တကယ်တော့ ကျွန်တော်တို့လို Overthinker တွေဟာ အပြင်ပန်းကြည့်ရင် အေးဆေးတည်ငြိမ်နေပုံရပေမယ့် ရင်ဘတ်ထဲမှာတော့ မီးတောင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲလုနီးပါး ဆူညံနေတတ်ကြတာပါ။ အထူးသဖြင့် အချစ်ရေးမှာဆိုရင် ပိုဆိုးတာပေါ့။ တစ်ဖက်လူက သတိမထားမိဘဲ ပြောလိုက်တဲ့ စကားတစ်ခွန်း၊ ဒါမှမဟုတ် စာပြန်နောက်ကျသွားတဲ့ မိနစ်ပိုင်းလေးတွေကအစ ကျွန်တော်တို့အတွက်တော့ တစ်ညလုံး အိပ်မရအောင် နှိပ်စက်တဲ့ အဆိပ်အတောက်တွေ ဖြစ်သွားရတတ်တယ်။ " ငါ တစ်ခုခု မှားပြောမိလို့လား"၊ "သူ ငါ့ကို စိတ်ကုန်သွားပြီလား"၊ "ငါ့ထက် သာတဲ့သူ တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ စကားပြောနေတာလား" ဆိုတဲ့ အတွေးပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင်က ဦးနှောက်ထဲမှာ နေရာယူလာတဲ့အခါ ဘယ်သူမှ လာတိုက်ခိုက်စရာမလိုဘဲ ကိုယ့်အတွေးနဲ့ကိုယ် အကြိမ်ကြိမ် လဲကျဖူးပါတယ်။ ကိုယ့်ရဲ့ ချစ်လွန်းတဲ့စိတ်နဲ့ ဆုံးရှုံးရမှာ ကြောက်တဲ့ စိုးရိမ်စိတ်တွေကပဲ ကိုယ့်ကိုပြန်သတ်မယ့် ဓားသွားတွေ ဖြစ်လာတာပါ။ တစ်ဖက်လူက ဘာရည်ရွယ်ချက်မှမရှိဘဲ လုပ်လိုက်တဲ့ အပြုအမူသေးသေးလေးတစ်ခုကို အဓိပ္ပာယ်ပေါင်းစုံ ဖွေရှာရင်း၊ မဖြစ်လာသေးတဲ့ ပြဿနာတွေကို ကြိုတွေးပြီး ဝမ်းနည်းနေရတာဟာ တကယ့်ကို ပင်ပန်းဖို့ကောင်းတဲ့ အလုပ်တစ်ခုပါ။ တစ်ခါတလေကျရင် ကိုယ့်စိတ်က ဖန်တီးလိုက်တဲ့ "မကောင်းမြင်စိတ်" တွေနောက်ကို လိုက်ရင်းနဲ့ပဲ ကိုယ့်ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတွေကို ကိုယ်တိုင် ပြန်ဖျက်ဆီးမိခဲ့တာတွေ ခဏခဏပါပဲ။ ဘယ်သူမှ လာပြီး နာကျင်အောင် လုပ်စရာမလိုပါဘူး... ကိုယ့်ရဲ့ အတောမသတ်နိုင်တဲ့ အတွေးကမ္ဘာထဲမှာတင် လမ်းပျောက်ရင်း၊ အထီးကျန်ရင်းနဲ့တင် ကျွန်တော်တို့ဟာ အကြိမ်ကြိမ် သေဆုံးပြီးသား ဖြစ်နေပါပြီ။ Overthinker တစ်ယောက်ရဲ့ အဆိုးဝါးဆုံး ကံကြမ္မာကတော့ ကိုယ်အချစ်ဆုံးလူက ဘာမှမလုပ်ဘဲ နေနေရင်တောင်မှ ကိုယ့်အတွေးနဲ့ကိုယ် လောင်ကျွမ်းနေရတာပါပဲ။ - @swtpotatoh