@saikobabu140: 😔 कहिल्यै गुनासो नगर्ने घरको कान्छो छोरो 😔 म घरको कान्छो छोरो हुँ... सबैलाई लाग्छ म खुशी छु। किनकि म हाँस्छु। किनकि म कहिल्यै गुनासो गर्दिनँ। तर कसैले मेरो मनभित्रको त्यो ठाउँ देखेको छैन, जहाँ हरेक दिन केही न केही टुटिरहेको हुन्छ। म पनि कहिल्यै कसैको काँधमा टाउको राखेर रुन चाहन्थेँ। म पनि चाहन्थेँ कसैले आएर सोधोस्, "तँ साँच्चै ठीक छस् त?" तर जीवनले मलाई यति चुप बनायो कि, आज मेरो पीडा मेरो मनभित्रै कैदी बनेर बसेको छ। दिनभरि सबैको अगाडि मुस्कुराउँछु, तर राति जब सबै निदाउँछन्, त्यो मुस्कान आफैं हराउँछ। त्यसपछि सम्झना आउँछन्... अधुरा सपनाहरू आउँछन्... र मनका हजारौं घाउहरू फेरि बल्झिन्छन्। 💔 कति नराम्रो हुन्छ नि, आफूलाई सबैभन्दा धेरै माया चाहिएको बेला आफूलाई सम्झिने कोही नभेटिनु...। म सधैं अरूको खुशीको कारण बन्न खोजेँ, तर मेरो खुशीको कारण कहिल्यै कोही बनेन। म सधैं अरूका आँसु पुछ्न दौडिएँ, तर मेरो आँसु पुछ्ने हात भने कहिल्यै आएन। 🥀 जीवनले मलाई यति धेरै कुरा सिकायो कि, आज म रोएर पनि आवाज निकाल्न सक्दिनँ। दुखेर पनि गुनासो गर्न सक्दिनँ। टुटेर पनि कसैलाई थाहा दिन सक्दिनँ। कहिलेकाहीँ यस्तो लाग्छ... म बाँचिरहेको छु, तर मेरा सपनाहरू धेरै पहिले नै मरिसके। 😢 सबैलाई मेरो हाँसो याद रहला, तर त्यो हाँसो बचाउन मैले कति आँसु बगाएँ, सायद त्यो कसैले कहिल्यै बुझ्ने छैन। आमा–बुबाको अनुहारमा मुस्कान देख्नका लागि मैले आफ्ना धेरै रहरहरू चुपचाप मारिदिएँ। कसैलाई थाहा पनि भएन, म कुन दिन सबैभन्दा धेरै रोएको थिएँ। 🌙 कान्छो छोरो हुनु सजिलो होइन... किनकि ऊ आफ्नो पीडा लुकाउन यति बानी परिसकेको हुन्छ कि, एक दिन उसको हृदय नै चिच्याइरहेको हुन्छ, तर ओठले भने अझै पनि मुस्कुराइरहेको हुन्छ। 💔 सायद संसारको सबैभन्दा दुःखी मान्छे त्यो होइन जो खुला रूपमा रुन्छ... सबैभन्दा दुःखी त ऊ हो, जो हरेक रात आँसु निलेर सुत्छ, र हरेक बिहान झुटो मुस्कान लिएर उठ्छ...। 🥀😔