1. Home
  2. Detail

@kyuka6780: rainy day #rain #raincore #storm #darkaesthetic #雨

九夏
九夏
Open In TikTok:
Region: JP
Wednesday 03 June 2026 10:15:34 GMT
1057
73
4
1

Music

Download

No Watermark .mp4 (5.32MB) No Watermark(HD) .mp4 (2.48MB) Watermark .mp4 (5.32MB) Music .mp3

Comments

aaaa._.929
AAAA様🐟🍀 :
雰囲気が好きすぎる😢‼︎フォロー失礼します!
2026-06-27 11:34:58
2
tianyjvjs1c
十夏 :
雰囲気いい✨
2026-06-04 07:27:53
0
To see more videos from user @kyuka6780, please go to the Tikwm homepage.

Other Videos

Mang mùa hè quay lại cho em đc hônggg 💦🌤️ #summervibe #staycation #poolday #hoian #vietnam
Mang mùa hè quay lại cho em đc hônggg 💦🌤️ #summervibe #staycation #poolday #hoian #vietnam
#acheron #hsr #HonkaiStarRail #wallpaper #raidenmei
#acheron #hsr #HonkaiStarRail #wallpaper #raidenmei
Баъзи инсонлар ҳаётимизга бахт олиб кириш учун келади. Аммо баъзилари кетганидан кейин ҳам қалбимизда умрбод қолади… Қишнинг совуқ кечаси эди. Соат 23:47. Вокзал деярли бўшаб қолганди. Эски ўриндиқда бир қиз қўлида иккита поезд чиптаси билан ўтирарди. Биттаси ўзи учун, иккинчиси эса беш йилдан бери кутаётган инсони учун. Унинг исми Мадина эди. Беш йил олдин Мадина Камол исмли йигитни севиб қолганди. Камол бой эмасди, қиммат машинаси ҳам йўқ эди. Аммо у Мадинага шундай меҳр берардики, қиз ўзини дунёдаги энг бахтли инсон деб ҳис қиларди. Бир куни Камол унга: — Бир кун келиб сенга катта уй олиб бераман, — деди. Мадина жилмайиб жавоб берди: — Менга уйингиз эмас, ўша уйдаги ўрнингиз керак. Камол унинг қўлини ушлади. — Қандай қийинчилик бўлмасин, сени ҳеч қачон ташлаб кетмайман. Ваъда бераман! Мадина унинг кўзларига қараб: — Ваъдами? — Ваъда! Улар бу ваъданинг бир кун синовга дуч келишини билмасдилар. Орадан бир йил ўтди. Камолнинг отаси оғир касал бўлиб қолди. Оиланинг қарзлари кўпайди. Уни даволатиш учун катта пул керак эди. Камол ишлаш учун бошқа шаҳарга кетишга мажбур бўлди. Кетишидан олдин у Мадина билан учрашди. — Мени бир йил кут. Қайтиб келаман. Кейин сени расман сўрайман. Мадинанинг кўзларига ёш келди. — Мен сизни беш йил кутсам ҳам кутаман. Фақат мени унутиб қўйманг. Камол уни бағрига босди. — Беш йил куттирмайман. Бир йилда қайтаман! У поездга чиқди. Бу уларнинг охирги учрашуви бўлишини ҳеч бири билмасди. Биринчи ой улар ҳар куни гаплашишди. Камол эрталаб хабар ёзар, кечқурун эса келажакдаги орзулари ҳақида гапирарди. — Қайтиб келсам, иккита дарахт экиб қўямиз, — дерди у. — Нега иккита? — Биттаси сен учун, биттаси мен учун. Мадина куларди. Аммо иккинчи ойда Камолнинг қўнғироқлари камайди. Учинчи ойда эса хабарларга кеч жавоб бера бошлади. Мадина хавотирланди. — Камол, мендан хафа бўлдингизми? — Йўқ, шунчаки чарчадим. — Нега аввалгидек гаплашмай қўйдингиз? — Ишлар кўп. Кейин гаплашамиз. Телефон ўчди. Мадина телефонни бағрига босиб қолди. Бир кеча у Камолга узун хабар ёзди: «Мен сиздан бойлик сўрамаганман. Мен сиздан катта уй ҳам талаб қилмаганман. Мен фақат ҳаётингизда менга ҳам бир оз жой бўлишини истагандим. Агар қийналаётган бўлсангиз, менга айтинг. Агар мени севмай қолган бўлсангиз, ростини айтинг. Фақат илтимос, сукут билан жазоламанг…» Камол хабарни ўқиди. Жавоб ёзмоқчи бўлди. Аммо охирида телефонни ўчириб қўйди. У ўзича Мадинани бахтсизликдан асраяпман, деб ўйларди. Аслида эса унинг қалбини синдираётганини билмасди. Орадан бир йил ўтди. Кейин икки йил. Кейин уч йил. Мадина ҳар куни телефонга қарарди. Ҳар бир қўнғироқда юраги тез урарди. Аммо Камолдан хабар келмасди. Қизнинг онаси бир куни унга деди: — Қизим, балки у сени унутгандир. Ўз ҳаётингни кутиш билан ўтказма. Мадина кўзларига ёш олиб жавоб берди: — Онажон, мен унинг қайтишини билмайман. Лекин нима бўлганини билмасдан туриб, уни ёмон кўра олмайман. Бешинчи йилда Мадина қарор қилди. У бошқа шаҳарга кўчиб, янги ҳаёт бошламоқчи эди. Поезд учун иккита чипта олди. Биттаси ўзига. Иккинчиси эса беш йиллик умиди учун… Кетиш кечаси у вокзалга келди. Соат 23:47. Мадина эски ўриндиқда ўтирар, қўлидаги чипталарга қарарди. Соат 23:55 бўлди. У телефонни очди. Камолнинг рақами ҳали ҳам сақланганди. Қўнғироқ қилмоқчи бўлди. Аммо кейин телефонни ўчирди. «Агар у қайтишни истаган бўлса, беш йил ичида бир марта бўлса ҳам хабар берарди», деб ўйлади. Соат 23:58 бўлганда, орқасидан таниш овоз эшитилди: — Мадина… Қизнинг қўллари музлаб кетди. Бу овозни у беш йил давомида хаёлида қайта-қайта эшитганди. У секин ортига бурилди. Қаршисида Камол турарди. У анча озиб кетган, сочларига оқ оралаган, қўлида эски сумка бор эди. Мадина кўзларига ишонмади. — Сиз… ростдан ҳам сизми? Камолнинг кўзлари ёшга тўлди. — Ҳа, Мадина. Менман… Қиз унга бир қадам яқинлашди. — Беш йил! Беш йил давомида қаерда эдингиз? Мен ҳар куни сизни кутдим! Ҳар куни телефонимга қарадим! Камол бошини эгди. — Кечир мени… — Нега мени ташлаб кетдингиз? Нега бир марта бўлса ҳам хабар бермадингиз? Камол жавоб беришга қийналди. #абу_002ш❤️‍
Баъзи инсонлар ҳаётимизга бахт олиб кириш учун келади. Аммо баъзилари кетганидан кейин ҳам қалбимизда умрбод қолади… Қишнинг совуқ кечаси эди. Соат 23:47. Вокзал деярли бўшаб қолганди. Эски ўриндиқда бир қиз қўлида иккита поезд чиптаси билан ўтирарди. Биттаси ўзи учун, иккинчиси эса беш йилдан бери кутаётган инсони учун. Унинг исми Мадина эди. Беш йил олдин Мадина Камол исмли йигитни севиб қолганди. Камол бой эмасди, қиммат машинаси ҳам йўқ эди. Аммо у Мадинага шундай меҳр берардики, қиз ўзини дунёдаги энг бахтли инсон деб ҳис қиларди. Бир куни Камол унга: — Бир кун келиб сенга катта уй олиб бераман, — деди. Мадина жилмайиб жавоб берди: — Менга уйингиз эмас, ўша уйдаги ўрнингиз керак. Камол унинг қўлини ушлади. — Қандай қийинчилик бўлмасин, сени ҳеч қачон ташлаб кетмайман. Ваъда бераман! Мадина унинг кўзларига қараб: — Ваъдами? — Ваъда! Улар бу ваъданинг бир кун синовга дуч келишини билмасдилар. Орадан бир йил ўтди. Камолнинг отаси оғир касал бўлиб қолди. Оиланинг қарзлари кўпайди. Уни даволатиш учун катта пул керак эди. Камол ишлаш учун бошқа шаҳарга кетишга мажбур бўлди. Кетишидан олдин у Мадина билан учрашди. — Мени бир йил кут. Қайтиб келаман. Кейин сени расман сўрайман. Мадинанинг кўзларига ёш келди. — Мен сизни беш йил кутсам ҳам кутаман. Фақат мени унутиб қўйманг. Камол уни бағрига босди. — Беш йил куттирмайман. Бир йилда қайтаман! У поездга чиқди. Бу уларнинг охирги учрашуви бўлишини ҳеч бири билмасди. Биринчи ой улар ҳар куни гаплашишди. Камол эрталаб хабар ёзар, кечқурун эса келажакдаги орзулари ҳақида гапирарди. — Қайтиб келсам, иккита дарахт экиб қўямиз, — дерди у. — Нега иккита? — Биттаси сен учун, биттаси мен учун. Мадина куларди. Аммо иккинчи ойда Камолнинг қўнғироқлари камайди. Учинчи ойда эса хабарларга кеч жавоб бера бошлади. Мадина хавотирланди. — Камол, мендан хафа бўлдингизми? — Йўқ, шунчаки чарчадим. — Нега аввалгидек гаплашмай қўйдингиз? — Ишлар кўп. Кейин гаплашамиз. Телефон ўчди. Мадина телефонни бағрига босиб қолди. Бир кеча у Камолга узун хабар ёзди: «Мен сиздан бойлик сўрамаганман. Мен сиздан катта уй ҳам талаб қилмаганман. Мен фақат ҳаётингизда менга ҳам бир оз жой бўлишини истагандим. Агар қийналаётган бўлсангиз, менга айтинг. Агар мени севмай қолган бўлсангиз, ростини айтинг. Фақат илтимос, сукут билан жазоламанг…» Камол хабарни ўқиди. Жавоб ёзмоқчи бўлди. Аммо охирида телефонни ўчириб қўйди. У ўзича Мадинани бахтсизликдан асраяпман, деб ўйларди. Аслида эса унинг қалбини синдираётганини билмасди. Орадан бир йил ўтди. Кейин икки йил. Кейин уч йил. Мадина ҳар куни телефонга қарарди. Ҳар бир қўнғироқда юраги тез урарди. Аммо Камолдан хабар келмасди. Қизнинг онаси бир куни унга деди: — Қизим, балки у сени унутгандир. Ўз ҳаётингни кутиш билан ўтказма. Мадина кўзларига ёш олиб жавоб берди: — Онажон, мен унинг қайтишини билмайман. Лекин нима бўлганини билмасдан туриб, уни ёмон кўра олмайман. Бешинчи йилда Мадина қарор қилди. У бошқа шаҳарга кўчиб, янги ҳаёт бошламоқчи эди. Поезд учун иккита чипта олди. Биттаси ўзига. Иккинчиси эса беш йиллик умиди учун… Кетиш кечаси у вокзалга келди. Соат 23:47. Мадина эски ўриндиқда ўтирар, қўлидаги чипталарга қарарди. Соат 23:55 бўлди. У телефонни очди. Камолнинг рақами ҳали ҳам сақланганди. Қўнғироқ қилмоқчи бўлди. Аммо кейин телефонни ўчирди. «Агар у қайтишни истаган бўлса, беш йил ичида бир марта бўлса ҳам хабар берарди», деб ўйлади. Соат 23:58 бўлганда, орқасидан таниш овоз эшитилди: — Мадина… Қизнинг қўллари музлаб кетди. Бу овозни у беш йил давомида хаёлида қайта-қайта эшитганди. У секин ортига бурилди. Қаршисида Камол турарди. У анча озиб кетган, сочларига оқ оралаган, қўлида эски сумка бор эди. Мадина кўзларига ишонмади. — Сиз… ростдан ҳам сизми? Камолнинг кўзлари ёшга тўлди. — Ҳа, Мадина. Менман… Қиз унга бир қадам яқинлашди. — Беш йил! Беш йил давомида қаерда эдингиз? Мен ҳар куни сизни кутдим! Ҳар куни телефонимга қарадим! Камол бошини эгди. — Кечир мени… — Нега мени ташлаб кетдингиз? Нега бир марта бўлса ҳам хабар бермадингиз? Камол жавоб беришга қийналди. #абу_002ш❤️‍
#አረ መናናቅ🤣🥱 . . . @≛͙⃝ትንሹ░⃝ቮዘኔ≛⃝𓅂አይዞህ 🤣😭👋
#አረ መናናቅ🤣🥱 . . . @≛͙⃝ትንሹ░⃝ቮዘኔ≛⃝𓅂አይዞህ 🤣😭👋
#belliclipfy #belli
#belliclipfy #belli


About

Legal