လူတွေက ထင်ကြတယ်... လမ်းခွဲစကားကို စပြောတဲ့သူက ရက်စက် တယ်၊ သံယောဇဉ် ပြတ်လွယ်တယ်ပေါ့။ တကယ်တော့ အမှန်တရား က အဲဒီလို မဟုတ်ပါဘူး။ ကိုယ် တစ်သက်လုံး ဆုပ်ကိုင်ထားချင်တဲ့ လက်တစ်စုံကို ကိုယ်တိုင် ဖြုတ်ချဖို့ဆိုတာ... တွေးကြည့်တာနဲ့တင် ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ကွဲထွက်မတတ် နာကျင်ရတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ပါ။ ငါတို့ ဆက်တွဲနေရင် နှစ်ယောက်စလုံး ပိုပြီး ပင်ပန်းရတော့မယ် ဆိုတာ သိလာတဲ့အခါ၊ ဒါမှမဟုတ် အခြေအနေတွေအရ အတူတူ ရှေ့ဆက်ဖို့ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူးဆိုတာ သေချာသွားတဲ့အခါ... သူမချစ်တော့လို့ မဟုတ်ဘဲ၊ သူ့ကို အရမ်းချစ်လွန်းလို့ကို ကိုယ်တိုင် လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ရတာမျိုးပါ။ သူ့ရှေ့မှာတော့ ဘာမှမဖြစ်တော့သလို၊ အေးတိအေးစက်နိုင်လှတယ်လို့ ထင်ရပေမယ့်... ကွယ်ရာမှာတော့ အမှတ်တရဟောင်းတွေ ပြန်ကြည့်ပြီး ညတိုင်း မျက်ရည်ကျနေရတာ သူမကိုယ်တိုင်ပါပဲ။ သူ့ကို လွယ်လွယ်ကူကူ မေ့သွားနိုင်အောင်လို့၊ သူ့ဘက်က စိတ် ဖြတ်ရ လွယ်အောင်လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အဆိုးဆုံး လူတစ်ယောက် အဖြစ် ဟန်ဆောင်ပြီး ကျောခိုင်းခဲ့ရတာ တကယ့်ကို အသက်ရှူကျပ် ဖို့ ကောင်းပါတယ်။ တချို့အချစ်တွေက ပိုင်ဆိုင်ရဖို့ထက်၊ သူ ပိုပြီးအဆင်ပြေမယ့် လမ်းကို ရွေးချယ်ခွင့် ပေးလိုက်တာကမှ အချစ်စစ်ဆို တာကို နာနာကျင်ကျင် နားလည်လိုက်ရတယ်။ တစ်ခြားသူတွေရဲ့ အမြင်မှာတော့ သူမဟာ လမ်းခွဲစကား စပြောခဲ့တဲ့ 'ရက်စက်တဲ့ မိန်းကလေး' ဖြစ်ချင်ဖြစ်နေပါလိမ့်မယ်။ ဒါပေမယ့်… လောကမှာ အနာကျင်ရဆုံး အရာက ကိုယ်တိုင် သိပ်ချစ်ရတဲ့သူကို သူစိမ်းတစ်ယောက်လို ဟန်ဆောင်ပြီး ကိုယ့်ဘဝထဲကနေ ရေစက်ချ တွန်းထုတ်ပစ်ရတာပါပဲ။ - @mw.len