. 📖 فَوَيْلٌ لِّلْمُصَلِّينَ ﴿٤﴾ الَّذِينَ هُمْ عَن صَلَاتِهِمْ سَاهُونَ ﴿٥﴾ الَّذِينَ هُمْ يُرَاءُونَ ﴿٦﴾ وَيَمْنَعُونَ الْمَاعُونَ ﴿٧﴾ پس وای بر نمازگزارانی (۴) که در نماز خود سهل‌انگاری می‌کنند (۵) همان کسانی که ریا می‌کنند (۶) و دیگران را از وسایل ضروری زندگی (ماعون) منع می‌نمایند. (۷) «سوره ماعون» • ما گمان می‌کنیم همین که در صف نمازگزاران می‌ایستیم، نجات یافته‌ایم. اما قرآن در این آیات، با هشداری تکان‌دهنده، پرده از عبادتِ بی‌روح برمی‌دارد: «وای بر نمازگزاران». • این «وای»، برای کسانی نیست که نماز را ترک کرده‌اند؛ بلکه برای کسانی است که نمازشان به یک عادتِ توخالی تبدیل شده. کسانی که در آن «سهل‌انگاری» می‌کنند (به روح، حقیقت و وقت آن بی‌اهمیت‌اند) و این عبادت را نه برای خدا، که از روی «ریا» و برای جلب توجه دیگران انجام می‌دهند. • و خداوند، نشانه‌ی قطعی این نمازِ بی‌اثر را فاش می‌کند: کسی که نمازش حقیقی باشد، قلبش نرم می‌شود؛ اما این نمازگزارِ ریاکار، (همچون کسی که در آیات قبل یتیم را می‌راند) حتی از بخشیدن «وسایل ضروری و کوچک» (ماعون) به نیازمندان هم دریغ می‌کند. نمازی که ما را به «خلق» نزدیک‌تر نکند، ما را به «خالق» هم نزدیک نخواهد کرد. - @avatar__aang