@psikologtugceyilmaz: Gece boyunca defalarca uyanan bir bebeğin annesi olmak… Bunu yaşamayan biri için anlatması zor bir yorgunluk. Çünkü bu yalnızca “uykusuz kalmak” değil; bölünmüş bir sinir sistemiyle yaşamaya çalışmak demek. Tam uykuya dalmışken gelen bir ağlama sesiyle irkilmek, her gece aynı döngüyü tekrar tekrar yaşamak, sabah olduğunda bedenin dinlenmemiş ama yine de ayağa kalkmak zorunda olması… Bilimsel olarak da anne bedeni bu süreçten yoğun şekilde etkilenir. Sürekli bölünen uyku; kortizol seviyelerini artırır, zihinsel yükü ağırlaştırır ve annenin gün içinde daha hassas, kaygılı ve tükenmiş hissetmesine neden olabilir. Çünkü insan beyni, özellikle derin uyku evresine geçemediğinde gerçek anlamda yenilenemez. Ve annelikte çoğu zaman mesele sadece “az uyumak” değil; hiç tamamlanamayan bir uykunun içinde yaşamaktır. Bir süre sonra anne, geceyi sevmemeye başlar. Saat ilerledikçe içinde sessiz bir gerginlik büyür: “Bu gece kaç kez uyanacağız?” “Yine ne kadar sürecek?” “Acaba bu sefer kendi kendine uyuyabilecek mi?” İşte tam bu noktada, videoda gördüğünüz kendi kendine uykuya geçiş becerisi yalnızca bir “uyku yöntemi” değil; anne için gerçek bir nefes alanıdır. Çünkü bir bebeğin kendi güven duygusunu koruyarak, desteklenmiş hissederek uykuya geçebilmeyi öğrenmesi; hem bebeğin sinir sistemi hem annenin ruhsal yükü için çok kıymetlidir. Bebek her uyandığında yeniden tamamen dış desteğe ihtiyaç duymadığında, gece artık savaş alanı olmaktan çıkar. Anne bedeninin alarm sistemi yavaş yavaş sakinleşir. Zihin ilk kez “Belki bu gece biraz dinlenebilirim” demeye başlar. Ve çoğu annenin en çok ihtiyaç duyduğu şey tam olarak budur: Biraz kesintisiz uyku değil sadece… Biraz toparlanabilmek. Biraz yeniden kendini hissedebilmek. Sabaha yalnızca hayatta kalmış değil, gerçekten dinlenmiş uyanabilmek. Çünkü iyi uyuyan bir bebek kadar, dinlenmiş bir anne de değerlidir.

Psikolog Tuğçe Yılmaz

Open In TikTok:

Region: TR

Friday 05 June 2026 17:28:12 GMT