@ladyranim: 🤍 #ranimkadoura

Ranim 𓂀

Open In TikTok:

Region: LB

Saturday 06 June 2026 10:22:23 GMT

3383

258

14

4

Music

Download

No Watermark .mp4 (0.53MB) No Watermark(HD) .mp4 (0.45MB) Watermark .mp4 (0MB) Music .mp3

Comments

Tito :

bhbk

2026-06-24 18:21:16

0

Raed Ghoson :

جمالوو

2026-06-23 20:24:55

0

Tony :

Ye2borni jamelik super lady 🌷🥰🥰

2026-06-06 14:33:28

1

Laith_Al Maliky :

Gorgeous 😍🦋🌹

2026-06-13 06:55:18

0

Hassan Zakaria :

ملكة

2026-06-07 17:04:26

1

tiger :

😎

2026-06-07 12:06:56

1

محمد العوامله :

🥰🥰🥰

2026-06-06 14:47:00

1

Boutheina mallah :

♥️♥️♥️♥️♥️♥️♥️♥️

2026-06-06 17:10:57

1

Khaled Gabr :

🌹🌹🌹🌹❤️

2026-06-06 11:25:14

1

AMER :

🥰🥰🥰

2026-06-06 10:38:58

1

peter :

🌹

2026-06-12 10:24:36

0

Leya⚽️💫 :

🔥🔥🔥

2026-06-23 19:05:10

0

Alex Kachkorian :

❤️❤️❤️

2026-06-07 15:38:09

0

Leya⚽️💫 :

♥️♥️♥️

2026-06-23 19:05:12

0

To see more videos from user @ladyranim, please go to the Tikwm homepage.

Other Videos

បេះដូងលោកតា [គ្រាប់បែកមិនផ្ទុះ… តែការឈឺចាប់នៅតែផ្ទុះក្នុងបេះដូងខ្មែរ] នេះជាគ្រាប់ MK-84 ដែលទម្លាក់ពីលើយន្តហោះរបស់កងទ័ពអាកាសរបស់ថៃ មកលើកម្ពុជាកាលពីសង្គ្រាមឈ្លានពានជុំទីពីរនាពេលកន្លងទៅ ។ អារម្មដែលបានឃើញគ្រាប់នេះ ខ្ញុំមានអារម្មណ៌ពើតផ្សាយ៉ាងខ្លាំង ចំពោះទង្វើអមនុស្សធម៌របស់ទាហានថៃ ឈ្លានពាន ។គ្រាប់ទាំងពីរនេះជាគ្រាប់ទម្លាក់ចំផ្ទះប្រជាជនស៊ីវិល ក្បែពាងទឹកតែមិនផ្ទុះ ហើយមួយគ្រាប់ទៀត នៅតំបន់ថ្មដូន មិនផ្ទុះដែលកប់ជម្រៅរហូត១៧ម៉ែត្រ ក្រៅពីនោះ មានគ្រាប់បែកចង្កោម. គ្រាប់បែកគីមី ជាច្រើនទៀតដែលបានទម្លាក់កំទេចវត្តអារាម ស្ភានថ្នល់ សាលារៀន មន្ទីពេទ្យ ប្រាសាទបុរាណរបស់ខ្មែរ។ ខ្មែរ បានឆ្លងកាត់ហើយ ឃើញនឹងភ្នែកហើយ នៅលេបទំនីញរបស់សៀមទៀតមែនទេ ? ខ្ញុំឈរនៅចំពោះមុខគ្រាប់បែកដ៏ធំសម្បើមទាំងពីរនេះ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា ខ្ញុំមិនមែនកំពុងសម្លឹងមើលវត្ថុលោហៈចាស់ៗដែលសល់ពីសង្គ្រាមនោះទេ។ ខ្ញុំកំពុងសម្លឹងមើលសាក្សីរស់នៃប្រវត្តិសាស្ត្រដ៏ឈឺចាប់មួយ ដែលបានបន្សល់ទុកស្នាមរបួសនៅលើទឹកដីខ្មែរ និងនៅក្នុងដួងចិត្តប្រជាជនខ្មែររាប់ជំនាន់។ អ្នកប្រឆាំង និងរាជរដ្ឋាភិបាល វាគ្រាន់តែជាគ្រាប់បែកធំពីរគ្រាប់ ដែលត្រូវបានដាក់តាំងបង្ហាញសម្រាប់រំឭកអតីតកាល។ ប៉ុន្តែសម្រាប់ខ្ញុំ ដែលជាសាក្សីម្នាក់នៃព្រឹត្តិការណ៍ទាំងនោះ វាមានអត្ថន័យលើសពីនេះរាប់រយដង។ ខ្ញុំមិនបានស្គាល់សង្គ្រាមតាមរយៈទំព័រសៀវភៅទេ។ ខ្ញុំមិនបានរៀនអំពីសង្គ្រាមតាមរយៈភាពយន្តឯកសារទេ។ ខ្ញុំបានឃើញវាដោយភ្នែកផ្ទាល់។ ខ្ញុំបានឮសំឡេងវាដោយត្រចៀកផ្ទាល់។ ខ្ញុំបានរស់នៅក្នុងភាពភ័យខ្លាចនៃសង្គ្រាមដោយខ្លួនឯង។ ថ្ងៃនេះ ពេលខ្ញុំឈរមើលគ្រាប់បែកទាំងនេះ អនុស្សាវរីយ៍ជាច្រើនបានហូរត្រឡប់មកវិញដូចជាខ្សែភាពយន្តដែលមិនអាចបញ្ឈប់បាន។ សំឡេងយន្តហោះដែលបន្លឺលើមេឃ។ សំឡេងផ្ទុះដែលធ្វើឱ្យដីញ័រ។ សំឡេងមនុស្សស្រែករត់រកទីជ្រក។ ទឹកភ្នែករបស់ម្តាយដែលបារម្ភពីកូន។ ភ្នែកកុមារដែលពោរពេញដោយការភ័យខ្លាច។ ទាំងអស់នេះ គឺជារូបភាពដែលនៅតែរស់នៅក្នុងការចងចាំរបស់ខ្ញុំរហូតមកដល់សព្វថ្ងៃ។ គ្រាប់បែកមួយក្នុងចំណោមគ្រាប់ទាំងនេះ ត្រូវបានគេរាយការណ៍ថាបានធ្លាក់ចំផ្ទះប្រជាពលរដ្ឋស៊ីវិល ប៉ុន្តែមិនផ្ទុះ។ នៅពេលខ្ញុំគិតដល់រឿងនេះ ខ្ញុំមិនអាចមិនសួរខ្លួនឯងបានទេថា តើមានជីវិតប៉ុន្មានដែលត្រូវបានសង្គ្រោះដោយសារតែវាមិនផ្ទុះ? តើមានកុមារប៉ុន្មាននាក់ដែលបានបន្តរស់? តើមានគ្រួសារប៉ុន្មានដែលមិនត្រូវបានបំផ្លាញក្នុងមួយប៉ប្រិចភ្នែក? គ្រាប់បែកមួយទៀត ត្រូវបានរកឃើញកប់ជ្រៅក្នុងដីរហូតជាង១៧ម៉ែត្រ វាហាក់ដូចជាសម្រែកស្ងៀមស្ងាត់ ដែលរំឭកយើងថា សង្គ្រាមអាចបញ្ចប់ទៅហើយ ប៉ុន្តែស្លាកស្នាមរបស់វានៅតែមាន។ សង្គ្រាមមិនត្រឹមតែសម្លាប់មនុស្សទេ។ សង្គ្រាមសម្លាប់ស្នាមញញឹម។ ឭសង្គ្រាមសម្លាប់ក្តីសង្ឃឹម។ សង្គ្រាមសម្លាប់អនាគត។ សង្គ្រាមធ្វើឱ្យកុមារបាត់បង់កុមារភាព ធ្វើឱ្យម្តាយបាត់បង់កូន ធ្វើឱ្យកូនបាត់បង់ឪពុកម្តាយ និងធ្វើឱ្យសង្គមទាំងមូលរស់នៅជាមួយរបួសដែលមើលមិនឃើញ។ អ្វីដែលខ្ញុំឈឺចាប់ជាងគេ គឺមិនមែនការមើលឃើញគ្រាប់បែកទាំងនេះទេ។ អ្វីដែលខ្ញុំឈឺចាប់ គឺការគិតដល់ប្រជាជនស្លូតត្រង់ដែលបានរស់នៅក្រោមស្រមោលនៃសង្គ្រាម។ គិតដល់វត្តអារាមដែលត្រូវបានបំផ្លាញ។ គិតដល់សាលារៀនដែលត្រូវបានបិទ។ គិតដល់ផ្លូវ ស្ពាន មន្ទីរពេទ្យ និងសម្បត្តិវប្បធម៌ជាតិដែលបានរងការខូចខាត។ ទាំងនេះមិនមែនគ្រាន់តែជាអគារទេ ប៉ុន្តែជាបេះដូងនៃសង្គម និងជាអនាគតរបស់ប្រជាជាតិមួយ។ ប៉ុន្តែជាងការឈឺចាប់ទៅទៀត ខ្ញុំមានការព្រួយបារម្ភមួយ។ ខ្ញុំបារម្ភថា ពេលវេលានឹងធ្វើឱ្យមនុស្សខ្លះភ្លេច។ ភ្លេចថាសន្តិភាពមានតម្លៃប៉ុណ្ណា។ ភ្លេចថាឯករាជ្យភាពមានតម្លៃប៉ុណ្ណា។ ភ្លេចថា ប្រទេសជាតិមួយត្រូវចំណាយឈាម ទឹកភ្នែក និងការលះបង់ប៉ុណ្ណា ទើបអាចរក្សាអធិបតេយ្យភាពរបស់ខ្លួនបាន។ ប្រវត្តិសាស្ត្រមិនត្រូវបានសិក្សាឡើង ដើម្បីបង្កើតការស្អប់ខ្ពើមនោះទេ។ ប្រវត្តិសាស្ត្រត្រូវបានសិក្សាឡើង ដើម្បីបង្កើតប្រាជ្ញា។ យើងចងចាំអតីតកាល មិនមែនដើម្បីរស់នៅក្នុងអតីតកាលទេ ប៉ុន្តែដើម្បីកុំឱ្យកំហុសដដែលៗកើតឡើងម្តងទៀត។ យើងចងចាំការឈឺចាប់ មិនមែនដើម្បីសងសឹកទេ ប៉ុន្តែដើម្បីដឹងថាសន្តិភាពមានតម្លៃជាងអ្វីៗទាំងអស់។ ខ្ញុំជឿថា ការឆ្លើយតបដ៏ល្អបំផុតចំពោះការឈឺចាប់ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រ មិនមែនជាការស្អប់ខ្ពើមនោះទេ។ ការឆ្លើយតបដ៏ល្អបំផុត គឺការកសាងជាតិឱ្យរឹងមាំ។ កសាងការអប់រំឱ្យខ្លាំង។ កសាងសេដ្ឋកិច្ចឱ្យរីកចម្រើន។ កសាងវិទ្យាសាស្ត្រ និងបច្ចេកវិទ្យា។ កសាងយុវជនដែលមានចំណេះដឹង និងស្មារតីស្នេហាជាតិ។ កសាងសង្គមដែលមានសាមគ្គីភាព និងគោរពគ្នាទៅវិញទៅមក។ ព្រោះប្រទេសមួយដែលរឹងមាំដោយចំណេះដឹង រឹងមាំដោយសាមគ្គីភាព និងរឹងមាំដោយស្មារតីជាតិ គឺជាប្រទេសដែលអាចការពារខ្លួនឯងបានល្អបំផុត។ ថ្ងៃនេះ ខ្ញុំឈរនៅចំពោះមុខគ្រាប់បែកដែលមិនបានផ្ទុះ។ ប៉ុន្តែការចងចាំនៅក្នុងចិត្តខ្ញុំនៅតែមានសំឡេង។ វាមិនមែនជាសំឡេងអំពាវនាវឱ្យស្អប់នរណាម្នាក់ទេ។ វាជាសំឡេងអំពាវនាវឱ្យខ្មែរទាំងអស់ស្រឡាញ់ជាតិរបស់ខ្លួនឱ្យកាន់តែខ្លាំង។ ឱ្យថែរក្សាសន្តិភាពឱ្យបានគង់វង្ស។ ឱ្យរួបរួមគ្នាជាធ្លុងមួយ។ ឱ្យកូនចៅជំនាន់ក

បេះដូងលោកតា [គ្រាប់បែកមិនផ្ទុះ… តែការឈឺចាប់នៅតែផ្ទុះក្នុងបេះដូងខ្មែរ] នេះជាគ្រាប់ MK-84 ដែលទម្លាក់ពីលើយន្តហោះរបស់កងទ័ពអាកាសរបស់ថៃ មកលើកម្ពុជាកាលពីសង្គ្រាមឈ្លានពានជុំទីពីរនាពេលកន្លងទៅ ។ អារម្មដែលបានឃើញគ្រាប់នេះ ខ្ញុំមានអារម្មណ៌ពើតផ្សាយ៉ាងខ្លាំង ចំពោះទង្វើអមនុស្សធម៌របស់ទាហានថៃ ឈ្លានពាន ។គ្រាប់ទាំងពីរនេះជាគ្រាប់ទម្លាក់ចំផ្ទះប្រជាជនស៊ីវិល ក្បែពាងទឹកតែមិនផ្ទុះ ហើយមួយគ្រាប់ទៀត នៅតំបន់ថ្មដូន មិនផ្ទុះដែលកប់ជម្រៅរហូត១៧ម៉ែត្រ ក្រៅពីនោះ មានគ្រាប់បែកចង្កោម. គ្រាប់បែកគីមី ជាច្រើនទៀតដែលបានទម្លាក់កំទេចវត្តអារាម ស្ភានថ្នល់ សាលារៀន មន្ទីពេទ្យ ប្រាសាទបុរាណរបស់ខ្មែរ។ ខ្មែរ បានឆ្លងកាត់ហើយ ឃើញនឹងភ្នែកហើយ នៅលេបទំនីញរបស់សៀមទៀតមែនទេ ? ខ្ញុំឈរនៅចំពោះមុខគ្រាប់បែកដ៏ធំសម្បើមទាំងពីរនេះ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា ខ្ញុំមិនមែនកំពុងសម្លឹងមើលវត្ថុលោហៈចាស់ៗដែលសល់ពីសង្គ្រាមនោះទេ។ ខ្ញុំកំពុងសម្លឹងមើលសាក្សីរស់នៃប្រវត្តិសាស្ត្រដ៏ឈឺចាប់មួយ ដែលបានបន្សល់ទុកស្នាមរបួសនៅលើទឹកដីខ្មែរ និងនៅក្នុងដួងចិត្តប្រជាជនខ្មែររាប់ជំនាន់។ អ្នកប្រឆាំង និងរាជរដ្ឋាភិបាល វាគ្រាន់តែជាគ្រាប់បែកធំពីរគ្រាប់ ដែលត្រូវបានដាក់តាំងបង្ហាញសម្រាប់រំឭកអតីតកាល។ ប៉ុន្តែសម្រាប់ខ្ញុំ ដែលជាសាក្សីម្នាក់នៃព្រឹត្តិការណ៍ទាំងនោះ វាមានអត្ថន័យលើសពីនេះរាប់រយដង។ ខ្ញុំមិនបានស្គាល់សង្គ្រាមតាមរយៈទំព័រសៀវភៅទេ។ ខ្ញុំមិនបានរៀនអំពីសង្គ្រាមតាមរយៈភាពយន្តឯកសារទេ។ ខ្ញុំបានឃើញវាដោយភ្នែកផ្ទាល់។ ខ្ញុំបានឮសំឡេងវាដោយត្រចៀកផ្ទាល់។ ខ្ញុំបានរស់នៅក្នុងភាពភ័យខ្លាចនៃសង្គ្រាមដោយខ្លួនឯង។ ថ្ងៃនេះ ពេលខ្ញុំឈរមើលគ្រាប់បែកទាំងនេះ អនុស្សាវរីយ៍ជាច្រើនបានហូរត្រឡប់មកវិញដូចជាខ្សែភាពយន្តដែលមិនអាចបញ្ឈប់បាន។ សំឡេងយន្តហោះដែលបន្លឺលើមេឃ។ សំឡេងផ្ទុះដែលធ្វើឱ្យដីញ័រ។ សំឡេងមនុស្សស្រែករត់រកទីជ្រក។ ទឹកភ្នែករបស់ម្តាយដែលបារម្ភពីកូន។ ភ្នែកកុមារដែលពោរពេញដោយការភ័យខ្លាច។ ទាំងអស់នេះ គឺជារូបភាពដែលនៅតែរស់នៅក្នុងការចងចាំរបស់ខ្ញុំរហូតមកដល់សព្វថ្ងៃ។ គ្រាប់បែកមួយក្នុងចំណោមគ្រាប់ទាំងនេះ ត្រូវបានគេរាយការណ៍ថាបានធ្លាក់ចំផ្ទះប្រជាពលរដ្ឋស៊ីវិល ប៉ុន្តែមិនផ្ទុះ។ នៅពេលខ្ញុំគិតដល់រឿងនេះ ខ្ញុំមិនអាចមិនសួរខ្លួនឯងបានទេថា តើមានជីវិតប៉ុន្មានដែលត្រូវបានសង្គ្រោះដោយសារតែវាមិនផ្ទុះ? តើមានកុមារប៉ុន្មាននាក់ដែលបានបន្តរស់? តើមានគ្រួសារប៉ុន្មានដែលមិនត្រូវបានបំផ្លាញក្នុងមួយប៉ប្រិចភ្នែក? គ្រាប់បែកមួយទៀត ត្រូវបានរកឃើញកប់ជ្រៅក្នុងដីរហូតជាង១៧ម៉ែត្រ វាហាក់ដូចជាសម្រែកស្ងៀមស្ងាត់ ដែលរំឭកយើងថា សង្គ្រាមអាចបញ្ចប់ទៅហើយ ប៉ុន្តែស្លាកស្នាមរបស់វានៅតែមាន។ សង្គ្រាមមិនត្រឹមតែសម្លាប់មនុស្សទេ។ សង្គ្រាមសម្លាប់ស្នាមញញឹម។ ឭសង្គ្រាមសម្លាប់ក្តីសង្ឃឹម។ សង្គ្រាមសម្លាប់អនាគត។ សង្គ្រាមធ្វើឱ្យកុមារបាត់បង់កុមារភាព ធ្វើឱ្យម្តាយបាត់បង់កូន ធ្វើឱ្យកូនបាត់បង់ឪពុកម្តាយ និងធ្វើឱ្យសង្គមទាំងមូលរស់នៅជាមួយរបួសដែលមើលមិនឃើញ។ អ្វីដែលខ្ញុំឈឺចាប់ជាងគេ គឺមិនមែនការមើលឃើញគ្រាប់បែកទាំងនេះទេ។ អ្វីដែលខ្ញុំឈឺចាប់ គឺការគិតដល់ប្រជាជនស្លូតត្រង់ដែលបានរស់នៅក្រោមស្រមោលនៃសង្គ្រាម។ គិតដល់វត្តអារាមដែលត្រូវបានបំផ្លាញ។ គិតដល់សាលារៀនដែលត្រូវបានបិទ។ គិតដល់ផ្លូវ ស្ពាន មន្ទីរពេទ្យ និងសម្បត្តិវប្បធម៌ជាតិដែលបានរងការខូចខាត។ ទាំងនេះមិនមែនគ្រាន់តែជាអគារទេ ប៉ុន្តែជាបេះដូងនៃសង្គម និងជាអនាគតរបស់ប្រជាជាតិមួយ។ ប៉ុន្តែជាងការឈឺចាប់ទៅទៀត ខ្ញុំមានការព្រួយបារម្ភមួយ។ ខ្ញុំបារម្ភថា ពេលវេលានឹងធ្វើឱ្យមនុស្សខ្លះភ្លេច។ ភ្លេចថាសន្តិភាពមានតម្លៃប៉ុណ្ណា។ ភ្លេចថាឯករាជ្យភាពមានតម្លៃប៉ុណ្ណា។ ភ្លេចថា ប្រទេសជាតិមួយត្រូវចំណាយឈាម ទឹកភ្នែក និងការលះបង់ប៉ុណ្ណា ទើបអាចរក្សាអធិបតេយ្យភាពរបស់ខ្លួនបាន។ ប្រវត្តិសាស្ត្រមិនត្រូវបានសិក្សាឡើង ដើម្បីបង្កើតការស្អប់ខ្ពើមនោះទេ។ ប្រវត្តិសាស្ត្រត្រូវបានសិក្សាឡើង ដើម្បីបង្កើតប្រាជ្ញា។ យើងចងចាំអតីតកាល មិនមែនដើម្បីរស់នៅក្នុងអតីតកាលទេ ប៉ុន្តែដើម្បីកុំឱ្យកំហុសដដែលៗកើតឡើងម្តងទៀត។ យើងចងចាំការឈឺចាប់ មិនមែនដើម្បីសងសឹកទេ ប៉ុន្តែដើម្បីដឹងថាសន្តិភាពមានតម្លៃជាងអ្វីៗទាំងអស់។ ខ្ញុំជឿថា ការឆ្លើយតបដ៏ល្អបំផុតចំពោះការឈឺចាប់ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រ មិនមែនជាការស្អប់ខ្ពើមនោះទេ។ ការឆ្លើយតបដ៏ល្អបំផុត គឺការកសាងជាតិឱ្យរឹងមាំ។ កសាងការអប់រំឱ្យខ្លាំង។ កសាងសេដ្ឋកិច្ចឱ្យរីកចម្រើន។ កសាងវិទ្យាសាស្ត្រ និងបច្ចេកវិទ្យា។ កសាងយុវជនដែលមានចំណេះដឹង និងស្មារតីស្នេហាជាតិ។ កសាងសង្គមដែលមានសាមគ្គីភាព និងគោរពគ្នាទៅវិញទៅមក។ ព្រោះប្រទេសមួយដែលរឹងមាំដោយចំណេះដឹង រឹងមាំដោយសាមគ្គីភាព និងរឹងមាំដោយស្មារតីជាតិ គឺជាប្រទេសដែលអាចការពារខ្លួនឯងបានល្អបំផុត។ ថ្ងៃនេះ ខ្ញុំឈរនៅចំពោះមុខគ្រាប់បែកដែលមិនបានផ្ទុះ។ ប៉ុន្តែការចងចាំនៅក្នុងចិត្តខ្ញុំនៅតែមានសំឡេង។ វាមិនមែនជាសំឡេងអំពាវនាវឱ្យស្អប់នរណាម្នាក់ទេ។ វាជាសំឡេងអំពាវនាវឱ្យខ្មែរទាំងអស់ស្រឡាញ់ជាតិរបស់ខ្លួនឱ្យកាន់តែខ្លាំង។ ឱ្យថែរក្សាសន្តិភាពឱ្យបានគង់វង្ស។ ឱ្យរួបរួមគ្នាជាធ្លុងមួយ។ ឱ្យកូនចៅជំនាន់ក

пробуй и делись результатами

пробуй и делись результатами

#asmrroleplay #asmr #LanguageLearning #viral

#asmrroleplay #asmr #LanguageLearning #viral

Le catch est sa passion, sa mère n’en peut plus, il se fait appeler Spécimen… 😨 #reportage #documentaire #telerealite #incroyablemaisvrai #insolite

Le catch est sa passion, sa mère n’en peut plus, il se fait appeler Spécimen… 😨 #reportage #documentaire #telerealite #incroyablemaisvrai #insolite

About

Robot
API

Legal

Privacy Policy