@pondphwinis.my.lo: (အေးစက်ခြင်းရဲ့ ပဲ့တင်သံ) သတိ-တစ်ရှူးဆောင်ရန် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေတဲ့ ညဉ့်နက်ပိုင်း... အခန်းကျယ်ကြီးတစ်ခုလုံးကတော့ အလင်းရောင်မရှိဘဲ မှောင်မိုက်လို့နေတယ်။ ပြတင်းပေါက်မှန်တံခါးကို လာရိုက်ခတ်နေတဲ့ မိုးရေစက်သံတွေကလွဲရင် အခန်းထဲမှာ ဘာအသံမှ မရှိဘူး။ Phuwin တစ်ယောက် ဧည့်ခန်းဆိုဖာလေးပေါ်မှာ ဒူးနှစ်ဖက်ကို ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းရင်း ထိုင်နေမိတာ ဘယ်နှစ်နာရီရှိပြီလဲ သူကိုယ်တိုင်လည်း မသိတော့ပါ။ စားပွဲပေါ်မှာတော့ အအေးခံထားရလွန်းလို့ အဆီတွေခဲနေပြီဖြစ်တဲ့ ဟင်းဟောင်းအချို့ ရှိနေတယ်။ ဒီနေ့က သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ (၃) နှစ်ပြည့် အမှတ်တရနေ့မို့ Phuwin တစ်ညလုံး ပင်ပန်းခံ ချက်ပြုတ်ပြီး စောင့်နေခဲ့တာ...။ "ဂျလောက်..." တံခါးဖွင့်သံနဲ့အတူ အခန်းထဲကို အေးစက်တဲ့ လေညင်းတွေနဲ့အတူ Pond Naravit ဝင်လာခဲ့တယ်။ သူက ရေစိုနေတဲ့ ကုတ်အင်္ကျီကို ချွတ်ပြီး ထိုင်ခုံပေါ် ပစ်တင်လိုက်ရင်း အမှောင်ထဲမှာ ထိုင်နေတဲ့ Phuwin ကို တစ်ချက်ပဲ ဝေ့ကြည့်တယ်။ သူ့မျက်ခုံးတွေက အလိုမကျသလို တွန့်ချိုးသွားခဲ့ရုံကလွဲရင် ဘာခံစားချက်မှ ထပ်မပြဖူး။ "မအိပ်သေးဘူးလား?" Pond ရဲ့ အသံက အေးစက်စက်နဲ့ တာဝန်ကျေရုံသက်သက် ထွက်ပေါ်လာတယ်။ Phuwin ဖြည်းဖြည်းချင်း ထရပ်လိုက်တယ်။ အေးစက်နေတဲ့ ခြေဖဝါးလေးတွေက ကြမ်းပြင်နဲ့ ထိတွေ့မိတဲ့အခါ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရင်သွားရတယ်။ သူ ကမန်းကတန်း ပြုံးဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေက အားမရှိသလို တုန်ယင်နေတာကြောင့် မအောင်မြင်ခဲ့ဘူး။ "ကိုကို့ကို စောင့်နေတာ...။ ဖုန်းခေါ်တော့လည်း စက်ပိတ်ထားတယ်ဆိုတော့ စိတ်ပူလို့။ ညစာ... စားပြီးပြီလားဟင်? မစားရသေးရင် ကျွန်တော် နွှေပေးမယ်လေ..." "မလိုဘူး။ ကိုယ်အပြင်မှာ စားခဲ့ပြီ" Pond က Phuwin ရဲ့ စကားကို အဆုံးအထိတောင် နားမထောင်ဘဲ ဖြတ်ပြောလိုက်ရင်း အိပ်ခန်းထဲကို ဝင်ဖို့ ခြေလှမ်းပြင်တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ Phuwin ရဲ့ ရင်ထဲက တင်းကြပ်ထားသမျှ ဝေဒနာတွေက အရှိန်အဟုန်နဲ့ ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး Pond ရဲ့ လက်မောင်းကို အတင်းလှမ်းဆွဲမိလိုက်တယ်။ "ကိုကို... ခဏလေးပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော့်ကို အချိန်မပေးနိုင်ဘူးလား?" Phuwin ရဲ့ မျက်ဝန်းကြည်ကြည်လေးတွေထဲမှာ မျက်ရည်စတွေ အတိုင်းသား ဝဲတက်လာခဲ့ပြီ။ အသံလေးကလည်း ရှိုက်သံနဲ့အတူ ကွဲအက်လို့။ "ဒီနေ့ ဘာနေ့လဲဆိုတာ ကိုကို တကယ်ပဲ မမှတ်မိတော့ဘူးလား? ကျွန်တော်တို့... ကျွန်တော်တို့ ချစ်သူသက်တမ်း ၃ နှစ်ပြည့်တဲ့နေ့လေ။ ကျွန်တော် တစ်နေ့လုံး ကိုကို့ကို မျှော်နေခဲ့တာ..." Pond က ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်လာပြီး Phuwin ဆွဲထားတဲ့ သူ့လက်မောင်းကို အသာအယာပဲ ဖယ်ထုတ်ပစ်လိုက်တယ်။ အဲဒီလို ညင်သာလွန်းတဲ့ ငြင်းပယ်မှုက Phuwin ရဲ့ ရင်ဝကို ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ အမွှန်းခံလိုက်ရသလိုပါပဲ။ "Phuwin... ကိုယ် မင်းကို အစကတည်းက ပြောပြီးသားပဲ မဟုတ်လား?" Pond က စိတ်ပျက်လက်ပျက် သက်ပြင်းချရင်း Phuwin ကို စိုက်ကြည့်တယ်။ "ဒီလို အနှစ်သာရမရှိတဲ့ ရက်တွေကို လိုက်မှတ်နေဖို့ ကိုယ့်မှာ အချိန်မရှိဘူး။ ပြီးတော့... ကိုယ့်ကို အဲဒီလို ကလေးကလားဆန်ဆန် အဝတ်အစားတွေနဲ့ လာပြီး ချည်နှောင်ဖို့ မကြိုးစားပါနဲ့" "ကလေးကလား ဆန်တယ် ဟုတ်လား...?" Phuwin ရဲ့ ပါးပြင်ပေါ်ကို မျက်ရည်ပူတွေ တားမနိုင်ဆီးမရ စီးကျလာတော့တယ်။ သူ အသံကုန် အော်ဟစ်ငိုကြွေးချင်ပေမဲ့ လည်ချောင်းထဲမှာ တစ်ဆို့နေလို့ ခပ်တိုးတိုး စကားလုံးတွေပဲ ထွက်လာနိုင်ရှာတယ်။ "ကိုကို့အတွက် အမှတ်တရရက်တွေကို တန်ဖိုးထားတာက ကလေးကလားဆန်တာလားဟင်? ကျွန်တော်... ကျွန်တော် ကလေးတစ်ယောက်လို ကိုကို့နောက်ကို အရိပ်တစ်ခုလို လိုက်နေခဲ့တာ ၃ နှစ်ရှိပြီ။ ကိုကို ပြုံးရင် ကျွန်တော် ပျော်တယ်၊ ကိုကို စိတ်ညစ်ရင် ကျွန်တော် လိုက်ခံစားရတယ်။ ဒါပေမဲ့... ကိုကို့ဘက်ကကျတော့... ကျွန်တော့်ကို ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အေးတိအေးစက် လုပ်နိုင်ရတာလဲ?" Pond က ငြိမ်သက်စွာပဲ ရပ်ကြည့်နေတယ်။ သူ့မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ အပြစ်ရှိစိတ်လည်း မရှိဘူး၊ သနားစိတ်လည်း မရှိဘူး။ အရာရာက ကန္တာရလို ခြောက်သွေ့လွန်းနေတာ။ "ကိုယ် မင်းကို အတင်းအကျပ် နေခိုင်းဖူးလို့လား Phuwin?" Pond ရဲ့ စကားတစ်ခွန်းက အခန်းထဲက လေထုကို အေးခဲသွားစေတယ်။ "မင်း ကိုယ့်ကို ချစ်တာ မင်းအပိုင်း။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့အချစ်တွေကို ကိုယ်က တုံ့ပြန်ရမယ်လို့ ဘာစည်းကမ်းမှ မရှိဘူး။ ကိုယ် မင်းအပေါ် မချစ်နိုင်တာ... ကိုယ့်အပြစ်လား?" "ကိုကို...!" Phuwin ရင်ဘတ်ကို လက်နဲ့ဖိပြီး ကုတင်စွန်းပေါ်ကို ခွေခနဲ လဲကျသွားရတယ်။ နှလုံးသားတစ်ခုလုံး ဆွဲဖျတ်ခံလိုက်ရသလို နာကျင်လွန်းလို့ အသက်ရှူဖို့တောင် မေ့လျော့နေမိတယ်။ "ကိုကို... ကျွန်တော့်ကို နည်းနည်းလေးတောင်... နည်းနည်းလေးတောင် မချစ်ခဲ့ဘူးလားဟင်? ဟန်ဆောင်ပြီးတော့တောင် ညာမပြောနိုင်ဘူးလား?" Phuwin က ငိုရှိုက်ရင်း မော့ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး မေးရှာတယ်။ Pond က ခေါင်းကို အသာအယာ ခါလိုက်ရင်း... အဝတ်အစားလဲဖို့ ဗီရိုဆီကို လှည့်ထွက်သွားခဲ့တယ်။ *မိုးလေးအေးနေတော့ဆွေးဆွေးလေးရေးထားတယ်* ကြိုက်ရင်အဆက်ရေးမယ်..နောက်ပိုင်းမှာပိုဆိုးမယ်ပိုငိုရမယ်🥹

~<𝓵𝓸𝓸𝓴 𝓹𝓮𝓪𝓬𝓱>~

Open In TikTok:

Region: MM

Friday 05 June 2026 13:38:46 GMT