साँझ ढल्दै थियो। कोठामा एउटा मधुरो बत्ती मात्र बलिरहेको थियो। केहीबेर अघि सानो कुरामा ठाकठुक परेकाले दुवै जना शान्त थिए। रिसको झोँकमा उसले केही यस्ता शब्दहरू भनेको थियो, जसले उनलाई भित्रैसम्म दुखाएको थियो। उनी ओछ्यानको एक कुनामा भित्तापट्टि फर्किएर सुक्सुकाउँदै थिइन्। उनको मधुरो रुवाइको आवाजले कोठाको सुनसानलाई झन् गह्रौँ बनाइरहेको थियो। त्यो आवाज सुनेर उसको रिस पलभरमै पग्लियो। उसलाई आफ्नै शब्दहरूमाथि ठुलो पश्चात्ताप भयो। बिस्तारै उनी नजिकै गयो र उनको काँधमा हात राख्यो। तर, उनले झट्कारेर हात पन्छाउन खोजिन्। उसले नाइँनास्ति नसुनी उनलाई आफूतिर फर्कायो र आँखामा आँसुले भरिएका गालाहरू आफ्ना दुवै हत्केलामा थाम्यो। उनको आँखाबाट खसेको आँसु आफ्ना औँलाहरूले पुछ्दै उसले सुस्तरी भन्यो: "मलाई माफ गरिदेऊ न। कुरा यति मात्र हो… तिम्रो मन रोयो भने मेरो मन पनि रुन्छ, चाहे तिम्रो मन रुवाउने म आफैँ किन नहूँ। म कति मूर्ख है, जसलाई संसारकै सबैभन्दा बढी माया गर्छु, उसैलाई दुखाउन पुगेँ।" उनले आफ्ना आँसु भरिएका आँखाहरू उठाएर उसलाई हेरिन्। उसको आँखामा पनि पश्चात्तापका आँसु टल्किएका थिए। उनको ओठमा एउटा सानो, फिका मुस्कान छायो। उनले उसको छातीमा टाउको लुकाइन् र अङ्गालो कसिन्। दुवैको मौनताले भनिरहेको थियो— साँचो मायामा चोट आफैँलाई लागे पनि दुखाइ दुवैलाई बराबर हुन्छ। - @ranisaiba.0