@egshiglen__inmk: Хөвсгөлийн нутгийн Жаран Цагаан гэх газар эртнээс хачин домогтой байжээ. Хүмүүс "нар жаргасны дараа тэр хавиар ганцаараа бүү яв" гэж ярьдаг байсан ч яагаад гэдгийг нь сайн мэддэггүй байв. Нэгэн намрын орой Бат гэдэг залуу найзуудынхаа хэлснийг тоолгүй Жаран Цагаан руу ганцаараа морджээ. Тэр шөнө саргүй, тэнгэр бүрхэг байсан тул орчин маш харанхуй байв. Замын дунд явж байтал холоос эмэгтэй хүний аяархан уйлах чимээ сонсогдов. — Туслаач... Бат эхэндээ салхины чимээ байх гэж бодсон ч удалгүй дахиад сонсогдов. — Туслаач... Чимээ яг ард нь сонсогдсон тул эргэж харвал хэн ч байсангүй. Тэр айдастай ч мориндоо ташуур өгөөд цааш явжээ. Гэтэл морь нь гэнэт зогсож, чичирч эхлэв. Амьтад заримдаа хүний мэдэрдэггүй зүйлийг мэдэрдэг гэдэг. Тэр үед Бат замын хажууд цагаан хувцастай хүн зогсож байгааг олж харлаа. Харанхуйд нүүр нь үзэгдэхгүй байв. — Та зүгээр үү? гэж Бат асуув. Хариу алга. Хэсэг хугацааны дараа тэр хүн толгойгоо аажуухан өргөжээ. Гэвч нүүр байхгүй байв. Нүд ч үгүй. Ам ч үгүй. Зөвхөн хав хар хоосон нүүр. Бат айсандаа морио эргүүлэн давхих гэтэл араас нь олон хүний шивнээ зэрэг сонсогдов. — Эргээд хар... — Эргээд хар... — Эргээд хар... Тэр эргэж хараагүй. Давхисаар сумын төвд хүрч иржээ. Гэртээ ирээд тайвширсан гэж бодсон ч шөнө унтаж байхад нь цонхны гаднаас тогших чимээ гарав. Тог... тог... тог... Бат хөшгөө сөхөж харсангүй. Гэвч өглөө болоход цонхон дээр нь манан татсан шилэн дээр хэн нэгэн дотроос нь бичсэн мэт нэг өгүүлбэр үлджээ. "Чи өчигдөр эргэж харсан бол надтай үлдэх байсан..." Түүнээс хойш Бат Жаран Цагааны тухай хэзээ ч ярьдаггүй болсон гэдэг. Харин нутгийнхан зарим шөнө тэр хавиар явахдаа салхины чимээн дунд нэгэн эрэгтэй хүний хоолой сонсдог гэж ярьдаг. "Эргээд битгий хар..."

luvly.mæzû

Open In TikTok:

Region: MN

Monday 08 June 2026 03:03:46 GMT