በአገራችን ድምጽ አልባው የትዳር ገዳይ ትዳር በሁለት ሰዎች የሚጀምር ቢሆንም፣ በአገራችን ብዙ ጊዜ በብዙ ሰዎች የሚመራ ሆኗል። ይህም ለብዙ ቤተሰቦች መፍረስ፣ ለልጆች መበተን እና ለማኅበረሰባችን በጣም ከባድ ማኅበራዊ ቁስል ሆኗል። ባልና ሚስት በፍቅር ተዋውቀው፣ በተስፋ ተጋብተው አዲስ ሕይወት ይጀምራሉ። በሠርጋቸው ቀን ስለ ደስታ፣ ስለ ፍቅር፣ ስለ ልጆች እና ስለ ወደፊት ሕይወታቸው ያልማሉ። ነገር ግን ከተጋቡ በኋላ ትዳራቸው በራሳቸው እጅ እንዲመራ ከመተው ይልቅ ቀስ በቀስ ወደ ወላጆች፣ ወደ እህቶች፣ ወደ ወንድሞች እና ወደ ሌሎች ዘመዶች እጅ ይገባል። መጀመሪያ ምክር በሚመስል ነገር ይጀምራል። "እንዲህ አድርጉ።" "እንዲያ አታድርጉ።" "ልጃችን እንዲህ አይደረግበትም።" "እኛ የምናውቀው ይሻላል።" ከዚያ ግን ምክር ወደ ቁጥጥር ይቀየራል። ቁጥጥሩም ወደ ጣልቃ ገብነት ያድጋል። በመጨረሻም ባልና ሚስት የራሳቸውን ሕይወት ለመወሰን የማይችሉ ሰዎች ይሆናሉ። በብዙ ቤቶች ውስጥ ችግሩ በባልና ሚስት መካከል አይደለም። ችግሩ የሚፈጠረው ከቤቱ ውጭ ነው። ባል ለሚስቱ የነበረውን ቅሬታ ለእናቱ ይናገራል። ሚስትም ለቤተሰቦቿ ትናገራለች። ከዚያም ሁለቱ ችግሩን ለመፍታት ከመቀመጥ ይልቅ የየራሳቸውን ወገን ማሰባሰብ ይጀምራሉ። በዚህ ጊዜ ትዳሩ ከፍቅር ወደ ውድድር ይቀየራል። ከመግባባት ወደ ወገንተኝነት ይሄዳል። ከመደማመጥ ወደ መከሳሰስ ይለወጣል። የሚያሳዝነው ግን በዚህ ግጭት ውስጥ የማይናገሩት ልጆች ናቸው። በየምሽቱ የእናትና የአባት ጭቅጭቅ የሚሰሙ ልጆች፣ አንድ ቀን አባት ከቤት ሲወጣ የሚያዩ ልጆች፣ በፍቺ መካከል የሚጎዱ ልጆች ማንንም አይከሱም፤ ግን ቁስሉን ዕድሜ ልካቸውን ይሸከማሉ። ብዙ ጊዜ ትዳር ሲፈርስ ሰዎች ባልን ወይም ሚስትን ይወቅሳሉ። ነገር ግን እውነቱ አንዳንድ ጊዜ ትዳሩን የገደለው ሰው በውስጡ ሳይሆን በዙሪያው የነበረ ሰው ነው። ወላጆች ልጆቻቸውን መውደድ አለባቸው። ዘመዶች መደገፍ አለባቸው። ጓደኞችም መርዳት አለባቸው። ነገር ግን ትዳርን መምራት ያለባቸው ባልና ሚስት ብቻ ናቸው። ትዳር የቤተሰብ ፕሮጀክት አይደለም። ትዳር የዘመዶች ኮሚቴ አይደለም። ትዳር የሁለት ሰዎች ቃል ኪዳን ነው። በአገራችን የትዳር መፍረስን ለመቀነስ የመጀመሪያው መፍትሄ ባልና ሚስት ችግራቸውን በራሳቸው መፍታት መማር ነው። ወላጆች መካሪ እንጂ አስተዳዳሪ መሆን የለባቸውም። ዘመዶች ደጋፊ እንጂ ዳኛ መሆን የለባቸውም። ቤት የሚገነባው በፍቅር ነው። የሚፈርሰው ግን ብዙ ጊዜ በከመጠን በላይ በሆነ ጣልቃ ገብነት ነው። ዛሬ የምናድነው አንድ ትዳር ከሆነ፣ ነገ የምናድነው አንድ ትውልድ ይሆናል። - @gmark2017