@darknight1663: «عجیب است؛ تا زمانی که قلبمان میتپد، بسیاری حضورمان را عادی میدانند. روزها میگذرد و شاید کمتر کسی بپرسد حالمان چگونه است یا قدر بودنمان را بداند. اما همین که خط قلب از حرکت بازمیایستد و صدای تپشها خاموش میشود، ناگهان خاطرهها زنده میشوند، خوبیها به یاد میآیند و همه از ارزش انسانی سخن میگویند که دیگر در میانشان نیست. شاید حقیقت زندگی همین باشد که انسانها گاهی نبودن را بهتر از بودن درک میکنند. اما چه زیباست اگر پیش از آنکه دیر شود، محبتها را ابراز کنیم، قدر یکدیگر را بدانیم و عزیزانمان را در زمان حیاتشان عزیز بشماریم؛ زیرا هیچ گلی پس از پژمردن، از عطر ستایشی که نثارش میشود بهرهای نمیبرد.»