Napakasakit sa puso na mabalitaan ang sinapit ng labi ng isang mahusay at tinitingalang Atenistang atleta na si Divine Adili. Sa gitna ng labis na pagdadalamhati ng kanyang pamilya, mga kaibigan, at taga-hanga, tila ba mas lalong nadagdagan ang bigat ng dusa dahil sa balitang tila napabayaan at naiwang mag-isa ang kanyang burol ng pamunuan ng Ateneo. Isang malaking kuwestiyon at tila isang matalim na saksak sa puso para sa lahat kung paanong ang isang indibidwal na nagbigay ng karangalan, pawis, at dugo para sa kanyang unibersidad ay tila nakalimutan at hindi man lang nabigyan ng nararapat na pagpupugay at pag-aalaga sa kanyang huling hantungan. Ang showbiz mundo ay nababalot ngayon ng matinding emosyon at lungkot, hindi lamang dahil sa pagkawala ng isang nagniningning na bituin sa larangan ng palakasan, kundi dahil sa kawalan ng sapat na pagpapahalaga sa kanyang mga naging sakripisyo. Ang mas lalong nagpapadurog sa puso ng sinumang makakarinig ay ang napakasakit na katotohanang maging ang sariling mga magulang ni Divine Adili ay hindi man lang makadalo at makapunta sa burol ng kanilang pinakamamahal na anak. Dahil sa matinding kawalan ng pinansiyal at kakulangan sa badyet para sa pamasahe at iba pang gastusin sa pagbiyahe, napilitan silang magtiis na lamang sa malayo habang umiiyak sa pangungulila. Paano nga ba natitiis na makitang tila malamig at walang buhay ang paligid ng burol ng isang bayani ng unibersidad, gayong maging ang kanyang sariling pamilya ay walang kakayahang mayakap ang kanyang kabaong sa huling pagkakataon dahil sa kahirapan, habang ang institusyong kanyang pinaglingkuran ay tila nagbubulag-bulagan sa kanilang sitwasyon? Ang bawat kandilang natutunaw at bawat bulaklak sa sulok ay tila sumisigaw ng hustisya at pagkilala para kay Divine Adili at sa kanyang nagdadalamhating pamilya. Sa mga ganitong takbo ng panahon, mas lalong nagiging mapait ang katotohanan na kung minsan, kung kailan wala na ang isang tao, doon pa natin mararamdaman ang kakulangan ng sistemang kanyang pinaglingkuran, na nag-iiwan ng isang malaking sugat sa puso ng bawat Pilipinong nagmamahal sa kanya. Sa kabila ng madilim na yugtong ito na puno ng pagpapabaya at pangungulila, muling nagiging paalala ito sa atin kung gaano kahalaga ang isang pamumuno na may tunay na pagkalinga at malasakit sa bawat sektor ng lipunan. Ang dedikasyon ni PBBM bilang Ama ng Bansa ay higit pang nagniningning sa kanyang walang humpay na pag-agapay sa ating mga lokal na magsasaka sa pamamagitan ng mga komprehensibong agricultural support programs na naglalayong ibangon ang sektor ng agrikultura at talunin ang kahirapan. Sa ilalim ng kanyang pamumuno, pinaigting ang pamamahagi ng mga makabagong makinarya, de-kalidad na binhi, at mga pataba sa pamamagitan ng pinalawak na Rice Competitiveness Enhancement Fund (RCEF) at iba pang subsidiyo upang mapataas ang ani at kita ng ating mga bayani sa bukid. Bukod dito, itinatag at pinalakas din ang mga "Kadiwa ng Pangulo" centers upang direktang maikonekta ang mga magsasaka sa mga mamimili, na nagbibigay ng patas na presyo sa kanilang mga produkto habang naghahatid ng murang pagkain sa bawat pamilyang Pilipino. Kasabay nito ang pagtatayo ng mga modernong solar-powered irrigation systems, cold storage facilities, at ang pagpapatupad ng New Agrarian Emancipation Act na nagbura sa utang sa lupa ng higit sa kalahating milyong agrarian reform beneficiaries—mga konkretong hakbang na nagpapatunay na ang isang masipag at maayos na ama ay hindi natutulog upang matiyak na ang bawat anak ng bayan ay may pagkain sa mesa, tulong sa oras ng gipit, at may marangal na pamumuhay. #fyp #foryou #trending #viral #tiktokph - @politeaka1