@estoloje.3003: #raste_lak #acitve #foryooooouuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuu #قورئانی_پیرۆز🌹 #قورئان_ئارامی_دڵان🕋📿

✪ Estoloje / ئیسـتۆلۆجی ✪
✪ Estoloje / ئیسـتۆلۆجی ✪
Open In TikTok:
Region: IQ
Saturday 13 June 2026 16:07:44 GMT
6144
548
12
64

Music

Download

Comments

user7346317668221
ڕئزدار ڕئژييار :
2026-06-13 22:24:11
0
earan_adnan
ياران عدنان💐 :
🥰🥰🥰🥰
2026-06-13 16:12:23
1
user6817611354130
اسماعيل شواني :
🌹🌹🌹
2026-06-19 19:03:43
0
harde873
Harde :
🥰🥰🥰
2026-06-13 16:10:16
0
mhamadhalaq1
mhamadhalaq1 :
❤️❤️❤️
2026-06-18 13:42:30
0
korsharash
korsha rash🦁 :
🥰🥰🥰
2026-06-13 22:48:04
0
dlovantaqana5
Dlovan Taqana :
❤️❤️❤️
2026-06-13 16:10:51
0
hazhar_salman
hazhar_Bradosti :
❤️
2026-06-18 23:08:08
0
ic_wlat
﮼جوحاگەردی♥️ :
♥️
2026-06-19 19:19:42
0
To see more videos from user @estoloje.3003, please go to the Tikwm homepage.

Other Videos

นิยายเเรงดึงดูดระหว่างเรา  ตอนที่3 คาเฟ่ที่กลายเป็นที่ปลอดภัยของใครบางคน “ไม่ต้องเข้าใจเราทุกอย่างก็ได้ แค่ไม่เดินหนีไปตอนเราอ่อนแอ ก็ขอบคุณมากแล้ว” – บันทึกเช้าวันพุธ อากาศเย็นกว่าทุกวัน เมฆเทาหนาแน่นเหมือนฟ้าจะร้องไห้ได้ทุกเมื่อแต่น้ำค้างก็ยังเดินเข้าร้านลำพูคาเฟ่ฯ ตรงเวลา เธอสวมเสื้อไหมพรมคอเต่าสีขาวซีด พันคอสีน้ำตาลเข้มพันรอบลำคอ ใบหน้าเธอดูอ่อนล้ากว่าวันก่อน ๆ ขอบตาคล้ำจาง ๆ เหมือนไม่ได้นอนเต็มตา เธอไม่ได้พูดอะไรกับใคร แค่พยักหน้าเบา ๆ ให้พนักงานแล้วเดินตรงไปยังโต๊ะริมหน้าต่างที่กลายเป็น “ที่ของเธอ” แสงเหนือสังเกตได้ทันที เขารินน้ำเปล่าใส่แก้ว วางข้างกาแฟเย็นที่ไม่ได้เพิ่มช็อตเหมือนเมื่อวาน แต่เพิ่มใจ…ในการชงมากกว่าเดิม “วันนี้ไม่ค่อยสบายหรือเปล่าครับ” เขาถามหลังจากวางเครื่องดื่ม เสียงของเขานุ่มเท่าเดิม แต่แฝงความห่วงใยไว้ในทุกคำ เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แล้วส่ายหัวเบา ๆ “แค่ฝันแปลก ๆ มาทั้งคืนค่ะ” “ฝันแบบไหนครับ?” เขาไม่ได้เร่ง ไม่ได้จ้อง แค่ถาม…อย่างคนที่อยากรู้โดยไม่ฝืนใจ น้ำค้างชั่งใจอยู่ครู่ ก่อนจะถอนหายใจ “ฝันว่าเราหายไปค่ะ” “ไม่มีใครสังเกตเลยว่าเราหายไป… เหมือนเราถูกลบออกจากโลกทีละนิด” แสงเหนือเงียบไปชั่วขณะ เหมือนกำลังกลืนถ้อยคำบางอย่างไว้ ก่อนจะพูดว่า… “บางคนบนโลกนี้…อาจมีแค่คนเดียวที่มองเห็นเขาได้จริง ๆ” “แล้วคุณก็อาจยังไม่เจอคนนั้นก็ได้…หรืออาจจะเจอแล้ว แต่ยังไม่รู้ตัว” น้ำค้างนิ่งไป เธอไม่แน่ใจว่าเขาหมายถึงอะไร แต่มีบางอย่างในคำพูดนั้นที่คล้ายกับ “ความหวัง” ความหวังเล็ก ๆ ที่โผล่มาในวันที่หัวใจรู้สึกกลวง บ่ายวันนั้น เธอไม่ได้วาดรูป แค่เปิดสมุดบันทึก แล้วเขียนข้อความลงไป “เรายังอยู่ตรงนี้นะ ถึงแม้บางวันจะรู้สึกว่าไม่มีใครเห็นเลยก็ตาม” ก่อนจะลุกขึ้นและเดินไปวางสมุดเล่มนั้นไว้ที่เคาน์เตอร์ จงใจ เหมือนตอนที่เคย บางครั้ง คนสองคนที่กลัวการหายไป อาจได้พบกันในความเงียบเดียวกันนั้นเอง #นิยายreadawrite #นามปากกาน้ำค้างพิมพ์ลภัส #น้ําค้างพิมพ์ลภัส #tiktok #นามปากกา " width="135" height="240">
นิยายเเรงดึงดูดระหว่างเรา ตอนที่3 คาเฟ่ที่กลายเป็นที่ปลอดภัยของใครบางคน “ไม่ต้องเข้าใจเราทุกอย่างก็ได้ แค่ไม่เดินหนีไปตอนเราอ่อนแอ ก็ขอบคุณมากแล้ว” – บันทึกเช้าวันพุธ อากาศเย็นกว่าทุกวัน เมฆเทาหนาแน่นเหมือนฟ้าจะร้องไห้ได้ทุกเมื่อแต่น้ำค้างก็ยังเดินเข้าร้านลำพูคาเฟ่ฯ ตรงเวลา เธอสวมเสื้อไหมพรมคอเต่าสีขาวซีด พันคอสีน้ำตาลเข้มพันรอบลำคอ ใบหน้าเธอดูอ่อนล้ากว่าวันก่อน ๆ ขอบตาคล้ำจาง ๆ เหมือนไม่ได้นอนเต็มตา เธอไม่ได้พูดอะไรกับใคร แค่พยักหน้าเบา ๆ ให้พนักงานแล้วเดินตรงไปยังโต๊ะริมหน้าต่างที่กลายเป็น “ที่ของเธอ” แสงเหนือสังเกตได้ทันที เขารินน้ำเปล่าใส่แก้ว วางข้างกาแฟเย็นที่ไม่ได้เพิ่มช็อตเหมือนเมื่อวาน แต่เพิ่มใจ…ในการชงมากกว่าเดิม “วันนี้ไม่ค่อยสบายหรือเปล่าครับ” เขาถามหลังจากวางเครื่องดื่ม เสียงของเขานุ่มเท่าเดิม แต่แฝงความห่วงใยไว้ในทุกคำ เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แล้วส่ายหัวเบา ๆ “แค่ฝันแปลก ๆ มาทั้งคืนค่ะ” “ฝันแบบไหนครับ?” เขาไม่ได้เร่ง ไม่ได้จ้อง แค่ถาม…อย่างคนที่อยากรู้โดยไม่ฝืนใจ น้ำค้างชั่งใจอยู่ครู่ ก่อนจะถอนหายใจ “ฝันว่าเราหายไปค่ะ” “ไม่มีใครสังเกตเลยว่าเราหายไป… เหมือนเราถูกลบออกจากโลกทีละนิด” แสงเหนือเงียบไปชั่วขณะ เหมือนกำลังกลืนถ้อยคำบางอย่างไว้ ก่อนจะพูดว่า… “บางคนบนโลกนี้…อาจมีแค่คนเดียวที่มองเห็นเขาได้จริง ๆ” “แล้วคุณก็อาจยังไม่เจอคนนั้นก็ได้…หรืออาจจะเจอแล้ว แต่ยังไม่รู้ตัว” น้ำค้างนิ่งไป เธอไม่แน่ใจว่าเขาหมายถึงอะไร แต่มีบางอย่างในคำพูดนั้นที่คล้ายกับ “ความหวัง” ความหวังเล็ก ๆ ที่โผล่มาในวันที่หัวใจรู้สึกกลวง บ่ายวันนั้น เธอไม่ได้วาดรูป แค่เปิดสมุดบันทึก แล้วเขียนข้อความลงไป “เรายังอยู่ตรงนี้นะ ถึงแม้บางวันจะรู้สึกว่าไม่มีใครเห็นเลยก็ตาม” ก่อนจะลุกขึ้นและเดินไปวางสมุดเล่มนั้นไว้ที่เคาน์เตอร์ จงใจ เหมือนตอนที่เคย "ลืมไว้" ในวันแรก แสงเหนือมองเธอด้วยแววตาเหมือนเข้าใจ เขาไม่ได้เปิดอ่านทันที แต่หยิบมันไว้ข้างตัว เหมือนของบางอย่างที่มีความหมาย หลังจากเธอกลับไปแล้ว เขาจึงค่อยเปิดมัน ข้อความที่เธอเขียน…มีหมึกเปื้อนน้ำบาง ๆ เขาไม่แน่ใจว่าเป็นหยดน้ำจากแก้ว หรือหยดน้ำตา แต่เขาเข้าใจดี บางครั้ง ความรู้สึกของคนเราก็ล้นจนไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว เขาหยิบปากกา แล้วเขียนตอบไว้บรรทัดล่างสุดเป็นครั้งแรกที่เขา “ตอบกลับ” บนหน้าสมุดเล่มนั้น “ผมเห็นครับเห็นว่าคุณยังอยู่ตรงนี้และคุณไม่ได้ไร้ตัวตนเลยสักนิดเดียว” และในค่ำคืนนั้น...คาเฟ่เล็ก ๆ ที่เงียบสงบหลังปิดร้าน ก็กลายเป็นพื้นที่ปลอดภัยของชายคนหนึ่ง ที่เคยเชื่อว่า…ไม่มีใครมองเห็นตัวตนของเขาเลยเช่นกัน > บางครั้ง คนสองคนที่กลัวการหายไป อาจได้พบกันในความเงียบเดียวกันนั้นเอง #นิยายreadawrite #นามปากกาน้ำค้างพิมพ์ลภัส #น้ําค้างพิมพ์ลภัส #tiktok #นามปากกา

About