@user5fbpjtni4k: “Her gece, park sessizleşip etrafta kimse kalmadığında, bu baba oğlunu kaybettiği aynı yere geri döner. Birlikte oynadıkları salıncakların yanına gider ve orada, yanlarında, sessizce onları izlerken paylaştıkları anları hatırlar. Ama her geldiğinde garip bir şey olur. Salıncak yavaşça hareket etmeye başlar... rüzgar olmasa bile. Sanki görünmez biri orada oynuyormuş gibi. Adam korkmaz. Aksine... gülümser. Çünkü onun için bu hareket tek bir anlama gelir: Oglu hala onu ziyarete geliyor. “Derler ki, bir babanın sevgisi asla kaybolmaz.... ölümden sonra bile.