@uktmv0: Oʻsha kuni men aqlimdan ayrilay degan edim... ​Uydagi ishlarni kam qilganim sababli onam meni: "Ish qilishni oʻrganib kel," — deb buvimnikiga joʻnatib yuborgan edilar. Men buvimnikida bir haftacha yashadim. Ular menga osh qilishni, non yopishni oʻrgatdilar. ​Bir kuni buvim Qur'on oʻqib oʻtirganlarida, mendan: — Sen Qur'on oʻqishni bilasanmi? — deb soʻrab qoldilar. — Yoʻq, — dedim. Oʻsha paytda haqiqatan ham oʻqishni bilmasdim. Keyin buvim: "Mana bu surani yozib ol, shuni yodla," — deb menga bir qogʻozga yozib bergan edilar. Hozir u qogʻoz yoʻqolib ketgan, hatto ichida nima deb yozilganini ham eslolmayman... ​Shundan soʻng uyimizga qaytdim. Oʻsha kunlari uyimizga ustalar tushgan edi. Bir kuni buvim onamga qoʻngʻiroq qilib: "Siz qilgan oshni rosa yegim kelyapti, pishirib bering," — debdilar. Onam oshni damlab, meni joʻnatmoqchi boʻldilar, lekin negadir umuman borgim kelmadi. Agar oʻshanda buvimni butunlay yoʻqotishimni bilganimda edi... ​Uydagi qoqon giloslardan yuvib, oshga qoʻshib olib bordim. Buvim ham, bobom ham meni rosa duo qilishdi. ​Oradan bir haftacha oʻtib, buvim shifoxonaga tushib qoldilar. Oʻsha paytda shifokorlar u kishiga COVID-19ga qarshi vaksina yuborishgan ekan. Bu vaksina buvimga juda yomon taʼsir qilibdi. Buvimning jigarlarida tosh bor edi, u kattalashib ketgan ekan, buning ustiga qandli diabet (saxar) xastaliklari ham bor edi. ​Vaziyat ogʻirlashgach, dadam va amakilarim buvimni tuman shifoxonasidan olib chiqib, shahardagisiga olib ketishdi. Shunda ham men oʻsmirlik qilib, loaqal bir marta boʻlsa ham koʻrgani bormabman. Bu u kishini oxirgi koʻrishim ekanligini xayolimga ham keltirmagan edim. Yoshi kichik boʻlsam-da, hamma narsani sezib, bilib turardim. Ota-onamning oʻzaro gaplashib oʻtirganlarini eshitib qoldim: shifokorlarning oxirgi javobi "Tayyorgarlik koʻraveringlar, davosi yoʻq," boʻlibdi. ​Ming alam bilan buvimni shahardan uyga olib kelishdi. Buvimning butun badanyuzlari shishib, sargʻayib ketgan edi. Oʻsha kunlarning birida ammam buvimning yonlarida oʻtirganlarida, buvim: "Koʻzimga bir yosh, chiroyli bola koʻrinyapti, meni chaqiryapti, qara," — debdilar. Aslida u yerda hech qanday bola yoʻq edi... ​Buvim hushlaridan ketib qolganlaridan keyin, ularni yana oʻzimizning shifoxonaga olib ketishdi. Biz — hamma nabiralar bir xonada qolgan edik, kattalarning barchasi shifoxonaga ketgandi. Hammamiz xavotir olib, yigʻlab oʻtirsak, bobom kirib qoldilar va xafa boʻlib, bizni "Uxlanglar" deb urishib berdilar. Bobomni bunday ahvolda birinchi marta koʻrishim edi. ​Sahar payti bobom yugurib kirib, yigʻi aralash: "Buvingni berib qoʻydik..." — dedilar-u, taqillatib chiqib ketdilar. Opam va boshqa nabiralar bilan ishonmay tashqariga yugurdik. Qarasak, kelnoyim oshxonada yigʻlab oʻtiribdi. Oʻsha soniyalarda men buvimdan butunlay ayrilganimizni anglab yetdim. ​Keyin kattalar keldi, odamlar toʻplana boshladi. Men shok holatida edim, koʻz yoshlarimni toʻxtatolmasdim. Umrimda amakilarim va dadamning yigʻlaganini koʻrmagan edim, oʻshanda koʻrdim. Birozdan soʻng mashinada amakim buvimning mayitini olib keldi va bir xonaga qoʻyishdi. Odamlar birma-bir u kishi bilan vidolashgani kira boshladi. ​Nihoyat, men va singlimning navbati keldi. Kattalar: "Oxirgi marta buvinglarni koʻrib qolinglar," — deyishdi. Men nima boʻlayotganini haligacha toʻliq tushunmasdim. Xonaga kirsam, buvim jonsiz yotibdilar... Qoʻllaridan ushladim, yuzlaridan oʻpib, quchoqladim — muzdek edilar... ​Oʻsha ogʻir kundan keyin buvim tushlarimga juda koʻp kiradigan boʻldilar. Hozirgi kunga kelib esa, endi tushlarimga kirmay qoʻydilar...

m

Open In TikTok:

Region: UZ

Saturday 13 June 2026 15:07:50 GMT