@avatar__aang: آیات ۱۷ تا ۱۹ سوره لقمان بخشی از سفارش‌های حکیمانهٔ لقمان به فرزندش است. مضمون این آیات چنین است: آیه ۱۷ «ای فرزندم! نماز را برپا دار، به کار نیک فرمان بده، از کار بد بازدار، و بر مشکلاتی که در این راه به تو می‌رسد شکیبا باش؛ این‌ها از کارهای مهم و استوار است.» منظور: ارتباط خود را با خدا از طریق نماز حفظ کن. در برابر جامعه بی‌تفاوت نباش و دیگران را به خوبی‌ها تشویق کن. با بدی‌ها و ناهنجاری‌ها مقابله کن. انجام این وظایف گاهی سختی و مخالفت به همراه دارد، پس صبر و استقامت لازم است. آیه ۱۸ «با تکبر از مردم روی مگردان و با غرور روی زمین راه مرو؛ خدا هیچ متکبر و فخرفروشی را دوست ندارد.» منظور: با مردم با تحقیر و خودبرتربینی رفتار نکن. به مقام، ثروت، دانش یا قدرت خود مغرور نشو. فروتنی و احترام به دیگران از صفات پسندیده است. آیه ۱۹ «در راه رفتنت میانه‌رو باش و صدایت را فروبگیر؛ همانا ناپسندترین صداها صدای الاغ‌هاست.» منظور: در رفتار و زندگی اعتدال داشته باش؛ نه افراط و نه تفریط. هنگام سخن گفتن فریاد نکش و با آرامش و ادب صحبت کن. بلند کردن بی‌دلیل صدا نشانهٔ ادب و شخصیت والا نیست. جمع‌بندی این سه آیه مجموعه‌ای از اصول اخلاقی و اجتماعی را بیان می‌کنند: عبادت و ارتباط با خدا (نماز). مسئولیت‌پذیری اجتماعی (امر به معروف و نهی از منکر). صبر در برابر دشواری‌ها. فروتنی و دوری از تکبر. میانه‌روی در رفتار. رعایت ادب در گفتار و برخورد با دیگران. به طور خلاصه، لقمان به فرزندش می‌آموزد که «بنده‌ای خداجو، انسانی مسئول، صبور، متواضع و خوش‌رفتار» باشد. شخصیتی حکیم در قرآن است که سورهٔ ۳۱ قرآن به نام او، یعنی ، نام‌گذاری شده است. قرآن او را بیشتر به خاطر حکمت و اندرزهایش معرفی می‌کند، نه به عنوان پیامبر. در قرآن آمده است: «و به راستی به لقمان حکمت دادیم...» (لقمان، آیه ۱۲) آیا لقمان پیامبر بود؟ بیشتر دانشمندان مسلمان معتقدند که لقمان پیامبر نبود، بلکه مردی بسیار دانا، خردمند و پرهیزگار بود که خداوند به او حکمت عطا کرده بود. البته برخی از عالمان در گذشته احتمال پیامبر بودن او را مطرح کرده‌اند، اما این دیدگاه مشهور نیست. دربارهٔ زندگی او چه می‌دانیم؟ قرآن جزئیات زیادی از زندگی او بیان نمی‌کند. در روایات اسلامی نقل شده که: فردی صالح و حکیم بود. به عدالت، تفکر و اخلاق نیک شهرت داشت. به فرزندش توصیه‌های اخلاقی و تربیتی ارزشمندی می‌کرد. در منابع تاریخی و روایی دربارهٔ اصل و نسب او روایت‌های گوناگونی وجود دارد؛ برخی او را اهل نوبه (در آفریقا)، برخی اهل حبشه، و برخی متعلق به مناطق دیگر دانسته‌اند. اما این جزئیات قطعی نیستند. مهم‌ترین پیام لقمان شهرت لقمان بیشتر به خاطر سفارش‌های حکیمانه‌اش به فرزندش است، از جمله: شرک نورزیدن به خدا نیکی به پدر و مادر برپا داشتن نماز صبر و استقامت فروتنی و دوری از تکبر اعتدال در رفتار و گفتار به همین دلیل، در فرهنگ اسلامی نام «لقمان» بیش از آنکه یادآور یک شخصیت تاریخی باشد، نماد حکمت، تربیت و اخلاق است.