@nyxilo1: ရှည်လျားလှတဲ့ နေ့ရက်တွေရဲ့ ရုတ်တရက် ဆိတ်ငြိမ်သွားတဲ့ အခိုက်အတန့်တွေကြားထဲမှာ၊ သင်ဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတိမထားမိဘဲ မှန်ထဲကိုဖြစ်ဖြစ်၊ လမ်းမပေါ်မှာ လျှောက်လှမ်းနေကြတဲ့ လူအုပ်ကြီးကိုဖြစ်ဖြစ် ငေးကြည့်ရင်း "ငါက ဘယ်သူလဲ၊ ပြီးတော့ ငါတကယ်ပဲ ဘာအတွက်ကြောင့် အသက်ရှင်နေတာလဲ" ဆိုပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မေးမိဖူးသလား။ ​ဒါဟာ စိတ်ကူးယဉ်သမားတွေရဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ မေးခွန်းတစ်ခု မဟုတ်ပါဘူး။ တကယ်တော့ လူမှုပတ်ဝန်းကျင် လက်တွေ့ဘဝမှာ ကျွန်ုပ်တို့ထဲက လူတိုင်းနီးပါးဟာ ကိုယ့်ရဲ့ဖြစ်တည်မှု (Identity Crisis) နဲ့ပတ်သက်ပြီး ဘဝမှာ အနည်းဆုံး တစ်ကြိမ်လောက်တော့ ဒီလိုအကျပ်အတည်း အခြေအနေမျိုးနဲ့ ကြုံတွေ့ရလေ့ရှိပါတယ်။ ကျွန်ုပ်တို့ဟာ မွေးဖွားလာတယ်၊ ကြီးပြင်းလာတယ်၊ ပြီးတာနဲ့ လူမှုအဖွဲ့အစည်းက သတ်မှတ်ပေးထားတဲ့ "သံသရာဝဲဂယက်" ထဲကို ချက်ချင်းပဲ မျောပါသွားကြရတယ်— ကျောင်းတက်ရမယ်၊ စာမေးပွဲဖြေရမယ်၊ အလုပ်တစ်ခု ရှာရမယ်၊ သူတစ်ပါး သတ်မှတ်ထားတဲ့ အောင်မြင်မှုစံနှုန်းတွေကို ရောက်အောင် ကြိုးစားရမယ်။ ကျွန်ုပ်တို့ဟာ ငွေကြေး၊ ဂုဏ်ဒြပ်၊ ဒါမှမဟုတ် ပတ်ဝန်းကျင်ကလူတွေရဲ့ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရဖို့အတွက်ပဲ ရုန်းကန်လှုပ်ရှားရင်း လည်ပတ်နေကြရတယ်။ အဲဒီလိုနဲ့ တစ်နေ့မှာ နောက်ကြောင်းကို ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ၊ မိမိကိုယ်ပိုင်ဆန္ဒအစစ်အမှန်အတိုင်း ရှင်သန်နေတာမဟုတ်ဘဲ သူတစ်ပါးရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေအတိုင်း ရှင်သန်နေမိမှန်း ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားတတ်ကြပါတယ်။ ​ခေတ်သစ်လူ့အဖွဲ့အစည်းဟာ ဇာတ်ခုံကြီးတစ်ခုနဲ့ တူပါတယ်။ အဲဒီထဲမှာ လူတိုင်းဟာ ရှင်သန်ရပ်တည်နိုင်ဖို့အတွက် မတူညီတဲ့ "မျက်နှာဖုံး" တွေကို မဖြစ်မနေ စွပ်ပယ်ထားကြရတယ်။ တစ်ခါတရက်မှာ လူမှုပတ်ဝန်းကျင်က ကိုယ့်အပေါ် သတ်မှတ်ပေးထားတဲ့ တံဆိပ်တွေ၊ အဆင့်အတန်းတွေ၊ ရာထူးအဆောင်အယောင်တွေနဲ့ ဘဏ်အကောင့်ထဲက ဂဏန်းအက္ခရာတွေကိုပဲ ကိုယ့်ရဲ့ ပင်ကိုယ်ဗီဇအစစ်အမှန်လို့ မှားယွင်းပြီး ထင်မှတ်မိတတ်ကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို လျှံပယ်နေတဲ့ အဆောင်အယောင်တွေ၊ ဖိအားတွေကို အကုန်ခွာချလိုက်ပြီး မှောင်မိုက်တဲ့နေရာမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်နဲ့ပဲ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ... ကိုယ့်ရဲ့စိတ်အစဉ်ဟာ ချည်ထုပ်တစ်ခုလို ရှုပ်ထွေးပွေလီနေပြီး ဘယ်အရာက ကိုယ့်ရဲ့ မျက်နှာအစစ်အမှန်လဲဆိုတာကိုတောင် မခွဲခြားနိုင်တော့တာကို တွေ့ရပြန်ပါတယ်။ ​တကယ်တော့ သင်ဟာ လမ်းပျောက်နေသလို၊ ဝေဝေဝါးဝါးဖြစ်နေသလို ခံစားရတာဟာ ကျရှုံးခြင်း မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါဟာ သင့်အတွင်းစိတ်ထဲက "လူသားဆန်မှု" အစိတ်အပိုင်းက တော်လှန်ပုန်ကန်နေတဲ့ လက္ခဏာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီအတွင်းစိတ်ဟာ ပုံစံခွက်ထဲ အသွင်းခံရမှာကို ငြင်းဆန်နေတာဖြစ်ပြီး၊ လူမှုအဖွဲ့အစည်းရဲ့ စက်ရုံပတ်လမ်းထဲက ဝိညာဉ်မဲ့ စက်ရုပ်တစ်ရုပ် ဖြစ်သွားမှာကို ငြင်းပယ်နေတာ ဖြစ်ပါတယ်။ လူအုပ်ကြီးကြားထဲမှာ အထီးကျန်ဆန်မှုကို ခံစားရခြင်းဟာ သင့်ကိုယ်ပိုင် အဖြေကို ရှာဖွေဖို့အတွက် တွန်းအားပေးနေတဲ့ သတိပေးခေါင်းလောင်းသံတစ်ခုပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ "ငါက ဘယ်သူလဲ" ဆိုတာ သင်ရှာဖွေတွေ့ရှိရမယ့် ပုံသေနာမ်ပုဒ်တစ်ခု မဟုတ်ပါဘူး၊ အဲဒါဟာ သင့်ကိုယ်တိုင် တွေ့ကြုံခံစားပြီး အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုသွားရမယ့် ကြိယာ (လုပ်ဆောင်ချက်) တစ်ခုသာ ဖြစ်ပါတယ်။ ​သင်ဟာ ဘယ်သူ့ရဲ့ စံနှုန်းအတိုင်းမှ ပြည့်စုံကောင်းမွန်နေတဲ့ စံပြလူသားတစ်ယောက် ဖြစ်နေဖို့ မလိုပါဘူး။ ဘဝရဲ့အဓိပ္ပာယ်ဆိုတာ လူဘယ်နှစ်ယောက်ကို စိတ်ကျေနပ်အောင် လုပ်ပေးနိုင်လဲဆိုတဲ့အပေါ်မှာ ရှိမနေပါဘူး။ အခက်အခဲ အကျပ်အတည်းတွေကြားထဲမှာ ကိုယ့်ရဲ့လွတ်လပ်တဲ့ ရပ်တည်ချက်ကို ခိုင်ခိုင်မာမာ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ဖို့ သင့်မှာ သတ္တိအလုံအလောက် ရှိ၊ မရှိ ဆိုတဲ့အပေါ်မှာပဲ ရှိပါတယ်။ တစ်ခါတရက်မှာ တကယ့်ကို ရှင်သန်ရခြင်းဆိုတာ... ကိုယ့်ရဲ့ ပင်ကိုယ်တန်ဖိုးအစစ်အမှန်ကို သိရှိနားလည်ဖို့၊ လက်တွေ့ဘဝရဲ့ ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်တွေကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လက်ခံဖို့၊ ပြီးတော့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဆူညံသံတွေ ဒါမှမဟုတ် ဝေဖန်ကဲ့ရဲ့မှုတွေ ဘယ်လောက်ပဲ ရှိနေပါစေ ကိုယ်ရွေးချယ်ထားတဲ့ လမ်းကြောင်းပေါ်မှာ ပြတ်ပြတ်သားသား ဆက်လျှောက်လှမ်းဖို့ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ​ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သံသယဝင်မိတဲ့ အခိုက်အတန့်တွေကို မကြောက်ပါနဲ့။ အဲဒါကို စိတ်ကူးယဉ်အမှားတွေကို ဖယ်ရှားပစ်ဖို့၊ လူမှုပတ်ဝန်းကျင်ရဲ့ ဖြစ်တည်မှုနိယာမတွေကို အမှန်အတိုင်း မြင်အောင်ကြည့်ဖို့နဲ့ ပိုပြီးလွတ်လပ်၊ ပိုပြီး အရည်အသွေးရှိတဲ့ ဘဝခရီးစဉ်သစ်ကို စတင်ဖို့အတွက် လိုအပ်တဲ့ ခြေကုပ်စခန်းတစ်ခုအဖြစ်ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ။ ​အတူတူ တွေးတောကြည့်ဖို့ မေးခွန်းတိုလေးတစ်ခု - ​"တကယ်လို့ အခု မိသားစုနဲ့ လူမှုပတ်ဝန်းကျင်ဆီက လာတဲ့ ဖိအားတွေ၊ မျှော်လင့်ချက်တွေအားလုံးကို ဖယ်ရှားလိုက်မယ်ဆိုရင်... သင့်ကို ရိုးရိုးလေး 'တည်ရှိနေရုံ' သက်သက်မဟုတ်ဘဲ၊ တကယ်ကို 'အသက်ရှင်နေတယ်' လို့ ခံစားရစေမယ့် တစ်ခုတည်းသောအရာက ဘာဖြစ်မလဲ?" #foryoupage #foryou

Nyxilo

Open In TikTok:

Region: MM

Tuesday 02 June 2026 00:55:34 GMT