در لحظه ی عصبانیت، آدم باید بیشتر از هر زمانِ دیگری مراقبِ زبان و رفتارش باشد؛ چون خشم می گذرد، اما زخمی که بر دلِ یک انسان می ماند، همیشه به این راحتی از بین نمی رود. گاهی یک حرفِ تلخ یا یک رفتارِ نادرست، قلبی را می شکند که سال ها با عشق، اعتماد و مهربانی برای ما تپیده است. بعد از آن شاید بتوان عذرخواهی کرد، شاید بتوان بعضی چیزها را جبران کرد، اما آن قلبِ شکسته دیگر هرگز مثل روزِ اول نمی شود. دلِ آدم ها وقتی از بی مهری و ناراحتی پر شود، کم کم سوراخ سوراخ می شود و بعضی دردها برای همیشه در گوشه ای از آن باقی می مانند. برای همین، ارزش دارد که در زمانِ خشم، کمی سکوت کنیم و خودمان را کنترل کنیم؛ چون مهربانیِ از دست رفته و آرامشی که از یک دل گرفته می شود قابل بازگشت نیست👌👌👌