@primalyn927: หงสาวดี ยิ่งกาลเวลาผันผ่าน ฤทธิ์ของสุราลูกหว้าที่จีนองลอบผสมบางสิ่งลงไป ประกอบกับยาที่ซินเลแอบใส่ลงในสำรับทุกมื้อก็ค่อยๆกัดกร่อนสติของกษัตริย์ผู้ยิ่งใหญ่ทีละน้อย อเนาพลผู้เคยสุขุม เยือกเย็น และหลักแหลมในการปกครอง กลับกลายเป็นคนเลือดร้อน ฉุนเฉียวง่าย ตัดสินฎีกาผิดพลาดอยู่หลายครา บางครั้งตรัสสั่งเรื่องหนึ่ง ก่อนจะลืมเสียเองในอีกไม่กี่ชั่วยาม ข่าวลือที่แพร่สะพัดไปทั่วพระนครจึงเริ่มหยั่งรากในใจผู้คน องค์เหนือหัวกำลังประชวร และอาการนั้นนับวันยิ่งหนักขึ้น "โธ่เว้ย!!!" เสียงสบถดังลั่นท้องพระโรงอันกว้างใหญ่ อเนาพลปา'ฎีกา'เรื่องขุนนางร้องเรียนเขาลงบนพื้นหินอ่อนอย่างเหลืออด "ไอ้ขุนนางพวกนี้เริ่มแข็งข้อขึ้นทุกที!" เขากำหมัดแน่นจนเส้นเอ็นปูดโปน ทันใดนั้น หางตาพลันเหลือบเห็นเงาร่างหนึ่งยืนอยู่ไม่ไกล อเนาพลชะงักไปครู่หนึ่ง ดวงตาคมค่อยๆแข็งกร้าวขึ้นทีละน้อย "มึง..." "ไอ้เพชร!" ร่างสูงลุกพรวดขึ้น "เพราะมึง!" นิ้วแกร่งชี้ตรงไปยังคนตรงหน้า "เพราะมึงพรากมังจีนองไปจากกู!" ลมหายใจของอเนาพลเริ่มติดขัด "ขุนนางพวกนั้นจึงไม่เชื่อฟังกู!" ร่างบางสะดุ้งสุดตัว ถาดของหวานในมือสั่นเทา "พระองค์เพคะ..." เสียงหวานเอ่ยอย่างหวาดหวั่น "หม่อมฉันซินเลเองเพคะ" แต่ถ้อยคำนั้นกลับไม่อาจทะลุผ่านม่านแห่งความสับสนในพระทัยได้ อเนาพลผลักร่างตรงหน้าอย่างแรง ซินเลเสียหลักล้มลงกับพื้น เพล้ง! ชามกระเบื้องเคลือบแตกกระจาย เศษคมบาดฝ่ามือเรียวจนเลือดสดไหลซึมออกมาเป็นทาง ทว่าเขากลับมิได้มองเห็น อเนาพลชักดาบออกจากฝักในพริบตา ปลายคมดาบเย็นเยียบจ่ออยู่ตรงลำคอขาวระหง ซินเลตัวสั่น น้ำตาเอ่อคลอจนมองภาพเบื้องหน้าไม่ชัด "พระองค์..." นางเงยหน้าขึ้น "ลองทอดพระเนตรดูดี ๆ สิเพคะ..." น้ำเสียงนั้นสั่นเครือ "ว่าหม่อมฉันคือผู้ใด" ราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจ อเนาพลชะงัก ดวงตาคมเบิกกว้าง สติที่หลุดลอยไปชั่วขณะพลันกลับคืนมา อเนาพลรีบปล่อยดาบในมือ เคร้ง! ดาบตกกระทบพื้นหินเสียงดัง "ซินเล..." น้ำเสียงนั้นแหบพร่า พระองค์รีบประคองนางให้ลุกขึ้น "ข้า..." แต่คำขอโทษกลับติดอยู่ในลำคอ ทว่าซินเลกลับมิยอมให้อีกฝ่ายแตะต้อง น้ำตายังคงไหลอาบแก้มนาง "หม่อมฉันไม่รู้ว่าพระองค์ทรงกริ้วผู้ใดมา" นางมองพระองค์ด้วยแววตาเจ็บปวด "แต่หม่อมฉันมิใช่เขา" เสียงหวานสั่นเครือ "เหตุใดจึงทำกับหม่อมฉันถึงเพียงนี้" สิ้นคำ นางก็หันหลังเดินจากไปทันที โดยไม่หันกลับมาอีกเลย ประตูตำหนักปิดลง เหลือเพียงร่างสูงของอเนาพลยืนอยู่ท่ามกลางความเงียบงันในท้องพระโรง ภายในตำหนักของซินเล(ห้องเก่าของมังจีนอง) ร่างบางนั่งนิ่งอยู่บนตั่งไม้ น้ำตายังคงไหลไม่ขาดสาย ลึกๆแล้วนางเริ่มไม่อยากทำร้ายอเนาพลอีกต่อไป ทุกครั้งที่เห็นอาการของเขาทรุดลงเพราะมือของตนที่ลอบใส่ยาลงในสำรับทุกมื้อ ทุกครั้งที่เห็นเขาเป็นทุกข์เพราะตนที่คอยรินสุราให้เขาจอกแล้วจอกเล่า หัวใจของนางก็ยิ่งหนักอึ้ง แต่หน้าที่สำคัญกว่าความรู้สึก หากวันนั้นมังจีนองไม่ยื่นมือเข้าช่วย นางคงยังติดอยู่ในโรงคณิกา ต้องขายรอยยิ้มและร่างกายให้บุรุษแปลกหน้า อาจติดโรคร้าย อาจตายอย่างไร้ค่า บุญคุณนั้นใหญ่หลวงเกินกว่านางจะทรยศได้ ซินเลหลับตาลง ปล่อยให้น้ำตาไหลเงียบๆ และให้เสียงในใจดังขึ้นแทน 'พระองค์ หม่อมฉันขอโทษ' 'หม่อมฉันมิอาจรักพระองค์ได้' ริมฝีปากบางของนางเม้มแน่น 'หม่อมฉันโง่นัก' 'รู้ทั้งรู้ว่าสุดท้ายจะต้องเจ็บ แต่ก็ยังปล่อยให้หัวใจถลำลึกลงไป' 'ทั้งที่เรายืนอยู่คนละฝั่งมาตั้งแต่แรก' 'ความฝันที่หม่อมฉันแอบเก็บไว้ในใจ คงไม่มีวันเป็นจริง' ไม่นานนักเสียงเปิดประตูก็ดังขึ้น ซินเลรีบปาดน้ำตา ร่างสูงของอเนาพลก้าวเข้ามา ใบหน้าของเขาดูอิดโรยกว่าทุกวันและแฝงไปด้วยความรู้สึกผิดอย่างเห็นได้ชัด "ข้าพาหมอหลวงมาทำแผลให้เจ้า" ซินเลก้มหน้าไม่กล้าสบตา "ขอบพระทัยเพคะ แต่หม่อมฉันมิได้เป็นอันใดมาก" "พระองค์เสด็จกลับไปเถิดเพคะ" ดวงตาคมของเขาทอดมองแผลที่มือนาง "แต่..." "หม่อมฉันอยากอยู่คนเดียว" อเนาพลยืนนิ่งอยู่ชั่วครู่ "อืม" เขาตอบสั้นๆเพียงคำเดียว แล้วหันหลังจากไปพร้อมหมอหลวง เมื่อประตูปิดลงอีกครั้ง น้ำตาที่นางกลั้นไว้ไหลออกมาอีกครา ซินเลยกมือขึ้นมองเลือดที่เริ่มแห้งกรัง ก่อนหัวเราะออกมาเบาๆทั้งน้ำตา 'ชีวิตนี้ข้าไม่เคยได้รับความรักจากชายใดมาก่อน' 'พ่อก็เป็นผีพนัน ส่วนบุรุษในโรงคณิกาน่ะหรือทำเหมือนข้ามิใช่คน' 'เขาเป็นคนแรกที่มอบความอบอุ่นหัวใจให้แก่ข้า' 'มิเคยคิดรังเกียจรังเกียจภูมิหลังของข้า' 'คงมิแปลกกระมังหากหัวใจเจ้ากรรมจะมิรักดี' นางหลับตาลงปล่อยให้น้ำตาไหลผ่านแก้ม 'ซินเล เลิกฝันกลางวันเสียที' 'คนเช่นเขาจะมารักเจ้าได้อย่างไร' 'และหากวันใดที่เขารู้ความจริง ว่าเจ้าทำสิ่งใดลงไปบ้าง' หัวใจของนางปวดหนึบราวกับถูกบีบรัด 'มีหรือ จะไว้ชีวิตเจ้า' ดวงตาคู่สวยทอดมองออกไปนอกหน้าต่าง 'หากข้าเป็นอันใดไป พี่ตูตูจะอยู่เช่นไรเล่า' ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วทั้งห้อง เหลือเพียงเสียงสะอื้นไห้ของซินเล แต่ไม่ว่านางจะพร่ำบอกตนเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพียงใด ใจเจ้ากรรมก็ยังมิยอมเชื่อฟัง

พริมาลิน🧿

Open In TikTok:

Region: TH

Sunday 07 June 2026 01:24:02 GMT