بر پدر دی اغه خه مینه هم نالغت شی چی ژوند تبا کویی هر سوک چی زما غک اوریی د الله رویی وکوریی زان لری کریی داسی انسان نه چی تا سوته رسیدی نشی بیا داسی لیونی شی چی توله دنیا کی به ستاسو علاج نکیکی رختینی مینه شته که رختنی انسان پیدا نشی تبا برباد به شی