මගේ හිටපු පෙම්වතිය ඉතාමත් දුප්පත් කම්කරුවෙකු සමඟ විවාහ වන බව දැනගත් දින මගේ සිතට දැනුණේ උපහාසාත්මක සතුටකි. මට වුවමනා වූයේ ඇගේ මංගල්‍යයට ගොස් ඇයට සමච්චල් කිරීමටය. මගේ නම දිනේෂ් හේරත්. දැන් මට වයස අවුරුදු 32ක්. මම හැදී වැඩුණේ සාමාන්‍ය පවුලක වුවත්, මගේ හීන මහා ඉහළින් තිබුණා. පේරාදෙණිය විශ්වවිද්‍යාලයේ ආර්ථික විද්‍යා විශේෂ උපාධිය හදාරන කාලයේදී මට සන්දීපනී ප්‍රනාන්දු මුණගැසුණා. සන්දීපනී කියන්නේ හරිම නිහතමානී, අනුන්ගේ දුකේදී උණුවෙන හදවතක් තිබුණු කෙල්ලෙක්. ඇය සරසවි පුස්තකාලයේ අර්ධකාලීන රැකියාවක් කරමින් තමන්ගේ අධ්‍යාපන වියදම් සොයාගත්තා. මම මහා ලොකු අභිලාෂයන් පසුපස හඹායන චරිතයක් වෙද්දී, ඇය හැමවිටම බැලුවේ අනුන්ට උදව් කරන්නේ කොහොමද කියලයි. සරසවියෙන් පිටවුණු ගමන්ම මට කොළඹ ප්‍රධාන පෙළේ ජාත්‍යන්තර සමාගමක ඉහළ වැටුපක් සහිත සුඛෝපභෝගී රැකියාවක් ලැබුණා. මට ඕන වුණා සන්දීපනීවත් ඒ තත්ත්වයට ගන්න. මම කොච්චර උත්සාහ කළත් ඇයට ලැබුණේ කුඩා හෝටලයක පිළිගැනීමේ නිලධාරිනියකගේ සාමාන්‍ය රැකියාවක් විතරයි. දවසක් මම කණ්ණාඩියෙන් මගේ රූපය දෙස බලාගෙන මටම මෙහෙම කියාගත්තා. "මීට වඩා ඉහළ සමාජයක වැජඹෙන්න මට අයිතියක් තියෙනවා. මම මීට වඩා වටින කෙනෙක් ලැබිය යුතුයි." අන්තිමේදී, කාලයත් එක්ක මටම මා ගැන දැඩි පිළිකුලක් ඇති කරවන තරමේ අකාරුණිකත්වයකින් මම ඇයව අතහැර දැමුවා. සන්දීපනී කිසිම දෙයක් නොකියා, නිහඬවම අඳුරේ හඬද්දී මම ඇයව රීප්ලේස් කළේ වන්දනා සේනාරත්නගෙන්. වන්දනා කියන්නේ මම වැඩ කරපු සමාගමේ අධ්‍යක්ෂවරයාගේ දියණියයි. ඇය පොහොසත්, විලාසිතාකාරී,. විවාහයෙන් වසර පහක් ගතවුණා. මම දැන් අලෙවි අංශයේ නියෝජ්‍ය සාමාන්‍යාධිකාරීවරයෙක්. මටම කියලා සුඛෝපභෝගී කාර්යාල කාමරයක්, අලුත්ම BMW රථයක් තිබුණා. ඒත් මගේ හිතේ සතුටක් තිබුණේ නැහැ. වන්දනා සමඟ මගේ විවාහය හරියට මට කවදාවත් දිනන්න බැරි ගිවිසුමක් වගෙයි දැනුණේ. ඇය මගේ සාමාන්‍ය පවුල් පසුබිමට නිතරම අපහාස කළා. අපේ ගෙදර පොඩි හෝ අමනාපකමක් ඇතිවුණු හැමවිටම ඇය මට රිදවන්න මෙහෙම කිව්වා. "මගේ තාත්තා නැත්නම් ඔයා අද මෙතැන නෑ දිනේෂ්!" මම මගේම සල්ලිවලින් ගත්තු මහා මන්දිරය ඇතුළේ ජීවත් වුණේ හරියට අනුන්ගේ ගෙදරක ඉන්න අසරණයෙක් වගෙයි. ඔහොම ඉන්නකොට, දවසක් පැවැත්වුණු පැරණි මිතුරන්ගේ හමුවකදී මගේ සරසවි යහළුවෙක් මගේ ළඟට ආවා. "මචං දිනේෂ්, උඹට සන්දීපනීව මතකද? ඇය ළඟදීම බඳින්න යනවා." මම පුටුවෙන් උඩ විසිවුණා. "බඳින්න? කාවද?" "පාරවල් හදන, ගඩොල් කපන අත්උදව්කාරයෙක් . මනුස්සයා හරිම දුප්පත්ලු. හැබැයි සන්දීපනී දැන් හරිම සතුටින් ඉන්නවා කියලා ආරංචියි." මම සිනාසුණේ උපහාසයෙන්. "හිඟන්නෙක් එක්ක සතුටින්? ඇයට කවදාවත් මිනිස්සු තෝරාගන්න තේරුනේ නැහැ." මම තීරණය කළා ඒ මංගල්‍යයට යන්න. ඇයට සුබ පතන්න නෙවෙයි, ඇගේ තේරීමට හිනාවෙන්න. මම කෙතරම් සාර්ථක මිනිසෙක් වී ඇත්දැයි ඇයට පෙන්වා, ඇයට අහිමි වුනේ කෙබඳු වටිනා මිනිසෙක්ද කියා ඇයට පසක් කර දෙන්න මට වුවමනා වුණා. නමුත් මගේ දෑස් මනාලයා වෙත යොමුවෙද්දී මගේ පපුව නතර වුණා සේ දැනුණා. මගේ මුළු ඇඟම සීතල වී ගියා. ඒ වෙන කවුරුත් නෙවෙයි... මගේම එකම මල්ලි, මහේෂ්! මහේෂ් වයස අවුරුදු දහයේදී දරුණු රේල් පීලි අනතුරකට ලක්වුණා. ඒ අනතුරින් ඔහුගේ එක කකුලක් සම්පූර්ණයෙන්ම අහිමි වුණා. මම කොළඹ ඉහළ සමාජයට යද්දී, මගේ ආබාධිත මල්ලිව මට මහා බරක් වුණා. වන්දනා සමඟ විවාහ වෙද්දී මම මගේ අතීතය සහ මගේ පවුල වසන් කළා. "මට කවුරුත් නැහැ, මම අනාථයෙක්" කියලා මම බොරු කිව්වා. මම මහේෂ්ට කුඩා මුදලක් දී, ගමේ තනියම දමා ආවා. මගේ උඩඟුකම නිසා මම මගේම ලේ සබඳතාවය අමතක කර දැමුවා. එදා මම දකිද්දී, මහේෂ් කෘතිම කකුලක් ආධාරයෙන් කෙළින් සිටගෙන සිටියා. ඔහු හැඳ සිටියේ සරල ජාතික ඇඳුමක්. ඔහුගේ මුහුණේ මම කවදාවත් දැක නැති සිනහවක් සහ ආත්ම අභිමානයක් තිබුණා. ඇය ඇඳ සිටි සරල සුදු ඔසාරියෙන් සන්දීපනී දේවදූතිකාවක් වගේ දිලිසුණා. ඇය මහේෂ්ගේ දෑත් තදින් අල්ලාගෙන, මහා ආදරයකින් ඔහු දෙස බලා සිටියා. ඇය ඔහු දෙස බැලුවේ ආබාධිත, දුප්පත් කම්කරුවෙක් දෙස බලන ඇසකින් නෙවෙයි, තමන්ගේ ලෝකයම දිනාගත් වීරයෙක් දෙස බලන ඇසකින්. ඒ මොහොතේ මට සියල්ල වැටහුණා. මම සන්දීපනීව අතහැර දැමූ පසු, මම අතහැර දැමූ මගේම සහෝදරයාට ජීවත් වෙන්න ශක්තිය දී, ඔහුට ආදරය කර, ඔහුව නැඟිටුවා තිබුණේ සන්දීපනීයි. මම සල්ලි සහ බලය පසුපස හඹා යද්දී, ඇය මගේම ලේවලින් උපන් මල්ලිව රැකබලා ගෙන තිබුණා. මා ළඟ BMW රථයක්, මිල අධික ඇඳුම්, තනතුරු තිබුණත්, මම හැමදාම මගේ බිරිඳගෙන් අපහාස විඳින හිස් මිනිසෙක් පමණයි. නමුත් මගේ මල්ලි දුප්පත් වුවත්, ලෝකයේ වටිනාම ගැහැනියගේ ආදරය ලබා සැබෑ රජෙක් වී සිටියා. මගේ උඩඟුකම කුඩුපට්ටම් වී ගියා. මම වහාම ආපසු හැරී මගේ වාහනය දෙසට දිව ගියා. රථයට ගොඩවී, සුක්කානම මත හිස තබාගෙන මම දරුවෙකු මෙන් හඬන්නට වුණා. මගේ දෑසින් ගලා ගියේ මට අහිමි වූ සැබෑ ආදරය සහ මගේම මෝඩකම ගැන ඇති වූ දරාගත නොහැකි පසුතැවිල්ලේ කඳුළුයි. - @edu_motive