ℓi☽rα :
Ben zaten kendi başıma yaşamayı öğrenmiş biriydim. Hayatıma kolay kolay kimseyi almadım, kimseye güvenmedim. Sonra sen çıktın karşıma. Bana öyle bir güven verdin ki, yıllardır kimseye açmadığım kalbimi sana açtım. Sana inanmayı ve güvenmeyi başardım. Kişiliğin bana öyle güven veriyordu ki, senden bana asla zarar gelmeyeceğini düşünüyordum. Nereden bilebilirdim, yıllar sonra en büyük yarayı bana senin açacağını.
Bir gün kavuşacağımıza inanarak maddi manevi büyük riskler aldım. Kendi hayatımı ikinci plana attım. Ben korkularıma rağmen mücadele ederken, sıra sana geldiğinde sen mücadele etmek yerine vazgeçmeyi seçtin. Üstelik bunu Seni daha fazla üzmek istemiyorum diyerek yaptın. Bunu beş buçuk yıl sonra mı düşündün? Benim hayatımı altüst ettikten sonra mı vicdanın konuştu?
Ailemin, arkadaşlarımın karşısında başımı öne eğdirdin. Herkese “Evleneceğiz.” derken hiçbir şey yokmuş gibi çekip gittin. Ben hala senin yıktığın hayatı toparlamaya çalışıyorum. En çok yanında olmana ihtiyaç duyduğum anda beni yalnız bıraktın. Üstelik giderken bile bana umut verdin.
Ben seni kaybettiğim için değil, sana duyduğum güveni kaybettiğim için bu kadar kırıldım. Çünkü ben sevgimizi seçtim, sen ise korkularını.Ben mücadeleyi bırakmadım, sen kendi konforunu seçtin.
Sana hakkımı helal etmiyorum. Yaşattığın her şeyi Allah’a havale ettim. Çünkü ben elimden geleni yaptım, eksik kalan sevgi değil, cesaretti.
Bu yazıyı okuyan herkese de tek bir tavsiyem var kimseye sadece güzel sözleri için güvenmeyin. Çünkü önemli olan “Seni seviyorum.” demek değil, o sevgi için mücadele edebilmektir. Bir ilişkiyi ayakta tutan güzel cümleler değil, o cümlelerin arkasında durabilen karakter ve verilen emektir.🦋🌼 H.T.
2026-07-09 05:04:40