រឿងលោកពូជាកម្មសិទ្ធរបស់អូន💫 ភាគ46៚ ជុនមីងបើកទ្វាក្រាក!! ជុនមីង«អ្នកទាំងពីរប្រុងធ្វើស្អីនឹង?» ក្មេងបាត់ពូរៀងយូរក៏ថានឹងដើរមកហៅឲ្យទៅសម្រាក កុំឲ្យធ្វើការដល់យប់ជ្រៅពេកព្រោះពូមិនស្រួលខ្លួនផង តែបើកទ្វាមកក៏ឃើញចឹង អុីហឹង«ជុនមីន!! គឺៗ..គឺមិនដូចអ្វីដែលអូនគិតទេណា៎ ..បងគឺ..បង!»«អូយ!…» អុីហឹងមិនទាន់និយាយចប់ផងជុនមីងក៏ដើរសម្ដៅមករកពួកគេទាំងពីរ តែមិនមែនមកសួរបន្ថែមទេ គឺមកចាប់ទាញសក់ជុីងអុីម៉ាទំហឹងឡើងគ្នាធ្លាក់ទៅលើឥដ្ឋ-_- ជុនមីង«ផាច់! នាងដឹងហើយមិនចឹងថាប្រុសម្នាក់នេះគឺមានម្ចាស់ហើយ? នាងដឹងនាងលឺហើយតែនាងនៅតែផ្គឺន! ឆ្ងាញ់ណាស់ទៅហីរបស់គេនឹង?ផាច់!»ជុនមីងឡើងជិះពីលើទះយកៗ បោចសក់ផងស្រែកសម្លុតផង អុីហឹង«មីងៗ!អូនលែងនាងសិនទៅ ស្ដាប់បងបកស្រាយសិនណា៎ អូនកុំឆេវឆាវពេកអី»ពូនិយាយទាំងសម្លេងថ្នម ព្រោះដឹងថាក្មេងប្រាកដជាខឹងខ្លាំងហើយពេលនេះ ជម្រើសល្អគឺសម្របសម្រួលសិន ចាំលួងតាមក្រោយ ជុីងអុី«បងហឹង!ហឹក ជួយខ្ញុំផង..អូយ!ហឹកឈឺណាស់នាងក្មេងឆ្កួត លែងយើង!»កញ្ញាអុីៗនៅក្រោមហើយនៅឆ្លៀតជេរបានទៀត ក្មេងចាប់ទះគ្មានប្រណីដៃទេ ជុនមីង«នាងហ៊ានណាស់!ហ៊ានជេរយើង ចង់បានរបស់យើងហើយនាងឲ្យយើងលែងនាងហេស?ស្រម៉ៃទៅនាង»ជុនមីងមិនតបសម្ដីពូឡើយ មានតែវ៉ៃទះតប់ជុីងអុីថែម ហើយខ្លាំងជាងមុនទៀតផង។ អុីហឹង«មីងៗអូន..អីយ៉ាស់!អូយ!!ចង់ក្រិចចង្កេះបងហើយនៀក!»អុីហឹងចូលទៅចាប់ទាញក្មេងចេញ តែក៏ត្រូវក្មេងច្រាញចេញមួយទំហឹងឡើងដួលផ្ងាក្រោយ🌚(កម្លាំងដឹងមោពីណាអាឆីអើយ) ជុនមីង«បងកុំចូលមកពាក់ព័ន្ធ! អូននឹងប្រដៅស្រីដែលហាច់ចង់បានរបស់គេនេះ ឲ្យដឹងដៃម្ដង ផាច់ៗ!!»អុីហឹងដោយដឹងថាឃាត់ក្មេងមិនបានក៏ប្រឹងស្រែកហៅអ្នកនៅខាងក្រោមក្រែងលមានអ្នកលឺ… អុីហឹង« នៅខាងក្រៅមានមនុស្សទេ!!ចូលក្នុងបន្ទប់ខ្ញុំបន្តិចមក!» ជុីងអុីជិតក្ស័យហើយ-_- ដូចចិត្ត គឺថា… ប៊ី«អូយ! អ្នកនាងតូច!លែងអ្នកនាងជុីងអុីសិនទៅ ដាច់ខ្យល់អាលូវហើយនោះ»ប៊ីនិងអុំម៉ែដោះក៏ចូលមកក្នុង ព្រោះលឺសម្លេងប្រូកប្រាស់ ជុីងអុី«ជួ…ជួយខ្ញុំ..ផង ហឹក» ជុនមីង«លែង…លែងខ្ញុំទៅ វាចង់ដណ្ដើមរបស់ខ្ញុំលឺទេ ថាវាកុំពុងតែចង់យករបស់ខ្ញុំ!!»ប៊ីប្រញាប់ចូលទៅចាប់ទាញអោបអាឆីចេញទាំងលំបាក ហើយអុំម៉ែដោះក៏ទៅជួយលើកអុីហឹងដូចគ្នា អុីហឹង«មីងៗអូនស្ដាប់សិនបានទេ?»ពូងើបបានហើយក៏ប្រញាប់ចូលទៅជិតក្មេង តែក្មេងថយក្រោយគេច ជុនមីង«ហឹក!បងនិយាយជាមួយអូនថាមិចខ្លះ?»ក្មេងងើយមុខមើលពូហើយសួរទាំងស្រក់ទឹកភ្នែកម៉ាត់ៗ អុីហឹង«បងចាំ! តែអូនសូមស្ដាប់បងសិន» ជុនមីង«បងដឹងហើយថានាងមានបំណងអ្វី តែបង..ហឹក!បងនៅតែព្រមឲ្យនាងស្នាក់នៅហឹក»ក្មេងយំសស្រាក់នៅចំពោះមុខពូ ជុីងអុី«អូយ!ហឹក បងហឹងខ្ញុំឈឺណាស់»នាងនិយាយទាំងប្រឹងងើបឈទាំងលំបាក។ ជុនមីង«នាង!នាងឆាប់ចេញពីទីនេះ!ចេញអាលូវនេះភ្លាមទៅ!! លឺទេ!»ក្មេងនេះមិនធម្មតាទេ យំចំពោះមុខពូតែមិនសម្រក់ទឹកភ្នែកចំពោះមុខអ្នកផ្សេងឡើយ ស្រែកដេញជុីងអុីទាំងសម្លេងមាំ ជុីងអូី« អឹ..ខ្ញុំ..ខ្ញុំចេញហើយ ហឹក»ជុីងអុីខ្លាចទឹកមុខជុនមីងពេលនេះខ្លាំងណាស់ ប្ដូរមួយប៉ព្រិចភ្នែកចឹងនោះអ្នកណាមិនខ្លាច? អុីហឹង«ជុីងអុីឯងឆាប់ចេញទៅសម្រាកទៅ! ហើយព្រឹកនេះក៏មិនបាច់នៅទីនេះទៀតដែរ»អុីហឹងនិយាយទាំងទឹកមុខស្មើ។ ជុីងអុីប្រញាប់ចេញទៅទាំងមានប៊ីនឹងម៉ែដោះជួយគ្រាចេញទៅ។ ក្នុងបន្ទប់ពេលនេះ…៚ អុីហឹង«ជុនមីង បង…» ជុនមីង«បងមិនបានធ្វើអីដូចដែលអូនគិត! បងមិនបានប្រព្រឹត្តអ្វីលើសនឹងទេ! ចឹងមែនទេ?»ក្មេងដឹងថាពូចង់និយាយអី? អុីហឹង«បងដឹងថាអូនខឹង តែបងព្យាយាមដេញនាងចេញហើយ តែ..» ជុនមីង«តែនាងក៏នៅទីនេះ!ក្នុងបន្ទប់នេះ!ជាមួយបង តែពីរនាក់ ហឹកៗ..ចុះបើអូនមកមិនទាន់តើនឹងមានរឿងអ្វីកើតឡើង!! បងឆ្លើយទៅ!!»ក្មេងយំទៀតហើយ លើកដៃគក់ទ្រូងពូខ្លាំងៗឲ្យសមនឹងចិត្តដែលកំពុងតែខឹងនៅពេលនេះ អុីហឹង«នឹងមិនមានអ្វីកើតឡើងនោះទេ ព្រោះបងមិនបានមានអារម្មអ្វីទៅលើនាងឡើយ អូនក៏ដឹង»ពូឈរឲ្យក្មេងវៃទាំងមិនហាមឃាត់ វៃចុះឲ្យតែអូនបាត់ខឹង ជុនមីង«អូនចង់នៅម្នាក់ឯង! បងគេងក្នុងបន្ទប់បងចុះ»ក្មេងថាហើយ ដើរចេញទៅបិទទ្វា ផាំង!! ពូបម្រុងទៅតាមតែក្មេងចង្អុលមុខ ជុនមីង«កុំមោតាមអូន!! អូនចង់នៅម្នាក់ឯង »ក្មេងពេលនេះទឹកមុខស្មើធេង ភ្នែកឡើងក្រហមងាំង ដល់ក្នុងបន្ទប់ ចាក់សោបិទជិតហើយ…ប្រាវ!! ជុនមីង«អាយ!!!ហេតុអី? ហេតុអីក៏ចូលមកក្នុងផ្ទះនេះ នាងអាក្រក់ណាស់ ហឹក!»ក្មេងយំស្រែក បោករបស់ក្នុងបន្ទប់ឡើងខ្ចាត់ខ្ចាយអស់ ជុីងអុី«ហឺយ! នាងជាក្មេងបីសាចប្រាកដណាស់លោកអើយ! ភ្លឺឲ្យលឿនៗទៅ ខ្ញុំមិនចង់នៅទីនេះទៀតទេ ហឹក»អុីៗនៅក្នុងបន្ទប់ជាប់នោះវិញលឺសម្លេងជុនមីងហើយ គ្នាឡើងស្លេកមុខស្លេកមាត់អស់។#រឿងលោកពូជាកម្មសិទ្ធរបស់អូន💫 #hengming_恒铭🏀🐱 - @tf_family__fan__g