جڏهن اسين ننڍڙا هئاسين ته زندگي ڪيتري سادي ۽ خوبصورت هوندي هئي۔ نه ڪا فڪر، نه ڪا ذميواري، نه ڪو ٽينشن۔ اسان سمجهندا هئاسين ته جڏهن وڏا ٿينداسين ته سکون واري زندگي ملندي، سڀ ڏک ختم ٿي ويندا۔ پر اسان کي ڪهڙي خبر هئي ته اصل سکون ته بچپن ۾ هوندو آهي، جواني ته ذميوارين جو نالو آهي۔ جڏهن وڏا ٿياسين ته گهر جون ذميواريون، ماڻهن جون ڳالهيون، پاڙيسرين جا ٽوڪ ۽ مائٽن جون اميدون سڀ گڏ ٿي دل تي بار بڻجي ويون۔ هر روز ساڳيو سوال ٻڌڻو پوندو هو: “وڏو ٿي ڇا ڪندين؟” “ٻين جا ٻار ڏس، ڪيترو پڙهن ٿا، ڪجهه بڻجي رهيا آهن، ۽ تون ڇا پيو ڪرين؟” هر ايندڙ ويندڙ سان ڀيٽ ڪئي ويندي هئي۔ ڪنهن جي تعريف، ته ڪنهن جي مثال اسان جي سامهون ڏني ويندي هئي۔ اهي چار پنج ڳالهيون ئي آهن جيڪي انسان جي دل کي آهستي آهستي ٽوڙي ڇڏين ٿيون۔ مان هڪ سادو سچو ڇوڪرو آهيان، هڪ ننڍڙي ڳوٺ سان تعلق رکندڙ۔ مون کي ڪڏهن خبر نه هئي ته ماڻهن جون ڳالهيون انسان کي ايترو اندر کان بيمار ڪري ڇڏينديون۔ اهي لفظ دل ۾ اهڙو زخم بڻيا جو نوجواني ۾ ئي ننڊ جون گوليون کائڻ لڳس۔ مون کي خبر ئي نه پئي ته اهي ڳالهيون منهنجو سکون کسي وينديون ۽ مون کي ڊپريشن ۾ وجهي ڇڏينديون۔ هاڻي حالتون اهڙيون ٿي ويون آهن جو نه گهر وڃڻ جو دل ٿو ڪري، نه هاسٽل ۾ رهڻ جو۔ گهر وڃان ٿو ته چپ چاپ ڪنڊ ۾ ويهي رهندو آهيان، ڪنهن سان ڳالهائڻ جو حوصلو به نٿو رهي۔ اهي ئي حالتون انسان کي اندر کان ٽوڙي ڇڏين ٿيون، کيس خاموش ۽ اڪيلو بڻائي ڇڏين ٿيون۔ هاڻي ڪڏهن ڪڏهن دل ايتري ڏکي ٿي پوي ٿي جو لڳي ٿو سڀ ڪجهه ختم ڪري ڇڏيان، ڪٿي هلي وڃان جتي ڪا ڳالهه نه هجي، ڪو طعنو نه هجي، ڪو درد نه هجي۔ پر پوءِ به انسان جي اندر ڪٿي نه ڪٿي جيئڻ جي خواهش رهجي ويندي آهي، ڇاڪاڻ تہ اميد اڃا مڪمل طور مري ناهي۔ #foryou #foryoupage #fyp - @blackboy0089