@udaskahanyon: پيار شايد هن دنيا جو واحد اهڙو احساس آهي، جنهن جي خواهش هر دل ۾ جنم وٺندي آهي. هر ماڻهو پنهنجي زندگيءَ ۾ ڪنهن نه ڪنهن موڙ تي ڪنهن چهري، ڪنهن آواز يا ڪنهن شخصيت ڏانهن ڇڪجندو ضرور آهي. محبت ڪرڻ ۾ ته سڀئي پاڻ کي بهادر سمجهندا آهن، پر محبت کي نڀائڻ جي منزل تي پهچي گهڻا ماڻهو ٿڪجي پوندا آهن. اتي ئي وفا ڪندڙ ۽ رڳو محبت جا دعويدار الڳ ٿي بيهندا آهن. عجيب ڳالهه اها آهي ته محبت جي محفل ۾ ڏوهاري به سڀ هوندا آهن، پر سزا اڪثر ان شخص کي ملندي آهي، جيڪو سڀ کان وڌيڪ سچو هوندو آهي. جيڪو پنهنجا خواب قربان ڪري، پنهنجون خواهشون دفن ڪري، ڪنهن ٻئي جي خوشيءَ کي پنهنجي خوشي سمجهي ويهي رهندو آهي. اهو شخص، جيڪو هر ڏک ۾ ساٿ ڏئي، هر خاموشيءَ جي معنيٰ سمجهي، هر ناراضگيءَ کي محبت سان برداشت ڪري، آخرڪار اهو ئي سڀ کان وڌيڪ زخمي ٿيندو آهي. وفا ڪندڙ ماڻهوءَ جي دل ڪنهن شيشي وانگر هوندي آهي. هو هر ٽٽڻ جي آواز کي پنهنجي اندر دفن ڪري ڇڏيندو آهي. هو روئندو به آهي ته ماڻهن کان لڪي، مسڪرائيندو به آهي ته جيئن ڪنهن کي سندس درد جو اندازو نه ٿئي. پر سندس اندر ۾ هڪ اهڙو ويران شهر آباد هوندو آهي، جتي يادون ماتم ڪنديون رهنديون آهن ۽ اميدون آهستي آهستي دم ٽوڙينديون رهنديون آهن. ڪڏهن ڪڏهن انسان سوچيندو آهي ته شايد محبت ۾ سڀ کان وڏي غلطي وفا ڪرڻ ئي آهي. ڇو ته بي وفا ماڻهو ته آسانيءَ سان نوان رستا ڳولي وٺندا آهن، پر وفا ڪندڙ ماڻهو سالن تائين ساڳئي موڙ تي بيٺو رهندو آهي. هو انهن قدمن جي آوازن جو انتظار ڪندو رهندو آهي، جيڪي شايد ڪڏهن به واپس نه اچڻا هوندا آهن. وقت گذرندو رهندو آهي، موسمون بدلجنديون رهنديون آهن، پر ڪجهه دلين ۾ ڪجهه نالا هميشه لاءِ رهجي ويندا آهن. اهي نالا جيڪي هاڻي ڪنهن جي زندگيءَ جو حصو نه هوندا آهن، پر يادگيرين جي ڪتاب ۾ امر ٿي ويندا آهن. وفا ڪندڙ ماڻهو انهن نالن کي وسارڻ جي هزار ڪوشش ڪندو آهي، پر هر ڪوشش کان پوءِ کيس اهو احساس ٿيندو آهي ته ڪجهه ماڻهو وسارڻ لاءِ نه، رڳو سڄي عمر ياد رکڻ لاءِ ملندا آهن. شايد انهيءَ ڪري چيو ويندو آهي ته پيار سڀ ڪندا آهن، پر وفا هر ڪنهن جي وس جي ڳالهه ناهي. محبت جا دعويدار ته هر گهٽيءَ ۾ ملندا آهن، پر محبت جي صليب تي ٽنگجڻ جو حوصلو رڳو وفادارن وٽ هوندو آهي. ۽ پوءِ هڪ ڏينهن، جڏهن سڀئي ماڻهو پنهنجي پنهنجي منزلن ڏانهن هليا ويندا آهن، تڏهن وفا ڪندڙ شخص خاموشيءَ سان زندگيءَ جي ڪنهن ڪنڊ ۾ ويهي اهو سوچيندو آهي ته محبت آخر گناھ ته نه هئي، پر جيڪڏهن هئي به، ته ان جي سڀ کان وڏي سزا کيس صرف ان ڪري ملي، جو هن محبت نه، پر وفا ڪئي هئي. سندس دل تي رهجي ويل زخم ئي ان ڳالهه جا شاهد هوندا آهن ته محبت جي عدالت ۾ فيصلو هميشه انصاف سان نه، پر قسمت جي قلم سان لکيو ويندو آهي. #foryou #اداس_ڪهاڻيون #foryoupage #foryouofficial