1. Home
  2. Detail

@itshaydee25:

HAYDEE
HAYDEE
Open In TikTok:
Region: US
Thursday 18 June 2026 04:29:41 GMT
454
2
0
0

Music

Download

No Watermark .mp4 (2.69MB) No Watermark(HD) .mp4 (1.15MB) Watermark .mp4 (0MB) Music .mp3

Comments

There are no more comments for this video.
To see more videos from user @itshaydee25, please go to the Tikwm homepage.

Other Videos

Sorry, I love when my legs shake after 🍑🔥 #BootySpice #SavageMood #EdgyEnergy #GymGlow
Sorry, I love when my legs shake after 🍑🔥 #BootySpice #SavageMood #EdgyEnergy #GymGlow
PARTE 2: @Yampi Plataforma de E-commerce perfeitaaaaa 🩷🤌🏻 #nuvemshop #yampi #tray #ecommerce #empreendedorismofeminino
PARTE 2: @Yampi Plataforma de E-commerce perfeitaaaaa 🩷🤌🏻 #nuvemshop #yampi #tray #ecommerce #empreendedorismofeminino
Si notas caída del cabello, raya más ancha o pelo más fino, entender la zona cambia por completo cómo apoyas tu rutina capilar ✨ #hairloss #hairthinning #thinninghair #hairfall #scalpcare
Si notas caída del cabello, raya más ancha o pelo más fino, entender la zona cambia por completo cómo apoyas tu rutina capilar ✨ #hairloss #hairthinning #thinninghair #hairfall #scalpcare




#มหาอุทกกภัย2568 จากเหตุการณ์อุทกภัยครั้งใหญ่ในรอบหลายสิบปี บอกเลยว่าไม่เคยคิดว่าจะเกิดขึ้นกับตัวเองเลย ปีหกแปดเป็นอะไรที่หนักหนามาก แต่เหตุการณ์การนี้ขอเรียกนาทีชีวิต ตั้งแต่หมู่บ้านเริ่มวางแบริเออร์ และ กระสอบทรายเพื่อกั้นมวลน้ำมหาศาล (ซึ่งตอนนั้นเราก็คิดว่าท่วมสูงมากแล้ว คือเท่าเอวเรา) ไม่ให้เข้าหมู่บ้าน ซึ่งในหมู่บ้าน น้ำเท่าตาตุ่มเราเอง แต่ในวันเดียวกันนั้นเอง เราก็อยากกลับบ้านทันที แต่ด้วยระบบความปลอดภัยหมู่บ้านเราที่ไม่สามารถเปิดทางกั้นน้ำได้ เราก็ไม่คิดอะไร เพราะ คิดว่าวันต่อไปก็ต้องเปิด ท้ายสุดในวันอาทิตย์ ที่ 23 พฤศจิกายน ก็ยังไม่เปิดทางกั้น แต่มวลน้ำทั้งภายนอกและภายในหมู่บ้านเริ่มเพิ่มสูงขึ้นเรื่อยๆ พี่ๆในหมู่บ้านเริ่มเรียกระดมคน ทุบทำลายกำแพงหมู่บ้านเพื่อเปิดทางระบายน้ำ ทั้งขุดดิน เจาะกำแพง ทำลายฟุตบาท เพื่อเปิดอุโมงค์ แต่ทุกอย่างก็เกินการควบคุม น้ำพังแบริเอ่อ ทะลักเข้าหมู่บ้านอย่างรวดเร็ว รถกองทัพเข้าอพยพคนในหมู่บ้านทันที ซึ่งรอบแรกนั้นเราเลือกไม่ไป เพราะ คิดว่าน้ำคงท่วมไม่เกินไปจากนราบ้านเกิด เราเลือกไปช่วยพี่ๆเค้าทุบกำแพง แทนการอพยพ แต่ไม่กี่ชั่วโมงจากนั้น น้ำสูงเท่าเข่า เรากับพี่เกมส์จึงช่วยกันยกของขึ้นที่สูง เก็บทุกอย่างในที่ปลอดภัย และ คาดว่าคงสูงแค่ระดับนี้ ก่อนพี่เกมส์จะบอกให้เตรียมอพยพในรอบถัดไป ตอนนั้นจากบ้านเราไปหน้าปากซอย การเดินทางด้วยเท้าเริ่มยากลำบาก การฝ่ากระแสน้ำระดับเอว เริ่มทำให้เรารู้สึกเหนื่อย แต่ท้ายสุดก็พลาดรอบสอง เพราะ พี่ทหารจะอพยพผู้สูงอายุ ผู้ป่วย และเด็กก่อน แต่เรายังมีความหวัง ว่ารอบที่สามต้องมีเรากับพี่เกมส์แน่นอน เราเดินตามกระแสน้ำระดับเอวกลับเข้าบ้าน ด้วยความสบายใจจากการได้จัดเก็บของทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว แต่พอถึงบ้าน ตอนเวลา 01.49 น กลับทำให้ใจเราตกตาตุ่ม เพราะ ทุกอย่างเกือบจมน้ำจนหมด เรากับพี่เกมส์ นอนเบาะ ที่อยู่เหนือน้ำเพียงฝ่ามือ ก่อนจะเผลอหลับตอนตี 4 ด้วยความล้า แต่ต้องสะดุ้งตื่น เพราะ เสียงฝนที่ตกหนักอยู่ตลอดเวลา และ มารู้ตัวว่าทุกอย่างมันสายเกินไปแล้ว ระดับน้ำในบ้านเพิ่มสูงถึงเอว แต่ภายนอกสูงเทียบอก และ รถอพยพไม่สามารถเข้ามารับคนที่ตกค้างกว่า 60 ชีวิตได้ เพราะ กระแสน้ำแรงเกินไป จนรถดับ เราตัดสินใจยกตัวนั่งบนเคาร์เตอร์ครัว หวังให้น้ำลด แต่ไม่มีอะไรเป็นอย่างวัง ทุกอย่างตรงหน้าระเนระนาศ รถที่เกมส์จมเกือบมิดคัน ข้าวของลอยเหนือน้ำ และ มวลน้ำ ไม่มีทีท่าจะลด เรากับพี่เกมส์จึงพากับอพยพขึ้นบนขื่อบ้าน และมั่นใจว่านี้แหละ สูงและมีเวลามากพอ ให้ทีมช่วยเหลือเข้ามาช่วยทันท่วงที แต่ผิดคาด สถานการณ์นี้ ไม่มีอะไรคาดเดาได้ ทีมช่วยเหลือเข้ามาไม่ถึง ฝนไม่หยุด น้ำไม่มีท่าทีจะลด ฝนฟ้ากระหน่ำ ตัวหนาวสั่นตลอดเวลา ร่างกายเปียกชุ่มนานกว่า 24 ชั่วโมง ของการเอาชีวิตรอด เสี้ยววินาทีเป็นวินาทีตาย ไม่รู้จุดสูงสุดของน้ำอยู่ระดับไหน แต่จุดเอาชีวิตรอดเรามีจำกัด ระดับความสูงของน้ำ มีผลกับที่หลบภัยโดยตรง จังหวะนั้นน้ำตาเราอาบสองแก้ม สะอึกจนพูดไม่รู้เรื่อง ไม่รู้ว่าจะยังมีวันพรุ้งนี้มั้ย ไม่รู้จะหันไปทางไหน ทุกอย่างโดนจำกัด อยู่แค่ขอบเขตแคบๆ มีกิจกรรมเดียวคือมองระดับน้ำที่สูงขึ้นอย่างหยุดไม่ได้ ไม่มีตอบจบสวยหรู ทีมช่วยเหลือเข้าไม่ถึงซอยที่เราอยู่ ไม่มีหน่วยงานไหนเข้าถึงซอยเราเลย ไม่มีสัญญานไฟการช่วยเหลือ ไม่มีเสียงตะโกนของกู้ภัย มีแต่แสงอาทิตย์ที่เริ่มจะหายไปเป็นความมืดมนต์ ที่ดำดิ่งที่สุดของจิตใจ ค่ำคืนนี้ไม่ได้ผ่านไปง่ายๆ เหมือนคืนอื่นๆในชีวิต ทุกนาทีแทบจะหยุดลมหายใจเรา ใจเต้นระทึก และอยากอาเจียนตลอดเวลา เรารับรู้แต่เสียงฝนดังติดต่อยาวนานกว่า 4 ชั่วโมง เสียงฟ้าผ่า ฟ้าแลบ ยังก้องหู ตัวยังสั่นเทาไม่หยุด เพราะนอนบนเสื่อโยคะที่พี่เกมส์หยิบติดมือมาได้เท่านั้น ลมโหมกระหน่ำแรงพอๆกับตัวที่ยังเปียกเพราะโดนฝน มีที่กั้นอย่างเดียวคือร่มที่ติดรถมา ตี2 ของวันที่ 25 พฤศจิกายน เราอยู่เหนือน้ำอีกแค่ฝ่ามือเดียวเหมือนเคย เราพาพี่เกมส์อพยพขึ้นที่สูง ซึ่งสูงต่างกันแค่ ครึ่งเมตรเท่านั้น แต่เราต้องไป มันคือทางรอดสุดท้ายที่พอจะมองเห็น ร่างกายเราอ่อนล้าถึงขีดสุด ขาดอาหารเข้าวันที่ 2 แต่ยังมีน้ำดื่ม เราแทบไม่เหลือแรงทำอะไรเลย จิตใจร่องลอยมาก แบตโทรศัพท์แทบไม่เหลือใช้ ใช้ได้เฉพาะขอความช่วยเหลือเท่านั้น ทุกวินาทีทำให้เราเครียดจนไม่มีสติ ตัวก็สั่นไม่หยุด ยุงก็กัดตลอด ฝนก็ไม่ปราณี ตอกย้ำว่าน้ำเพิ่มแน่ แต่ทุกอย่างเริ่มชะลอตัว ระดับน้ำเริ่มคงที่ แสงอาทิตย์เริ่มสาดลงมา มีนกคู่รักพลอดรักกันให้เห็น ตอนนั้นยอมรับเลยว่า วันนี้มันมีจริงๆ เรายังมีลมหายใจ เรายังมีที่อยู่ น้ำยังไม่สูงถึงหลังคา ทุกอย่างเริ่มดีขึ้น จนในที่สุดก็มี พี่ๆ #ทหารเรือ เข้ามารับเราเวลาประมาณ 18.00น. ขอบคุณที่เข้ามาถึงประชาชนนะคะ #หาดใหญ่น้ําท่วมหนัก
#มหาอุทกกภัย2568 จากเหตุการณ์อุทกภัยครั้งใหญ่ในรอบหลายสิบปี บอกเลยว่าไม่เคยคิดว่าจะเกิดขึ้นกับตัวเองเลย ปีหกแปดเป็นอะไรที่หนักหนามาก แต่เหตุการณ์การนี้ขอเรียกนาทีชีวิต ตั้งแต่หมู่บ้านเริ่มวางแบริเออร์ และ กระสอบทรายเพื่อกั้นมวลน้ำมหาศาล (ซึ่งตอนนั้นเราก็คิดว่าท่วมสูงมากแล้ว คือเท่าเอวเรา) ไม่ให้เข้าหมู่บ้าน ซึ่งในหมู่บ้าน น้ำเท่าตาตุ่มเราเอง แต่ในวันเดียวกันนั้นเอง เราก็อยากกลับบ้านทันที แต่ด้วยระบบความปลอดภัยหมู่บ้านเราที่ไม่สามารถเปิดทางกั้นน้ำได้ เราก็ไม่คิดอะไร เพราะ คิดว่าวันต่อไปก็ต้องเปิด ท้ายสุดในวันอาทิตย์ ที่ 23 พฤศจิกายน ก็ยังไม่เปิดทางกั้น แต่มวลน้ำทั้งภายนอกและภายในหมู่บ้านเริ่มเพิ่มสูงขึ้นเรื่อยๆ พี่ๆในหมู่บ้านเริ่มเรียกระดมคน ทุบทำลายกำแพงหมู่บ้านเพื่อเปิดทางระบายน้ำ ทั้งขุดดิน เจาะกำแพง ทำลายฟุตบาท เพื่อเปิดอุโมงค์ แต่ทุกอย่างก็เกินการควบคุม น้ำพังแบริเอ่อ ทะลักเข้าหมู่บ้านอย่างรวดเร็ว รถกองทัพเข้าอพยพคนในหมู่บ้านทันที ซึ่งรอบแรกนั้นเราเลือกไม่ไป เพราะ คิดว่าน้ำคงท่วมไม่เกินไปจากนราบ้านเกิด เราเลือกไปช่วยพี่ๆเค้าทุบกำแพง แทนการอพยพ แต่ไม่กี่ชั่วโมงจากนั้น น้ำสูงเท่าเข่า เรากับพี่เกมส์จึงช่วยกันยกของขึ้นที่สูง เก็บทุกอย่างในที่ปลอดภัย และ คาดว่าคงสูงแค่ระดับนี้ ก่อนพี่เกมส์จะบอกให้เตรียมอพยพในรอบถัดไป ตอนนั้นจากบ้านเราไปหน้าปากซอย การเดินทางด้วยเท้าเริ่มยากลำบาก การฝ่ากระแสน้ำระดับเอว เริ่มทำให้เรารู้สึกเหนื่อย แต่ท้ายสุดก็พลาดรอบสอง เพราะ พี่ทหารจะอพยพผู้สูงอายุ ผู้ป่วย และเด็กก่อน แต่เรายังมีความหวัง ว่ารอบที่สามต้องมีเรากับพี่เกมส์แน่นอน เราเดินตามกระแสน้ำระดับเอวกลับเข้าบ้าน ด้วยความสบายใจจากการได้จัดเก็บของทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว แต่พอถึงบ้าน ตอนเวลา 01.49 น กลับทำให้ใจเราตกตาตุ่ม เพราะ ทุกอย่างเกือบจมน้ำจนหมด เรากับพี่เกมส์ นอนเบาะ ที่อยู่เหนือน้ำเพียงฝ่ามือ ก่อนจะเผลอหลับตอนตี 4 ด้วยความล้า แต่ต้องสะดุ้งตื่น เพราะ เสียงฝนที่ตกหนักอยู่ตลอดเวลา และ มารู้ตัวว่าทุกอย่างมันสายเกินไปแล้ว ระดับน้ำในบ้านเพิ่มสูงถึงเอว แต่ภายนอกสูงเทียบอก และ รถอพยพไม่สามารถเข้ามารับคนที่ตกค้างกว่า 60 ชีวิตได้ เพราะ กระแสน้ำแรงเกินไป จนรถดับ เราตัดสินใจยกตัวนั่งบนเคาร์เตอร์ครัว หวังให้น้ำลด แต่ไม่มีอะไรเป็นอย่างวัง ทุกอย่างตรงหน้าระเนระนาศ รถที่เกมส์จมเกือบมิดคัน ข้าวของลอยเหนือน้ำ และ มวลน้ำ ไม่มีทีท่าจะลด เรากับพี่เกมส์จึงพากับอพยพขึ้นบนขื่อบ้าน และมั่นใจว่านี้แหละ สูงและมีเวลามากพอ ให้ทีมช่วยเหลือเข้ามาช่วยทันท่วงที แต่ผิดคาด สถานการณ์นี้ ไม่มีอะไรคาดเดาได้ ทีมช่วยเหลือเข้ามาไม่ถึง ฝนไม่หยุด น้ำไม่มีท่าทีจะลด ฝนฟ้ากระหน่ำ ตัวหนาวสั่นตลอดเวลา ร่างกายเปียกชุ่มนานกว่า 24 ชั่วโมง ของการเอาชีวิตรอด เสี้ยววินาทีเป็นวินาทีตาย ไม่รู้จุดสูงสุดของน้ำอยู่ระดับไหน แต่จุดเอาชีวิตรอดเรามีจำกัด ระดับความสูงของน้ำ มีผลกับที่หลบภัยโดยตรง จังหวะนั้นน้ำตาเราอาบสองแก้ม สะอึกจนพูดไม่รู้เรื่อง ไม่รู้ว่าจะยังมีวันพรุ้งนี้มั้ย ไม่รู้จะหันไปทางไหน ทุกอย่างโดนจำกัด อยู่แค่ขอบเขตแคบๆ มีกิจกรรมเดียวคือมองระดับน้ำที่สูงขึ้นอย่างหยุดไม่ได้ ไม่มีตอบจบสวยหรู ทีมช่วยเหลือเข้าไม่ถึงซอยที่เราอยู่ ไม่มีหน่วยงานไหนเข้าถึงซอยเราเลย ไม่มีสัญญานไฟการช่วยเหลือ ไม่มีเสียงตะโกนของกู้ภัย มีแต่แสงอาทิตย์ที่เริ่มจะหายไปเป็นความมืดมนต์ ที่ดำดิ่งที่สุดของจิตใจ ค่ำคืนนี้ไม่ได้ผ่านไปง่ายๆ เหมือนคืนอื่นๆในชีวิต ทุกนาทีแทบจะหยุดลมหายใจเรา ใจเต้นระทึก และอยากอาเจียนตลอดเวลา เรารับรู้แต่เสียงฝนดังติดต่อยาวนานกว่า 4 ชั่วโมง เสียงฟ้าผ่า ฟ้าแลบ ยังก้องหู ตัวยังสั่นเทาไม่หยุด เพราะนอนบนเสื่อโยคะที่พี่เกมส์หยิบติดมือมาได้เท่านั้น ลมโหมกระหน่ำแรงพอๆกับตัวที่ยังเปียกเพราะโดนฝน มีที่กั้นอย่างเดียวคือร่มที่ติดรถมา ตี2 ของวันที่ 25 พฤศจิกายน เราอยู่เหนือน้ำอีกแค่ฝ่ามือเดียวเหมือนเคย เราพาพี่เกมส์อพยพขึ้นที่สูง ซึ่งสูงต่างกันแค่ ครึ่งเมตรเท่านั้น แต่เราต้องไป มันคือทางรอดสุดท้ายที่พอจะมองเห็น ร่างกายเราอ่อนล้าถึงขีดสุด ขาดอาหารเข้าวันที่ 2 แต่ยังมีน้ำดื่ม เราแทบไม่เหลือแรงทำอะไรเลย จิตใจร่องลอยมาก แบตโทรศัพท์แทบไม่เหลือใช้ ใช้ได้เฉพาะขอความช่วยเหลือเท่านั้น ทุกวินาทีทำให้เราเครียดจนไม่มีสติ ตัวก็สั่นไม่หยุด ยุงก็กัดตลอด ฝนก็ไม่ปราณี ตอกย้ำว่าน้ำเพิ่มแน่ แต่ทุกอย่างเริ่มชะลอตัว ระดับน้ำเริ่มคงที่ แสงอาทิตย์เริ่มสาดลงมา มีนกคู่รักพลอดรักกันให้เห็น ตอนนั้นยอมรับเลยว่า วันนี้มันมีจริงๆ เรายังมีลมหายใจ เรายังมีที่อยู่ น้ำยังไม่สูงถึงหลังคา ทุกอย่างเริ่มดีขึ้น จนในที่สุดก็มี พี่ๆ #ทหารเรือ เข้ามารับเราเวลาประมาณ 18.00น. ขอบคุณที่เข้ามาถึงประชาชนนะคะ #หาดใหญ่น้ําท่วมหนัก

About

Legal