@udaskahanyon: اي منهنجي بي وفا محبوب.....! ڪڏهن تنهنجا لفظ منهنجي دل جي آسمان تي چمڪندڙ تارن وانگر لهندا هئا. تون چوندي هئين، "تون منهنجي دنيا آهين"، ۽ مان ان جملي کي پنهنجي وجود جو سڀ کان حسين اعزاز سمجهندو هئس. مون کي لڳندو هو ته شايد هاڻي منهنجي زندگيءَ جي اونداهين جو سفر پورو ٿيو، شايد هاڻي ڪنهن اهڙي دل جو ساٿ مليو آهي، جيڪا منهنجي دل جي ڌڙڪنن کي سمجهي سگهي ٿي. پر اڄ، جڏهن ماضيءَ جي خاڪ کي هٿن سان ڇُهيان ٿو، تڏهن محسوس ٿيندو آهي ته تنهنجا لفظ رڳو هوائن تي لکيل واعدا هئا، جيڪي پهرين ئي طوفان سان ميسارجي ويا. تون به ٻين وانگر هلي وئين. فرق رڳو ايترو هو جو ٻين مون کي اجنبي سمجهي ڇڏيو، ۽ تو مون کي پنهنجو چئي ڇڏيو؛ پوءِ اجنبي بڻجي وئي. مون پنهنجي دل جي شهر جون سڀ گهٽيون تنهنجي حوالي ڪري ڇڏيون هيون. پنهنجي خوابن جي هر دري تو لاءِ کولي ڇڏي هئي. پنهنجي روح جي هر درد جي ڪهاڻي تنهنجي ڪنن تائين پهچائي هئي. مان سمجهندو هئس ته هاڻي منهنجي ويرانيءَ جو سفر ختم ٿي ويو آهي، ڇو ته مون کي هڪ اهڙو مسافر ملي ويو آهي، جيڪو آخري منزل تائين گڏ هلندو. پر شايد مان وساري ويٺو هئس ته ڪجهه ماڻهو منزل بڻجڻ ناهن ايندا، رڳو رستن کي وڌيڪ ڏکيو ڪرڻ ايندا آهن. اڄ جڏهن تنهنجي ياد دل جي ڪنهن خاموش ڪنڊ مان اٿي بيهندي آهي، تڏهن هڪ سوال روح جي ڀتين سان ٽڪرائجي گونجندو آهي: آخر اهو ڪهڙو لمحون هو، جنهن ۾ تنهنجي نظرن مان منهنجي اهميت ختم ٿي وئي؟ آخر اهو ڪهڙو موڙ هو، جتي تنهنجي محبت جو قافلو مون کان جدا ٿي ويو؟ تون، جيڪا چوندي هئين ته "تنهنجي بغير جيئڻ جو تصور به نٿي ڪري سگهان"، اڄ منهنجي غير موجودگيءَ ۾ اهڙيءَ ريت جيئي رهي آهين، ڄڻ مان تنهنجي زندگيءَ جو ڪڏهن حصو ئي نه هئس. ۽ مان؟ مان اڄ به انهن لفظن جي قبر تي بيٺو آهيان، جيڪي تو ڪڏهن محبت جي نالي تي منهنجي دل ۾ دفن ڪيا هئا. سڀ کان وڏو درد وڇوڙو ناهي هوندو؛ سڀ کان وڏو درد اهو هوندو آهي، جڏهن ڪو ماڻهو تنهنجي زندگيءَ ۾ ڪائنات بڻجي اچي ۽ پوءِ توکي ويران رستو سمجهي ڇڏي وڃي. جڏهن ڪو تنهنجي وجود کي پنهنجي دنيا چوي، پر پوءِ تنهنجي دنيا کي ئي اجاڙي هليو وڃي. تنهنجي وڃڻ کان پوءِ مون کي خبر پئي ته محبت هميشه گڏ رهڻ جو نالو ناهي. ڪڏهن محبت هڪ اهڙو زخم به هوندي آهي، جيڪو مرڻ تائين نٿو ڀرجي. هڪ اهڙي ياد، جيڪا هر خوشيءَ جي در تي بيهي ان کي اداس ڪري ڇڏي. اڄ به منهنجي دل جي ويران شهر ۾ تنهنجي نالي جون صدائون گونجن ٿيون، پر انهن جو جواب ڏيڻ وارو ڪو به ناهي. وقت جا قافلا گذري ويا، موسمون بدلجي ويون، پر تنهنجي ياد جي خاڪ اڃا تائين منهنجي روح تي ويٺل آهي. ۽ شايد سڄي ڪهاڻي جو حاصل رڳو ايترو آهي: جيڪي ماڻهو ڪالهه چوندا هئا، "منهنجي دنيا آهين تون"، سي ئي اڄ مون کي ويران رستو سمجهي ڇڏي ويا آهن. ۽ ڪي ويران رستا، محبوبه، منزلن تائين نه پهچندا آهن؛ اهي رڳو دلين جي قبرستانن مان گذرندا آهن. 💔🥀 #foryou #udaskahanyon #foryouofficial #foryoupage #اداس_ڪهاڻيون