@chamu.chamus: ഒരു കോഴിക്കുഞ്ഞ് ജനിച്ചുവീഴുന്ന നിമിഷം മുതൽ ആ തള്ളക്കോഴി അതിനെ ജീവനേക്കാൾ ഏറെ സ്നേഹത്തോടെയും കരുതലോടെയും കൂടെക്കൂട്ടുന്നു. മണ്ണിൽ കിടക്കുന്ന ഓരോ അരിമണിയും തൻ്റെ കുഞ്ഞിനായി കൊത്തിപ്പൊട്ടിച്ച്, അതിൻ്റെ കുഞ്ഞുചുണ്ടുകളിലേക്ക് വെച്ചുകൊടുക്കാൻ ആ അമ്മ കാട്ടുന്ന ആകുലത ചെറുതല്ല. എന്നാൽ കുഞ്ഞ് അല്പം വലുതായി സ്വന്തമായി നടക്കാറാകുമ്പോൾ തള്ളക്കോഴി ആ അരിമണി മുഴുവനായി കുഞ്ഞിൻ്റെ വായിൽ വെച്ചുകൊടുക്കാതെ, അതിനെ മണ്ണിലേക്ക് കൊത്തിയിട്ട് "ദേ അവിടെയുണ്ട്, നീ സ്വയം കൊത്തിത്തിന്നാൻ പഠിക്ക്" എന്ന് കാണിച്ച് കൊടുക്കുന്നു; സ്നേഹത്തോടെയെങ്കിലും കുഞ്ഞിനെ സ്വയംപര്യാപ്തനാക്കാൻ അമ്മ ശ്രമിക്കുന്ന ആദ്യ പടിയാണത്. ഒടുവിൽ ആ കുഞ്ഞ് വളർന്ന് വലുതായിക്കഴിഞ്ഞാൽ, തള്ളക്കോഴി അതിനെ കൊത്തി അകറ്റി നിർത്തി "ഇനി നീ നിൻ്റെ വഴിക്ക് പൊയ്ക്കോ, ഞാൻ എൻ്റെ വഴിക്ക് പോകാം" എന്ന മട്ടിൽ പൂർണ്ണമായും സ്വതന്ത്രനാക്കി മാറ്റുന്നു. മൃഗങ്ങളുടെയും പക്ഷികളുടെയും ലോകത്തെ ഈ നിയമം തന്നെയാണ് മനുഷ്യജീവിതത്തിലും ഏറെ പ്രസക്തമാകുന്നത്. മക്കൾ ചെറുതായിരിക്കുമ്പോൾ അവരെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ച് സർവ്വസ്നേഹവും കരുതലും നൽകി വളർത്തണം, എന്നാൽ അവർ പ്രായപൂർത്തിയായി സ്വന്തം കാലിൽ നിൽക്കാൻ പാകമാകുമ്പോൾ അവരുടെ വഴിക്ക് സ്വതന്ത്രമായി ജീവിക്കാൻ അവരെ വിട്ടുകൊടുക്കാനും മാതാപിതാക്കൾക്ക് കഴിയണം; അമിതമായ നിയന്ത്രണങ്ങളോ കടിച്ചുതൂങ്ങലുകളോ ഇല്ലാതെ അവരെ അവരുടെ ജീവിതം ജീവിക്കാൻ അനുവദിക്കുന്നതാണ് യഥാർത്ഥ സ്നേഹവും പരമമായ ജീവിതസത്യവും എന്ന് ഈ കോഴിയുടെ കഥ നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.
