olduğu üçün yaşayır. Sənin bir daha qayıtmayacağını qəbul etməyə məcbur qaldığımız kimi, sənsiz yaşamağa da məcburuq. Çünki bizim yerimizə övladlarımızı böyüdəcək, onların dərdinə şərik olacaq, ehtiyaclarını qarşılayacaq başqa birisi yoxdur. Hər şey yavaş-yavaş öz axarına düşür. Həyat əvvəlki qaydasına qayıdır. Günlər keçir, insanlar işinə-gücünə davam edir. Amma bütün bunların içində dəyişməyən tək bir həqiqət var: sən yoxsan, Ülvi… Sən bu həyatı doya-doya yaşaya bilmədin. Çətinlikləri, yorğunluğu, qayğıları ilə birlikdə bir o qədər də gözəl, mənalı, şirin, sevgi dolu olan bu həyatı yarımçıq qoydun. Yaşamalı olduğun illəri, görməli olduğun gözəl günləri, övladlarınla bölüşməli olduğun sevincləri yaşaya bilmədin. Bilmirəm sənə nə deyim, necə danışım, hansı sözlə içimdəki bu ağırlığı ifadə edim ki, ürəyim bir az rahatlıq tapsın… Amma sənə bir söz deyim, ay Ülvi… Mən artıq sakitləşmişəm. Niyə, necə, nə vaxt belə olduğunu özüm də bilmirəm. Amma sakitləşmişəm. Əvvəlki kimi üsyan etmirəm, əvvəlki kimi hər şeyə cavab axtarmıram. Bəlkə də daha dik dayanmaq, daha mətin olmaq, sənin yoxluğunda geridə qalanlara dayaq ola bilmək üçün sakitləşmişəm. Bəlkə də insanın dərdi böyüdükcə səsi azalır… Amma bir şeyi dəqiq bilirəm: mənim sakitliyim səni unutmağım deyil. Sənin yoxluğunla barışmağım da deyil. Sadəcə, içimdəki fırtınanı heç kimə göstərmədən yaşamağı öyrənirəm. Sən yenə də yoxsan. Sənin yerin yenə də boşdur. Sənin üçün darıxmağım da əvvəlki kimidir. Sadəcə, indi daha səssiz darıxıram… Mən sakitləşmişəm, ay Ülvi… Amma içimdə sənin yoxluğun heç vaxt sakitləşməyəcək.
Zaman keçir… Deyirlər, zaman hər şeyə alışdırır. İnsan hər şeyə alışır, hətta sənsizliyə də… Çünki həyat davam edir. İstəsək də, istəməsək də… Bizdən sevgi gözləyən, qayğı gözləyən, ehtiyaclarını qarşılamağımızı gözləyən övladlarımız var. Onların yanında olmalı, onlara dayaq durmalı, sevgimizi, gücümüzü onlardan əsirgəməməliyik. Bir də sənin övladların var, Ülvi… Böyüdüb boya-başa çatdıra bilmədiyin, arzularının gerçəkləşdiyini görə bilmədiyin, ata nəvazişinə həsrət qoyub getdiyin balaların… Onların da arxasında dayanmaq, onlara sahib çıxmaq bizim həm borcumuz, həm də vicdanımızın qarşısında öhdəliyimizdir. Bilmirəm, bütün bunlar kənardan necə görünür. Bəlkə də gülməyimiz, danışmağımız, gündəlik həyatımıza qayıtmağımız kimlərəsə səni unutmuşuq kimi görünür. Amma heç kim bilmir ki, insan bəzən yaşamaq istədiyi üçün deyil, yaşamağa məcbur olduğu üçün yaşayır. Sənin bir daha qayıtmayacağını qəbul etməyə məcbur qaldığımız kimi, sənsiz yaşamağa da məcburuq. Çünki bizim yerimizə övladlarımızı böyüdəcək, onların dərdinə şərik olacaq, ehtiyaclarını qarşılayacaq başqa birisi yoxdur. Hər şey yavaş-yavaş öz axarına düşür. Həyat əvvəlki qaydasına qayıdır. Günlər keçir, insanlar işinə-gücünə davam edir. Amma bütün bunların içində dəyişməyən tək bir həqiqət var: sən yoxsan, Ülvi… Sən bu həyatı doya-doya yaşaya bilmədin. Çətinlikləri, yorğunluğu, qayğıları ilə birlikdə bir o qədər də gözəl, mənalı, şirin, sevgi dolu olan bu həyatı yarımçıq qoydun. Yaşamalı olduğun illəri, görməli olduğun gözəl günləri, övladlarınla bölüşməli olduğun sevincləri yaşaya bilmədin. Bilmirəm sənə nə deyim, necə danışım, hansı sözlə içimdəki bu ağırlığı ifadə edim ki, ürəyim bir az rahatlıq tapsın… Amma sənə bir söz deyim, ay Ülvi… Mən artıq sakitləşmişəm. Niyə, necə, nə vaxt belə olduğunu özüm də bilmirəm. Amma sakitləşmişəm. Əvvəlki kimi üsyan etmirəm, əvvəlki kimi hər şeyə cavab axtarmıram. Bəlkə də daha dik dayanmaq, daha mətin olmaq, sənin yoxluğunda geridə qalanlara dayaq ola bilmək üçün sakitləşmişəm. Bəlkə də insanın dərdi böyüdükcə səsi azalır… Amma bir şeyi dəqiq bilirəm: mənim sakitliyim səni unutmağım deyil. Sənin yoxluğunla barışmağım da deyil. Sadəcə, içimdəki fırtınanı heç kimə göstərmədən yaşamağı öyrənirəm. Sən yenə də yoxsan. Sənin yerin yenə də boşdur. Sənin üçün darıxmağım da əvvəlki kimidir. Sadəcə, indi daha səssiz darıxıram… Mən sakitləşmişəm, ay Ülvi… Amma içimdə sənin yoxluğun heç vaxt sakitləşməyəcək.

About