@ashok33590: त्यो दिन नेपालले केवल १२ जना नागरिक गुमाएको थिएन, उसले १२ वटा परिवारको भविष्य गुमाएको थियो। १२ जना आमाहरूले आफ्ना छोराहरू गुमाएका थिए। १२ जना श्रीमतीहरूले आफ्नो जीवनसाथी गुमाएका थिए। दर्जनौँ छोराछोरीहरूले आफ्नो बुबा गुमाएका थिए। सन् २००४ अगस्ट ३१। काठमाडौँको एउटा म्यानपावर कम्पनीले उनीहरूलाई एउटा सपना बेचेको थियो। "जोर्डनको राम्रो होटलमा काम छ। तलब पनि राम्रो छ।" गरिबीले थिचिएका ती नेपाली दाजुभाइहरूलाई त्यो सपना स्वर्ग जस्तै लाग्यो। कसैले आमाको उपचार गराउने सपना देखेका थिए, कसैले छोराछोरीलाई राम्रो विद्यालय पढाउने। कसैले ऋण तिर्ने आशा बोकेका थिए भने कसैले घर बनाउने। आफ्नो गाउँ, आफ्नो परिवार र आफ्ना प्रियजनलाई बिदाइ गर्दै उनीहरू विदेश उडे। तर उनीहरूलाई थाहा थिएन—उनीहरू रोजगारीका लागि होइन, एउटा भयावह परिस्थितितर्फ पठाइँदै थिए। जोर्डन पुगेपछि उनीहरूको पासपोर्ट खोसियो। उनीहरूलाई झुक्याएर युद्धले जलेको इराक पुर्‍याइयो। त्यहाँ उनीहरूलाई काम गर्न बाध्य बनाइयो। घरमा परिवारहरू खुसी थिए। "अब छोरोले फोन गर्ला।" "अब श्रीमानले खबर पठाउलान्।" सबै प्रतीक्षामा थिए। तर फोन आएन। एक दिन संसारलाई स्तब्ध बनाउने एउटा भिडियो सार्वजनिक भयो। त्यो भिडियोमा १२ जना नेपालीहरू घुँडा टेकेर बसेका थिए। उनीहरूको आँखामा डर थियो। जीवन बचाउने अन्तिम आशा थियो। उनीहरू सैनिक थिएनन्। उनीहरू राजनीतिज्ञ थिएनन्। उनीहरू केवल श्रमिक थिए। तर त्यो दिन उनीहरूलाई कुनै दया देखाइएन। अतिवादी समूहले ती १२ नेपाली दाजुभाइहरूको ज्यान लियो। केही क्षणमै १२ वटा सपना, १२ वटा भविष्य र १२ वटा परिवारको खुसी समाप्त भयो। सायद अन्तिम क्षणमा उनीहरूलाई आफ्नी आमा सम्झना आयो होला। सायद आफ्ना साना छोराछोरीहरूको अनुहार आँखाअघि आयो होला। सायद उनीहरूले सोचे होलान्— "हामी त केवल काम गर्न आएका थियौँ... हाम्रो दोष के थियो?" त्यो खबर सार्वजनिक भएपछि नेपाल रोयो। काठमाडौंका सडकहरू आक्रोश र पीडाले भरिए। हजारौँ नेपालीहरू सडकमा उत्रिए। प्रत्येक घरमा शोक छायो। प्रत्येक आँखामा आँसु थियो। वर्षौँ बितिसके। तर ती १२ परिवारको घाउ अझै निको भएको छैन। आज पनि जब हामी रेमिट्यान्सको कुरा गर्छौँ, देशको अर्थतन्त्रको कुरा गर्छौँ, तब हामीले सम्झिनुपर्छ—यो देशमा आउने धेरै पैसाको पछाडि नेपाली श्रमिकहरूको पसिना मात्र होइन, असंख्य त्याग, पीडा र बलिदान पनि मिसिएको छ। ती १२ नेपाली दाजुभाइहरू केवल श्रमिक थिएनन्। उनीहरू सपना थिए। उनीहरू आशा थिए। उनीहरू कसैको संसार थिए। आज पनि नेपालले उनीहरूलाई बिर्सिएको छैन। ती १२ अमर नेपाली आत्माहरू प्रति हार्दिक श्रद्धाञ्जली। 🙏🕯️💔🇳🇵 कहिलेकाहीँ इतिहासका सबैभन्दा ठूलो दुःखहरू युद्धमा होइन, राम्रो भविष्य खोज्दै घर छोडेका निर्दोष मानिसहरूको अधुरो यात्रामा लेखिएका हुन्छन्।#NeverForget 💔

ई श्व र🕉️

Open In TikTok:

Region: NP

Thursday 11 June 2026 08:44:34 GMT