@needtod: Mãnh hổ tránh chỗ dê biển đi qua...#MMA#nghiemvany #xuhuong

Dᴀʀᴋ.ʜᴏʀɴ
Dᴀʀᴋ.ʜᴏʀɴ
Open In TikTok:
Region: VN
Friday 19 June 2026 05:51:24 GMT
13678
343
11
111

Music

Download

Comments

hawub0
heownsbdj :
p
2026-08-08 01:55:52
0
kokga13
Liên Quân Mobile Garena :
hay thế
2026-06-19 09:48:29
0
i.love.lufy
ⁿʰⁱ̀ⁿ ˡᵃ̀ ᵇⁱᵉ̂́ᵗ ᵖᵃᵉᵏ ʳᵒ̂̀ⁱ 🗿 :
Sớm
2026-06-19 06:31:55
0
uchiha.neji7
Garena Free Fire VN :
2026-06-19 09:50:12
0
bo87408
dsk :
2026-06-19 09:51:47
0
nghiabas2801
Nghiangheo.01.06 :
Toàn thằng éo cùng hạng cân mang vào ghép mất hay
2026-08-10 15:40:43
0
To see more videos from user @needtod, please go to the Tikwm homepage.

Other Videos

KUNG DI KA PA GALIT, BAKIT? Seeing the situation here in Botolan, Zambales hit me so hard.  Yes, I’m just a student. Wala akong malaking posisyon. Wala akong kapangyarihan na kayang baguhin agad ang sitwasyon. Pero hindi ibig sabihin na wala akong karapatang magsalita, magtanong, at mag-alala para sa lugar na tinatawag nating tahanan. Noong 2009, maraming barangay sa Botolan ang matinding naapektuhan ng pagbaha matapos bumigay ang dike. Maraming pamilya ang napilitang lumikas, maraming kabuhayan ang nasira, at maraming buhay ang naapektuhan. At ngayon, 2026, bakit parang bumabalik tayo sa parehong sitwasyon? Muli na namang binabantayan ang Bucao River. Muli na namang may bahagi ng dike na bumigay. Muli na namang may mga residenteng kailangang lumikas dahil sa banta ng baha at lahar. At muli na namang ang mga barangay tulad ng San Juan, Paudpod, Carael, Bangan, Capayawan, at Batonlapoc  ang kabilang sa mga lugar na maaaring maapektuhan kapag tuluyang bumigay ang dike. Hindi ba dapat natuto na tayo sa 2009? Hindi ito simpleng usapin ng “umuulan lang.” Hindi ito basta normal na baha na pagkatapos ng ilang araw ay makakalimutan na natin. Para sa ibang pamilya, ito ay bahay. Ito ay kabuhayan. Ito ay mga pananim. Ito ay paaralan. Ito ay mga alaala. At higit sa lahat, ito ay buhay. Kaya bilang isang estudyante, hindi ko kayang manahimik habang nakikita kong may posibilidad na maulit ang isang trahedyang minsan nang pinagdaanan ng ating komunidad. Hindi ako naghahanap ng masisisi. Naghahanap ako ng aksyon. Kung alam na natin ang panganib, bakit kailangan pa nating hintayin na lumala bago kumilos? Kung alam na natin kung aling mga lugar ang maaaring maapektuhan, bakit hindi natin paghandaan nang mas maaga? At kung alam nating nangyari na ito noon, bakit natin hahayaang maging kasaysayan na naman ang parehong problema? Yes, I’m just a student. Pero ako rin ay isang kabataan ng Botolan. At kung kami ang susunod na henerasyon na magmamana ng lugar na ito, karapatan naming magtanong: Ano ang ginagawa natin ngayon para hindi na maranasan ng susunod na henerasyon ang pinagdaanan ng Botolan noong 2009? Hindi sapat ang “ingat kayo.” Hindi sapat ang “magdasal tayo.” Kailangan din natin ng prevention, preparation, proper infrastructure, mabilis na aksyon, at pananagutan. Dahil ang tunay na tanong ay hindi lang, “Kailan matatapos ang ulan?” Ang tanong ay: “Kailan tayo kikilos bago pa may mas malaking mangyari?” Botolan has survived before. Pero sana, this time, hindi na natin kailangang masaktan muna bago tayo matuto. “CCTO” #fypppppooooppppppppppppp #staysafe #bagyo #prayforall #nocopyrightinfringementintended
KUNG DI KA PA GALIT, BAKIT? Seeing the situation here in Botolan, Zambales hit me so hard. Yes, I’m just a student. Wala akong malaking posisyon. Wala akong kapangyarihan na kayang baguhin agad ang sitwasyon. Pero hindi ibig sabihin na wala akong karapatang magsalita, magtanong, at mag-alala para sa lugar na tinatawag nating tahanan. Noong 2009, maraming barangay sa Botolan ang matinding naapektuhan ng pagbaha matapos bumigay ang dike. Maraming pamilya ang napilitang lumikas, maraming kabuhayan ang nasira, at maraming buhay ang naapektuhan. At ngayon, 2026, bakit parang bumabalik tayo sa parehong sitwasyon? Muli na namang binabantayan ang Bucao River. Muli na namang may bahagi ng dike na bumigay. Muli na namang may mga residenteng kailangang lumikas dahil sa banta ng baha at lahar. At muli na namang ang mga barangay tulad ng San Juan, Paudpod, Carael, Bangan, Capayawan, at Batonlapoc ang kabilang sa mga lugar na maaaring maapektuhan kapag tuluyang bumigay ang dike. Hindi ba dapat natuto na tayo sa 2009? Hindi ito simpleng usapin ng “umuulan lang.” Hindi ito basta normal na baha na pagkatapos ng ilang araw ay makakalimutan na natin. Para sa ibang pamilya, ito ay bahay. Ito ay kabuhayan. Ito ay mga pananim. Ito ay paaralan. Ito ay mga alaala. At higit sa lahat, ito ay buhay. Kaya bilang isang estudyante, hindi ko kayang manahimik habang nakikita kong may posibilidad na maulit ang isang trahedyang minsan nang pinagdaanan ng ating komunidad. Hindi ako naghahanap ng masisisi. Naghahanap ako ng aksyon. Kung alam na natin ang panganib, bakit kailangan pa nating hintayin na lumala bago kumilos? Kung alam na natin kung aling mga lugar ang maaaring maapektuhan, bakit hindi natin paghandaan nang mas maaga? At kung alam nating nangyari na ito noon, bakit natin hahayaang maging kasaysayan na naman ang parehong problema? Yes, I’m just a student. Pero ako rin ay isang kabataan ng Botolan. At kung kami ang susunod na henerasyon na magmamana ng lugar na ito, karapatan naming magtanong: Ano ang ginagawa natin ngayon para hindi na maranasan ng susunod na henerasyon ang pinagdaanan ng Botolan noong 2009? Hindi sapat ang “ingat kayo.” Hindi sapat ang “magdasal tayo.” Kailangan din natin ng prevention, preparation, proper infrastructure, mabilis na aksyon, at pananagutan. Dahil ang tunay na tanong ay hindi lang, “Kailan matatapos ang ulan?” Ang tanong ay: “Kailan tayo kikilos bago pa may mas malaking mangyari?” Botolan has survived before. Pero sana, this time, hindi na natin kailangang masaktan muna bago tayo matuto. “CCTO” #fypppppooooppppppppppppp #staysafe #bagyo #prayforall #nocopyrightinfringementintended

About